Ik besluit terug in bed te kruipen en opnieuw te gaan slapen, in de hoop dat een beetje extra slaap de duizeligheid zal laten verdwijnen. Ondertussen trekt mijn vriend naar het onthaal beneden om te vragen of hij de ontbijtvouchers (we hebben dit hotel geboekt zonder ontbijt en moeten dus vouchers kopen als we ‘s ochtends willen ontbijten) kan herboeken naar de dag nadien. Dat lukt gelukkig.

Ik slaap tot 10.40u uit en die extra uurtjes doen deugd. Bij de tweede poging tot opstaan voel ik me al veel beter en is de duizeligheid merkbaar minder. Terwijl ik mij aan het klaarmaken ben voor de dag, worden we iets na elf uur opgeschrikt door een onverwacht heftig onweer. Twee stevige bliksemflitsen verlichten de kamer, gevolgd door een indrukwekkende donderslag en hevige regen. Om 11.11u valt dan plots de elektriciteit in het hotel uit, vermoedelijk door het onweer. Gelukkig duurt de elektriciteitspanne maar een paar minuten.

We wachten het einde van de onweersbui af en trekken dan de stad in. We brunchen om iets voor twaalf bij Donostea & coffee, waar ik geniet van een lekkere toast met avocado en zalm.

Na onze brunch doen we een tweede poging om de kathedraal van Barcelona te bezoeken. In de hoop dat er ditmaal geen misviering aan de gang is. En jawel, deze keer kunnen we zonder problemen dit indrukwekkende religieuze bouwwerk betreden en foto’s nemen.

We wandelen verder naar de berg (nuja, het is eerder een heuvel) Ulia. Onderweg merk ik dat ik toch nog een klein hongertje heb. Die toast van deze middag is duidelijk al helemaal verteerd en ik heb wat extra energie nodig alvorens aan de klim te beginnen. We trekken opnieuw naar onze favoriete pintxosbar Bergara om een paar pintxos te bestellen die we tijdens ons vorige bezoek nog niet geprobeerd hebben. Pintxos zijn wat mij betreft echt het ideale voedsel om een klein hongertje te stillen.

Met hernieuwde energie beklimmen we vervolgens de Ulia via een stevige trappenpartij. De zon komt er zowaar door en we genieten van de prachtige omgeving met veel bloeiende bosbloemen en een schitterend uitzicht op zee. We spotten oranje penstemon en blauwe hortensia’s. De Ulia was vroeger uitgerust met een kabelbaan, waarvan de sporen nog zichtbaar zijn. Helaas is de kabelbaan zelf al lang opgedoekt en kan je de berg nu enkel te voet beklimmen. We genieten oprecht van deze schitterende wandeling. Een aanrader als je even wil ontsnappen aan de drukte van de stad.

Voor het avondmaal belanden we een beetje op goed geluk bij Mesón Portaletas. We worden snel bediend en de pintxos zijn heerlijk. Alleen is de bediening niet zo vriendelijk en vallen de patatas bravas mij wat tegen.

Voor het dessert kopen we een ijsje bij Heladería Carlos Arribas. Ik ga voor de wat meer exotische smaken rijstpap en kaastaart. Beide bolletjes zijn echt zeer lekker.

We maken nog een kleine avondwandeling om ons eten te laten zakken en genieten van de mooie zonsondergang aan de baai van San Sebastián.

Na zonsondergang wandelen we terug naar ons hotel, want we willen op tijd in ons bed liggen. Morgen doen we immers een tweede poging voor een miniroadtrip langs de Baskische kust!

Ondanks mijn duizelig begin van de dag eindigen we vandaag met een totaal van 28.222 stappen. Niet slecht voor een off day!

Naar Italiaanse normen valt het ontbijt goed mee. Er is zelfs een mooi aanbod aan hartige opties: mortadella, kazen, polenta, yoghurt en zelfs een gekookt eitje. Helaas wel in combinatie met wit toastbrood, maar hey, een mens kan niet alles willen. En natuurlijk zijn er ook cake en koekjes voor de zoetebekken. We startten de dag alvast met een goed gevulde maag.

We trekken richting het universiteitskwartier in Via Zamboni, op zoek naar één van de geheimen van Bologna: de inscripties ‘Panum Resis’ die zich ergens op een bureaublad in een aula zou bevinden. Panum Resis betekent dat kennis de basis is van elke keuze. Helaas, we hebben geen flauw idee waar we zouden moeten beginnen met zoeken naar deze inscriptie en dwalen een beetje doelloos rond in de gangen van de eeuwenoude gebouwen. Tot we een bord zien waarop staat dat het mogelijk is een geleid bezoek aan de universiteitsbibliotheek te brengen. We reserveren meteen een plaatsje om 11.30 voor een rondleiding in het Italiaans. Ik zal mijn beste vertaalkunsten wel boven halen.

Totdat het zover is, gaan we verder op verkenning in Bologna. We komen langs het plein met de twee beroemende torens Garisenda en Asinelli. De Garisenda toren helt echter vervaarlijk over en is instabiel geworden, waardoor gans het plein nu omringd is door containers die als doel hebben de brokstukken op te vangen mocht de toren instorten. Niet echt een plezant vooruitzicht als je je zaak hebt op dat plein.

Uiteraard kunnen we het niet laten nog een paar kerken binnen te lopen. En op de terugweg naar Via Zamboni komen we een plein tegen dat ingenomen is door tentjes van studenten als protest tegen de genocide in Gaza.

We zijn mooi op tijd aan de start van de rondleiding. Blijkt dat veruit het merendeel van de ingeschreven mensen buitenlandse toeristen zijn die geen Italiaans kunnen. Dit tot grote ontzetting van het meisje dat de rondleiding zal gidsen. Ze besluit dan toch maar de rondleiding in het Engels te doen, maar verontschuldigt zich op voorhand voor haar gebrekkige kennis van de taal. En toegegeven, haar Engels was verre van perfect, maar zo slecht bracht ze het er nu ook weer niet vanaf.

De bibliotheek is echt een pronkstukje uit een voorbije tijdperk. Echt de moeite van een bezoek waard. Met schitterende oude boeken en prachtig beschilderde plafonds. Het meisje verzekert ons echter dat de plafonds in het nabij geleden Palazzo Poggi, Via Zamboni nummer 33 nog veel mooier zijn. Tiens, die plafonds hebben wij blijkbaar helemaal gemist bij ons eerste bezoek aan dat pand eerder op de ochtend. We zagen wel een museum aangeduid, maar verwachtten niet dat dit de moeite kon zijn, omdat er enkel reclame stond voor een tentoonstelling over Japanse kimono’s.

Na de rondleiding keren we dus op onze stappen terug en kopen een ticketje voor het Museo di Palazzo Poggi. Al een geluk dat dat lieve meisje ons warm gemaakt had voor de mooie plafondschilderingen, want amai, wat een ontdekking. Het museum, gewijd aan de vooruitgang in de wetenschap doorheen de eeuwen heen is zeer boeiend, maar de plafonds alleen al zijn de moeite waard.

Het museum blijkt over een zeer uitgebreide historische collectie te beschikken van opgezette dieren, gedroogde planten en allerlei andere specimen. We bewonderen oude wereldkaarten, medische instrumenten, prachtige boeken en een kamer vol met wassen modellen van allerlei medische aandoeningen. Er is zelfs een ganse kamer met wassen modellen van embryo’s in de baarmoeder, inclusief meerlingen en stuitliggingen. Bijzonder boeiend, maar ook een tikkeltje griezelig.

Ook het filmpje over Ulisse Aldrovani, de grondlegger van het natuurhistorische museum, weet ons te boeien. Veel van de specimen die hij gecollecteerd heeft, kunnen we nu bewonderen in het palazzo. De renaissance moet in Bologna echt een fantastische tijd geweest zijn.

We breken ons bezoek voortijdig af omdat onze magen beginnen te grommen. We lunchen niet al te ver van het museum op het gezellig terras van Lab 16. Ik bestel een flatbread dat me echt smaakt. En ja, de zon en dat lekkere glas witte wijn zijn uiteraard ook uitstekend voor mijn humeur.

Terug naar het museum om het laatste gedeelte dat we nog niet gezien hebben, te bezoeken. We vinden er gigantisch gedetailleerde scheepsmodellen, houten modellen van Vauban versterkingen, prachtige ouderwetse wereldbollen, en de minitentoonstelling over kimono’s waarvoor we eerder reclame zagen.

Na ons bezoek aan het Palazzo wandelen we verder naar de Piazza Maggiore. Eindelijk staan we op het befaamde plein in het hart van Bologna! En kunnen we meteen nog een geheim ontsluieren. Helaas! We kunnen het standbeeld van Neptunus niet vanuit de juiste hoek benaderen, want het punt waarop je moet staan om de dubbelzinnige foto van de duim die een penis wordt te kunnen nemen, is ingenomen door één van de kraampjes van de jobbeurs die hier plaatsvindt. We zullen later nog eens moeten terugkomen.

We wandelen verder naar het beroemde Teatro Anatomico en slagen erin nog nét tickets voor het laatste tijdslot om 17.30u te boeken. Het geluk is aan onze kant. We keren terug naar de Piazza Maggiore om de Basilica San Petronio te bewonderen. De vader van mijn vriend wordt echter bijna de toegang ontzegd omdat zijn short te kort is. De strenge dame aan de ingang verplicht hem om zijn knieën zedig te bedekken met zijn fleece. Het resultaat is werkelijk hilarisch en niet eens zoveel zediger.

De basiliek met de onafgewerkt gevel is gigantisch, maar niet echt overdadig versierd. De soberheid van de basiliek staat in sterk contrast met de drie overdadig versierde zijkapellen, waarvoor je uiteraard met bijbetalen om deze te kunnen bezoeken. Normaal mag je geen foto’s nemen, maar de kerel aan de ingang werpt een blik op mij en zegt dat ik één foto mag nemen. Daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt en die kleine afrondingsfouten zal ongetwijfeld niemand mij kwalijk nemen.

Ook bijzonder in deze basiliek: de meridiaanlijn van Cassini, in 1655 ingewerkt in de vloer van de basiliek. Met zijn lengte van 66,8 meter is dit één van de grootste astronomische instrumenten in de wereld. Door een precies geplaatst gat in het plafond werpt de zon op het middaguur een elliptische afbeelding op de lijn waardoor slimme mensen allerlei complexe berekeningen over de stand van de zon kunnen maken.

Tijd om een bezoek te brengen aan het Teatro Anatomico. Het theater is gedeeltelijk verwoest geweest door een bombardement op 29 januari 1944. Gelukkig bleven de prachtige houten beelden grotendeels intact. Na de oorlog is het theater onmiddellijk gereconstrueerd. En gelukkig maar, want dit is echt een pareltje.

Van al die pracht en praal krijgt een mens dorst. Tijd voor een aperitivo! We vinden een leuke zaak op het plein achter de kathedraal, maar het is duidelijk dat we niet de enigen zijn die nood hebben aan een drankje. Het is er aanschuiven om een tafel te bemachtigen. We besluiten het slim te spelen en ons groepje op te delen. Mijn vriend gaat aanschuiven in de rij en ik ga samen met zijn ouders op zoek naar een andere plek.

Helaas alles zit goed vol, gelukkig krijgen we al snel bericht van mijn vriend dat hij een tafel heeft gekregen. Als dat geen reden is om een flesje schuimwijn te bestellen, dan weet ik het ook niet meer! Naar goed Italiaanse gewoonte krijgen we daar allerlei aperitiefhapjes bij geserveerd. La dolce vita!

Terwijl wij genieten van ons glaasje schuimwijn laten we ons entertainen door het schouwspel van de duiven die gretig elke vrijgekomen tafel aanvallen om de resterende aperitiefhapjes op te pikken. Het personeel doet tevergeefse pogingen om ze weg te jagen, ze keren terug van zodra ze merken dat er ook maar iets van etensresten op een tafel overblijft.

Vanavond hebben we, op aanraden van de eigenares van onze B&B gereserveerd in Ostería Broccaindosso, alweer een restaurant gelegen in onze eigen straat. We bestellen charcuterie als antipasti en daarna proeven we van drie verschillende soorten vers gemaakte pasta, de specialiteit van het huis. De twee eerste pasta’s, waaronder de befaamde lasagne zijn zeer lekker. De pasta met pecorino vinden wij iets te zout. En eerlijk: drie soorten pasta is misschien ook gewoon van het goede te veel. Bij dit alles drinken we een flesje rode Sangiovese wijn. Als afsluiter krijgen we allemaal een grote lepel tiramisu van het huis aangeboden. Alhoewel de tiramisu hemels is, moeten we echt wel moeite doen om hem op te krijgen.

Net als gisteren sluiten we de dag af met een avondwandeling om ons eten te laten zakken. We genieten van de mooi verlichte straten van Bologna en keren zelfs nog even terug naar de fontein van Neptunus. Op de terugweg spotten we een pastarollende dame in de vitrine van een restaurant. Niet echt mijn droomjob, moet ik toegeven.

Omdat we pas een vlucht hebben in de late namiddag hebben we op voorhand met de eigenares afgesproken dat we uitzonderlijk tot 15u op de kamer mogen blijven. We hebben dit meerdere keren gevraagd en telkens bevestigde de eigenares dat dit ok was. Helaas is de eigenares vertrokken naar een trouwfeest en blijkt dat ze de boodschap dat wij langer op de kamer mogen blijven, niet heeft doorgegeven aan de kuisvrouw, die ons werkelijk vrij hardhandig uit onze kamer zet om 10u ‘s ochtends.

We proberen de kuisvrouw tevergeefs te overtuigen dat we een afspraak hebben met de eigenares, maar helaas slagen we er geen van beiden in de eigenares te pakken te krijgen om dit te bevestigen.

We besluiten de strijd te staken en vragen of we dan minstens onze valiezen mogen achterlaten in de B&B. Dat kan gelukkig wel. Nog een meevaller dat onze valiezen al gepakt zijn en we niet in zeven haasten onze spullen in de valiezen moeten gooien. Geen tof einde van een verblijf waar we toch al wat gemengde gevoelens over hadden.

Omdat we het niet helemaal vertrouwen om onze rugzak met laptop achter te laten in een halletje in de grotendeels onbewaakte B&B besluiten we met twee rugzakken op stap te gaan: de laptoprugzak en de fototoestelrugzak. Better safe than sorry. Wat een gedoe, zeg! We hadden ons onze laatste dag toch lichtelijk anders voorgesteld.

Onderweg kopen we een verse pasticiotto als ontbijt, recht uit de oven. Amai, dat smaakt. Ons allerlaatste wapenfeit in Bari wordt een bezoek aan het Castello. Dat blijkt een onverwachte meevaller te zijn. Er zijn zelfs lockers met een sleutel waarin we onze zware rugzakken kunnen achterlaten. Hoera!

In het Castello treffen we een ronduit indrukwekkende collectie van gipsen afgietsels van schitterende kunstwerken aan. Het Castello zelf is een boeiend bouwwerk met een rijke geschiedenis. Uiteraard gedeeltelijk gereconstrueerd, zoals zovele historische gebouwen in Italië.

Na ons bezoek aan het Castello lopen we langs het orecchiette straatje, waar de Italiaanse mama’s druk in de weer zijn om verse pasta te maken. Aangezien ons ontbijt vrij bescheiden was, gaan we al snel op zoek naar iets om te eten.

Ons eerste gedacht is iets simpels te gaan eten in onze favoriete cocktailbar in Bari, maar die is helaas dicht. Ook ristorante R45 blijkt gesloten te zijn. Het toeval brengt ons bij ristorante Antò. Waar we snel bediend worden, het eten verrassend lekker blijkt én we getrakteerd worden op live muziek. Al denk ik dat je in Puglia weinig mis kan doen met antipasti, orecchiette encima di rape en een slaatje. Opvallend: ook hier ontstaat na een tijdje een stevige wachtrij aan de ingang van het restaurant.

Om zeker op tijd op de luchthaven te zijn, hebben we een taxi besteld om 14u. We keren terug om onze valiezen op te halen in de B&B en taxi Mario brengt ons zonder problemen naar de luchthaven.

Helaas moeten we vervolgens keilang wachten tot we onze bagage kunnen inchecken. Pas om 17u geraken we eindelijk van onze koffers af en kunnen we door de security. Gelukkig verloopt dat wel vlotjes. We drinken nog twee glazen prosecco op de luchthaven, om het af te leren, want die goedkope prosecco gaan we thuis zeker missen.

En kijk, het geluk blijkt aan onze kant, want we worden zowaar een upgrade naar businessclass aangeboden. De allereerste keer in mijn leven! Een waardige afsluiter van een bijzonder fijne vakantie.

Een trullo (meervoud: trulli) is een kalkstenen huis, volledig gebouwd zonder cement, met een kegelvormige dak en soms versierd met primitieve, christelijke of magische symbolen. Trulli zijn heel bijzondere en fotogenieke bouwsels die uniek zijn voor Puglia. In de vijftiende en de zestiende eeuw, toen de trulli ontstonden, behoorde Puglia tot het Koninkrijk Napels dat vrij forse belastingen oplegde. Volgens de legende verplichtten de graven van Conversano, die de scepter zwaaiden over de streek, de inwoners van Puglia om hun huizen zonder cement te bouwen. Op die manier konden de huizen snel afgebroken konden worden wanneer er belastinginners in de buurt waren om het aantal huizen te tellen, waarop de verschuldigde belasting berekend werd. Omdat de bouwers geen cement mochten gebruiken, gaven ze hun bouwsels een zelfdragend kegelvormig dak dat zichzelf letterlijk omhoog hield. Beetje een bizarre theorie, die in mijn oren weinig geloofwaardig klinkt.

We zijn echt onder de indruk van de rust en kalmte van het platteland en de vele trulli die we onderweg tegen komen, sommige prachtig gerenoveerd en gemoderniseerd, andere volledig in verval geraakt. We stoppen om de haverklap om foto’s te maken.

Voor de lunch trekken we naar het mooie, witte dorpje Locorotondo. De steak tartare bij Vinifera vini & affini is heerlijk, alleen valt de sangría tegen. Die hebben we lekkerder gedronken in de Algarve! Na onze lunch nemen we even de tijd om de smalle straatjes van Locorotondo verder te verkennen en zijn onder de indruk van het schitterende interieur van de prachtige Chiesa Madre di S. Giorgio Martire en het prachtige uitzicht op de omgeving.

Van Locorotondo rijden we verder naar Cisternino, alweer een gezellig stadje, dat op deze hete namiddag er bijna uitgestorven bij ligt. Het is duidelijk dat de Italianen in het zuiden van het land verstandiger zijn dan wij en tijdens de heetste momenten van de dag binnen blijven. Wij koelen echter af met een met een heerlijke gelato van Sandrino op een gezellig pleintje. We genieten van het contract van de felroze bloemen en de witte gevels en nemen op ons gemak de schoonheid van dit stadje in ons op.

Na onze rondrit langs de trulli keren we terug naar Casale Ramunno om af te koelen in het zwembad. Na het zwemmen nemen we een douche en wandelen vervolgens te voet naar de witte stad Ostuni. We doen er ongeveer een half uur over om in het historische centrum te geraken. En amai, wat een contrast met onze rondrit en het bezoek aan Locorotono en Cisternino: het is hier bijna over de koppen lopen. Ostuni is duidelijk een toeristische trekpleister.

Alle toffe zaken om iets te eten, lijken al vol te zitten en uiteindelijk belanden we op het terras van Ostuni Bistrot, dat bij nader inzien een te duur geprijsde tourist trap is, waar we eerst met veel égards worden binnen gehaald om vervolgens feestelijk genegeerd te worden. En wie brengt er nu een karaf water om vervolgens de glazen te vergeten! Gelukkig is mijn octopus heel lekker! En de polpette di nonna cecca (vleesballetjes volgens een traditioneel recept) zijn ook de moeite. Minder fan van de pinsa, een lokale variant op pizza, die mijn vriend besteld heeft.

Polpette di nonna Cecca:

Bruschetta:

Pinsa bufalina:

Polpo:

Na het avondmaal slenteren we door de gezellige straatjes van Ostuni vol met de barretjes en souvenirshops. Elke paar meter vind je wel een plekje waar je iets kan drinken, het één al hipper dan het andere. Wij laten de meest toeristische plekken links liggen en belanden bij Vinicolo, een klein wijnbarretje onder een stenen boog met een bijzonder indrukwekkend aanbod wijnen. We proeven er roze prosecco en laten ons vervolgens een lekker glas rode wijn aanraden door de barman. Beide wijnen zijn uitstekend en het is ons dus een raadsel waarom wij de enige klanten van deze bar zijn.

Dat half uur wandelen terug naar Casale Ramunno in de koele avondlucht doet ons echt deugd. We kijken al uit naar de volgende dag!

Zo gezegd, zo gedaan. Met onze in Barcelona gekochte tickets begaven mijn jonge vriendin en ik ons zaterdagochtend naar de Kinepolis. Het publiek in zaal 1 was jong en vrouwelijk, maar opvallend divers. Meisjes met hoofddoeken, naast zwarte meisjes met dreadlocks, naast blanke en Aziatische meisjes en allemaal om ter luidst gillen wanneer hun favoriete lid van de grootste boysband ter wereld op het grote scherm verscheen. Mooi om te zien. De mannen in het publiek daarentegen waren op één hand te tellen. Enfin, met drie vingers kwamen wij alleszins toe.

Mijn jonge vriendin en ik zaten op de tweede rij. De ganse rij voor ons was leeg, dus we hadden een uitstekend zicht op het grote scherm. En amai, wat een belevenis. Mijn trommelvliezen moeten nog een beetje bekomen van al dat gegil, maar nog nooit in mijn leven zoveel ambiance meegemaakt in een cinemazaal. De fans in de zaal zongen alle nummers luidkeels mee, zorgden voor speciale lichteffecten met hun lightsticks en smartphones en klapten enthousiast bij elk nummer van hun idolen. De laatste nummers ontstond er zelfs een heuse dance party vlak voor het grote scherm. Echt, je kon niet anders dan enthousiast meeklappen.

Het concert zelf was trouwens fenomenaal. Indrukwekkende choreografieën, schitterende kostuums, leuke tussenfilmpjes tijdens de kostuumwissels en de knappe jongens van BTS zongen echt heel goed. En dat terwijl op een gegeven moment in Seoul de regen met bakken uit de hemel viel. Ik benijdde de fans in Seoul die in open lucht het concert bijwoonden niet… Een waar totaalspektakel waarvan mijn vriendin en ik voor 25 euro konden meegenieten vanuit het comfort van een cinemazetel.

Een kleine impressie, maar eerlijk, you had to be there…

Na het concert trokken mijn jonge vrienden en ik naar restaurant Kintsugi, waar mijn vriend en haar mama ons vervoegden om samen te genieten van een lekker sushiboot. Niet Koreaans, wel lekker!

Nadat ik iedereen had welkom geheten, begonnen we aan de voormiddag met drie presentaties. De ene kort, de andere wat langer. Naar goede gewoonte liep de timing al van bij de eerste presentatie in het honderd. Tijdens de presentaties brak er een hevige regenbui los boven Gaasbeek en even vreesde ik dat de rest van de dag letterlijk in het water zou vallen. Gelukkig bleek de bui snel voorbij en tegen dat de presentaties afgerond waren, scheen de zon alweer. Uiteindelijk begonnen we met een uur vertraging aan de gegidste rondleiding door het kasteel. Ondertussen heb ik het kasteel natuurlijk al een paar keer bezocht, maar ik moet zeggen dat ik elke keer weer betoverd raak door het eclectische interieur met schitterende wandtapijten en houtsnijwerk. Mijn collega’s waren eveneens onder de indruk.

Omdat we er niet in geslaagd waren onze opgelopen vertraging in te lopen, hadden we het restaurant verwittigd dat we wat later zouden zijn. Onze tafel stond klaar in de zonnige veranda van restaurant Noa in Dilbeek. Ondanks het feit dat de deur van de veranda wagenwijd open stond, was het er flink warm. Iets waar niemand in ons gezelschap op gekleed was. En met een glaasje schuimwijn achter de kiezen zaten we al snel te zweten. Maar het eten was heerlijk en de bediening vriendelijk en efficiënt. Dat durfde in het verleden al eens anders te zijn…

Na de middag stond er een wandeling in Dilbeek op het programma. Niet zomaar een wandeling, neen, we gingen zowaar Bruegel achterna! De Blik van Bruegel: reconstructie van het landschap is een openluchttentoonstelling met vijftien interventies van kunstenaars, designers en architecten, in het Dilbeekse landschap dat Bruegel inspireerde. Door de opgelopen vertraging konden we helaas niet de ganse route doen, maar ik overdrijf niet als ik zeg dat iedereen ervan genoten heeft. Ook van de drassige gedeeltes van de Dilbeekse kleigrond. Aangezien één van mijn medewerkers aan de tentoonstelling had meegewerkt, nam zij de rol van gids op. Wat de wandeling nog een extra persoonlijke dimensie gaf.

We startten de wandeling bij de kerk van Sint-Anna-pede (te zien op het schilderij ‘De Parabel van de blinden’) en eindigden bij de watermolen van Pede (te zien op ‘De ekster op de galg’). De weergoden bleven ons goedgezind en de voorspelde regen bleef uit. Oef, want anders was het wel een héél modderige bedoening geworden. Mijn favoriete werken waren TOPOgrafie van Filip Dujardin, Exit van Koen van den Broek en Sint-Anna-Pede 2019 van Georges Rousse. De tentoonstelling loopt nog tot 31 oktober, dus haast je!

De namiddag eindigde voor mij met een korte briefing door één van mijn medewerkers op de banken voor het station van Brussel-Noord ter voorbereiding van een stuurgroepvergadering op dinsdagochtend, waar ik mijn baas moest vervangen als voorzitter. Een beetje een surreëel einde van een fijne dag.

Ik had voor dit weekendje Lyon één must do op mijn lijstje staan: een bezoek aan het Musée des Confluences, enkel en alleen om wille van de fantastische architectuur. Toen we de dag voordien de afstand van ons hotel tot aan dit museum opzochten, bleek echter dat we te voet te veel tijd zouden verliezen om daar te geraken en blijkbaar was het openbaar vervoer geen optie. Gelukkig heeft Lyon een aantal deelfietssystemen. Wij installeren snel de app van INDIGO Weel en gaan op zoek naar twee paarswitte fietsen op de fietsenparking voor het station van Lyon-Part-Dieu. INDIGO Weel heeft het voordeel dat je de fietsen eender waar kan achter laten, maar als nadeel dat je natuurlijk soms wat moet zoeken tot je een fiets gevonden hebt. Mijn vriend en ik slagen erin twee fietsen te bemachtigen en fietsen in de richting van Musée des Confluences.

De lucht ziet eruit alsof het elk moment stevig kan beginnen gieten, maar voorlopig houden we het droog. Oef, want fietsen in de regen is niet bepaald mijn favoriete bezigheid. Om het museum te bereiken moeten we een tijdje de oever van de Rhône volgen. Wanneer we het mooie, brede fietspad oprijden, komen we terecht in een lange stroom fietsers. Blijkbaar is er één of andere georganiseerde fietstocht aan de gang in Lyon. Dat maakt dat het veel drukker is dan we verwacht hadden op een zondagochtend. We peddelen mee met de massa fietsers tot we in de verte het museum zien opduiken. Zoals de naam doet vermoeden, bevindt het museum zich op de plek waar de Rhône en de Saône samen vloeien. De indrukwekkende architectuur zal ongetwijfeld niet bij iedereen in de smaak vallen, maar ik kan het bombastische gebouw wel appreciëren.

We wijken af van het uitgestippelde fietsparcours en fietsen over de duidelijk gloednieuwe Pont Raymond Barre, met een splinternieuwe tramhalte (die om de één of andere reden volgens googlemaps niet bereikbaar was vanaf Lyon-Part-Dieu. Ik stop in het midden van de brug om wat fotootjes te nemen. Zelfs al is het museum zelf een tegenvaller, ik heb alvast genoten van deze leuke fietstocht.

Na onze fietsen in de fietsenparking geparkeerd te hebben, nemen we de tijd om het bijzondere gebouw vanaf verschillende hoeken in beeld te brengen. We lopen helemaal tot aan het uiterste puntje van het langgerekte stuk grond waarop het museum staat. Een bevreemdende plek met restanten van wat een spoorweg lijkt te zijn.

Tijd om het museum ook van binnen te bezoeken. Het is ondertussen al bijna één uur ‘s middags en helemaal niet zo druk. We laten onze jassen achter in de vestiaire op het kelderverdiep (alwaar we vaststellen dat de nooduitgang heel onorthodox geblokkeerd is) en beginnen aan ons bezoek.

De eerste zaal die we bekijken, valt tegen. De opstelling is eerder gericht op kinderen en wil de wondere wereld van insecten tot leven brengen, maar heus, gigantische uitvergrotingen van luizen en ander ongedierte, daar krijg ik letterlijk de kriebels van.

De volgende zalen gaat het echter in stijgende lijn: de verzameling (uiteraard dode) kevers vind ik erg mooi en ook de hoofddeksels uit alle hoeken van de wereld spreken mij aan. Het hoofddeksel dat het meest indruk maakt, is een gigantische constructie gemaakt van het haar van Chinese vrouwen uit dezelfde familie. Heel bijzonder, maar ik zou het toch maar vreemd vinden om met het haar van mijn overleden oma op mijn hoofd rond te lopen.

De zaal die op mij het meest indruk maakte, toonde de wondere wereld van de Kalash, een volk dat in het uiterste noorden van Pakistan woont en zijn bijzondere polytheïstische cultuur wist te behouden, ondanks het feit dat ze omringd zijn door moslims die hen vaak vijandig gezind zijn. Hun aantallen nemen de laatste decennia echter sterk af, waardoor de kans reëel is dat deze unieke cultuur ten dode is opgeschreven. De schitterende foto’s van de Kalash tonen de bijzondere band van dit volk met het prachtige Himalaya gebergte rondom hen en de kleurrijke feestelijkheden die als een rode draad door hun bestaan lopen.

Ik moet toegeven dat het verhaal dat het museum met de permanente collectie wilde vertellen voor mij niet zo duidelijk is. Dan maar gewoon genieten van de zeer mooie presentatie. Erg sfeervol.

Rond drie uur in de namiddag beginnen we toch een klein hongertje te krijgen en gaan we iets eten in het café op het hoogste verdiep van het museum. Het mooie uitzicht (mét zon en spectaculaire wolkformaties) krijgen we er gratis bij. In de verte zien we de kathedraal pronken op haar heuveltop.

De lunch stelt niet veel voor (een quiche opgewarmd in een microgolfoven), maar ik maak van de gelegenheid gebruik om even op te zoeken hoeveel dit gigantische museum gekost heeft. Omdat ik het zo fantastisch geformuleerd vind, wil ik graag dit citaat met jullie delen:

“Le montant total de l’ouvrage s’élève à plus de 306 millions d’euros. Un “coût pharaonique” dénoncé par l’association Canol. Plus de quatre fois le prix initial. Quinze ans après le début des travaux, la métropole a enfin révélé à ses administrés le coût définitif de la construction du musée des Confluences.”

Yep, dat lezen jullie goed, dit museum kostte vier keer meer dan oorspronkelijk gepland…

Het museum is veel groter dan we verwacht hadden en we ronden ons bezoek pas af rond 16u. Ik moet zeggen dat ik de manier van presenteren zeer mooie en vernieuwend vond, maar voor mij was de logica van de opbouw van de zalen niet altijd duidelijk. Maar toch: aanrader!

Onze INDIGO Weels bevinden zich op de plek waar we ze hebben achter gelaten. We fietsen terug langs de Rhône tot aan het oude centrum, alwaar we onze fietsen parkeren. Ons oorspronkelijke plan is nog iets te gaan drinken, maar halverwege, besluiten we toch maar geen risico te nemen. We hebben gewoon te weinig tijd en snel snel een drankje naar binnen kappen, is niet echt leuk te noemen.

We doen een poging om twee INDIGO Weels los te maken uit een rijtje op een ingewikkelde manier aan elkaar vastgemaakte fietsen die op de stoep liggen, maar we moeten onze poging onverrichter zaken staken. Toch niet altijd zo’n geweldig systeem, die deelfietsen. Gelukkig vinden we een beetje verderop twee fietsen die we wel kunnen losmaken.

Bij de terugtocht naar ons hotel voelen we druppels. En jawel, we hebben nét onze fietsen vastgemaakt op het plein voor het station, wanneer de regenbui losbarst. We haasten ons naar het station om bij de Exki mijn avondmaal voor op de trein te kopen. Het kleine stukje dat we vervolgens van het station naar ons hotel moeten overbruggen, is voldoende om ons flink nat te maken. Gelukkig hebben we een regenjas aangetrokken.

We halen onze valiezen op bij de Ibis Styles en verkassen naar het Mercure hotel, een blok verder, omdat de bar gesloten is. Bij de Mercure hangen we onze jassen te drogen en bestel ik een glaasje versgeperst fruitsap om het weekend in schoonheid te eindigen. Rond 19u neem ik afscheid van mijn vriend, wiens trein naar Genève een uur later vertrekt, mooi op tijd om mijn trein van 19.17u te halen.

Helaas, helaas, bij aankomst in het station blikt dat de tgv naar Brussel-Zuid 50 minuten vertraging heeft. Omdat ik geen zin heb om in het ongezellige station van Lyon-Part-Dieu rond te hangen, keer ik terug naar hotel Mercure, waar mijn vriend zich ondertussen aan een tafeltje in het restaurant gezet heeft. Hij heeft net zijn avondeten besteld, wanneer ik opnieuw binnen kom. Dus drink ik noodgedwongen een glaasje champagne terwijl ik hem gezelschap hou.

Na voor een tweede keer afscheid genomen te hebben van mijn vriend, keer ik terug naar het station. Gelukkig blijft het bij 50 minuten vertraging, waardoor ik toch nog vóór middernacht in Brussel-Zuid zal geraken. Even ontstaat er wat verwarring op het perron, want deze trein blijkt een samenstelling te zijn van mijn trein en de trein van nog een uur vroeger (die dus met 1 uur en 50 minuten vertraging rijdt). Van één van mijn medereizigers verneem ik dat de vertraging te wijten is aan een bommelding in Marseille. Daar kan de SNCF uiteraard niets aan doen, maar het blijft een feit dat hun communicatie gewoonweg op niks trekt.

Gelukkig verloopt de rest van de reis vlot en geraak ik zonder problemen in Brussel-Zuid. Dolblij dat ik zo vooruitziend was om mij een hotel vlakbij Brussel-Centraal te boeken, omdat ik maandagochtend al om 8.15u op het werk moet zijn. Zo lig ik toch nog min of meer op tijd in bed. Moe, maar blij met alweer een geslaagd weekend in Lyon.

We zijn mooi op tijd voor de trein van 7.10u, die stipt vertrekt op het voorziene uur. Helaas doet zich onderweg een klein akkefietje voor met een passagier die onwel wordt en dient geëvacueerd te worden. Daardoor lopen we meer dan een half uur vertraging op, die we onderweg niet meer kunnen inlopen. Mijn vriend zal dus zeker te laat zijn voor zijn conferentie in Lugano.

In Lugano aangekomen is het even zoeken naar de makkelijkste weg om naar ons hotel te geraken. Het hotel bevindt zich vlakbij het station, dus op papier lijkt dit een makkelijke opdracht. Lugano is echter gebouwd op verschillende heuvels die aflopen naar het meer, waardoor de hoogteverschillen aanzienlijk zijn en het niet altijd even makkelijk is om googlemaps correct te interpreteren.

Gelukkig moeten we niet al te lang zoeken en vinden we het Federale Hotel snel. We zijn blij om aan de receptie te vernemen dat we al dadelijk op de kamer mogen. Kunnen we ons wat opfrissen alvorens aan de dag te beginnen. Mijn vriend vertrekt naar zijn conferentie en ik neem mijn spullen bijeen om Lugano te verkennen.

Ik begin mijn bezoek aan Lugano met een moment van bezinning in de met mooie fresco’s versierde kathedraal. Vanaf het terras van de kathedraal heb je ook een mooi uitzicht over het meer. Ik wandel door de kronkelende straatjes verder naar beneden tot aan de oever van het meer. Mijn eerste indrukken van Lugano zijn zeer positief: wat een charmant stadje! De stralende lentezon op mijn gezicht helpt natuurlijk ook.

Langs de oevers van het meer loop ik verder tot aan het LAC (Lugano Arte e Cultura) museum, een hypermodern gebouw dat me wel kan bekoren. Ik loop de Kirche Santa Maria degli Angioli binnen die van boven tot onder beschilderd is met schitterende fresco’s van de hand van Bernardino Luini, een leerling van Leonardo da Vinci. Zeer indrukwekkend. In de kerk is een dame bezig met de restauratie van de fresco’s, een precisiewerkje dat niet aan mij besteed zou zijn.

Door een groep toeristen te volgen ontdek ik naast de kerk een oude pandgang van een klooster die nu ingewerkt is in de binnentuin van een appartementencomplex. In de pandgang ontdek ik redelijk goed bewaard gebleven overblijfselen van fresco’s uit de 16de eeuw. De fresco’s getuigen van de rijke geschiedenis van Lugano.

De zon blijft haar beste beentje voorzetten en ik zet mijn tocht verder langs het meer in de richting van een mini-versie van de Geneefse Jet d’Eau. Ik wandel op mijn gemak en hier en daar las ik op een bankje een pauze in om te genieten van het mooie uitzicht op het meer en de bergen. Wat een fantastische plek moet dit wel niet zijn om te wonen. Wat mij betreft is Lugano mooier dan Genève. De sfeer in Lugano is ook gemoedelijker dan in het chique Genève.

De promenade langs het meer stopt bij de Jet d’Eau, dus noodgedwongen keer ik op mijn stappen terug. Ik loop de promenade in de omgekeerde richting af tot het uiterste puntje van Parco Ciani, alwaar mensen in badpak zitten te zonnen. Jawel, zo warm is het dus. Na deze fijne wandeling heb ik wel een gelato verdiend, denk ik zo. Via googlemaps kom ik terecht bij -9° Gelato Italiano, een prachtige winkel alwaar het ijs uit van die klassieke zilverkleurig tonnetjes geschept wordt. Ik zet me buiten op hun terras en smul van mijn ijsje met mango en melkchocolade.

Van mijn vriend krijg ik het bericht dat hij net in pauze is. Ik ben vlakbij (de conferentie vindt plaats in een gebouw in het Parco Ciani) en besluit even dag te zeggen tegen hem en zijn collega. Ze zijn zelfs zo vriendelijk om een beetje fruit voor mij te pikken van het buffet.

Omdat ik voor morgenochtend nog geen vervoer naar de luchthaven geregeld heb, besluit ik dit eerst af te handelen. Ik keer op mijn gemak terug naar het hotel en loop hier en daar nog een kerk binnen om het interieur te bewonderen. Om mezelf een steile klim naar boven te besparen, neem ik de funiculare. Een kort ritje dat me flink wat tijd uitspaart.

In het hotel informeer ik naar de mogelijkheden om op de luchthaven te geraken. Mijn vlucht vertrekt om 8.54u en het duurt (zonder file) ongeveer een uur om van Lugano in Malpensa Airport te geraken. De dame aan het onthaal zegt me dat ik zeker twee uur op voorhand op Malpensa moet zijn, maar dat lijkt me ietwat overdreven voor een korte Europese vlucht. Om half zes vertrekken, lijkt me redelijk. Ik informeer naar de kostprijs van een taxi en val bijna achterover wanneer de dame mij deze meedeelt: 280 CHF! Voor dat bedrag kan ik een paar keer op en af vliegen. Het alternatief is de shuttle bus naar de luchthaven, die kost slechts 25 CHF. Helaas heeft de shuttle bus één klein nadeel: deze vertrekt om 3.45u. Ik slik, maar besluit toch maar door te bijten. Opstaan om 3 uur ‘s nachts, daar wordt een mens hard van (ik háát vroeg opstaan).

Ik ga alvast poolshoogte nemen bij het station van Lugano om te kijken waar de bus vertrekt. Het lijkt me niet wenselijk om in het holst van de nacht met een valies en een zware rugzak aan een zoektocht te moeten beginnen. Ik zie vóór het station een kleine pendelbus staan met daarop Milaan Malpensa: gevonden!

Ik neem de funiculare terug naar beneden en ontmoet mijn vriend en zijn collega aan het conferentiecentrum om samen het avondmaal te nuttigen. We maken een korte wandeling door Lugano, want het is de eerste keer dat de collega van mijn vriend hier komt en het zou zonde zijn om niets van deze mooie stad gezien te hebben. Voor mij is het trouwens ook mijn eerste bezoek aan Lugano, maar na een halve dag rondwandelen, voel ik mij al een hele expert. Ik laat hen zelfs trots de door mij ontdekte fresco’s zijn.

Voor het avondmaal komen we terecht in een restaurant dat geheel toevallig dezelfde naam heeft als het hotel waarin we verblijven: Federale. Ik bestel een risotto met vis en paddenstoelen, kwestie van nog een laatste keer van de Italiaanse keuken te genieten. Eén van de betere risotto’s die ik al gegeten heb, trouwens. Mijn bord is leeg op een zucht. (Op het ijsje en fruit na heb ik sinds het ontbijt niets meer gegeten).

Na dit heerlijke avondmaal heb ik nog net een plekje voor een gelato (wel iets minder lekker als die van deze namiddag). Decadent, ik besef het.

Na nog een korte wandeling keren we met de funiculare terug naar het hotel, kwestie van toch nog een beetje slaap mee te pikken alvorens de wekker om 3 uur ‘s nachts afloopt. Ik zet alles klaar voor het vertrek zodat ik mijn vriend niet al te zeer moet storen in het holst van de nacht.

Dit onvoorziene uitstapje naar Lugano was wat mij betreft alleszins een schot in de roos.

Om deze laatste dag zo efficiënt mogelijk te laten verlopen, dropten onze vrienden hun bagage ‘s ochtends vroeg al af op de luchthaven, zodat ze na het laatste bezoek rechtstreeks de bus naar de luchthaven konden nemen zonder eerst nog langs hun hotel te moeten gaan.

We troffen elkaar stipt om 11u (het openingsuur) vóór Maison Tavel. Naast de gewone opstelling, was er ook een tijdelijke tentoonstelling van fotograaf Jean Mohr. We concentreerden ons voornamelijk op de permanente collectie, maar ik maakte van de gelegenheid gebruik om kort kennis te maken met het werk van de mij tot dan toe onbekende fotograaf Jean Mohr.

Maison Tavel is de oudste bewaard gebleven privéwoning in Genève en doet nu dienst als historisch museum van Genève. Hét topstuk van dit museum is het relief Magnin, een schitterende maquette van Genève uit 1850. Al moet ik zeggen dat de kinderen meer gefascineerd waren door de schermen die in dezelfde ruimte stonden. Bonuspunten trouwens voor het foldertje met zoek- en tekenopdrachten voor de kinderen, een schot ik de roos.

Om ervoor te zorgen dat onze vrienden mooi op tijd op de luchthaven zouden zijn, had ik de dag strak getimed. Zonder deze strakke planning vermoed ik dat we wat langer in Maison Tavel zouden hebben rondgelopen. Jammer, maar ik wilde geen gemiste vlucht op mijn geweten hebben.

Om 12.15u had ik gereserveerd in restaurant Le Thermomètre, een sympathiek familierestaurant dat ‘s middags duidelijk erg populair was om te lunchen. Wij kregen een mooie tafel voor acht personen aan het raam en werden bediend door een oude dame met een kromme rug. Ik had met haar te doen terwijl ze af en aan liep met de dagschotels, al leek ze er niet echt last van te hebben. Mijn steak tartare was alleszins heel lekker!

Na het middagmaal wandelden we met ons groepje naar het Patek Philippe museum. Stipt om 14u (het openingsuur) waren we ter plekke. Nog altijd perfect op schema. Zoals ik verwacht had, waren de meisjes zwaar onder de indruk van al de tentoongestelde bling bling in het museum. Vooral de collectie oude horloges en automatons viel in de smaak.

Anderhalf uur later stonden we weer buiten en begeleidden we onze vrienden naar de bushalte. Aan alle mooie liedjes komt een einde. Mijn vriend en ik bleven wuiven tot de bus met onze vrienden om de hoek verdwenen was en trakteerden onszelf daarna op een allerlaatste gelato. Om te vieren dat de weergoden ons het ganse weekend goed gezind waren, dit alle slechte weersvoorspellingen ten spijt.

We keerden te voet terug naar ons appartementje in Charmilles, alwaar ik mijn koffer vol laadde met mijn collectie zomerschoenen en zomerkleren die nog in Genève lagen.

En toen brak ook voor mij het moment aan om afscheid te nemen. Ik nam de bus naar de luchthaven, at bij het ondertussen vertrouwde Thaise streetfood restaurant en na een vlotte vlucht stond ik weer op Belgische bodem.

Een bijzonder geslaagd lang weekend!

Zaterdagochtend stonden vriend en ik op tijd op om deel te nemen aan het Visite du quartier dat begon in de Bibliothèque municipale de la Servette. We werden onthaald met koffie, thee, fruitsap en cakejes. Alvast een goed begin. Daarna nam een zeer sympathieke dame ons op sleeptouw doorheen het quartier. Ze besteedde veel aandacht aan het tonen van de instellingen die specifiek gericht zijn op nieuwkomers en op mensen met problemen (bvb een jeugdinstelling voor verslaafde jongeren, een instelling voor alleenstaande ouders, opvoedingsondersteuning, kinderopvang, sociale diensten,… Ze gaf ons zelfs mee op welke plek mensen die het moeilijk hebben, gratis maaltijden kunnen krijgen (te onthouden voor als ik binnen een paar maanden nog altijd geen werk heb ;-)). En ze toonde ons ook de Migros, de Coop en de Denner, de drie grote supermarkten hier in Zwitserland. Die hadden mijn vriend en ik ondertussen al wel op ons eentje ontdekt.

Het enthousiasme van de dame over de schitterende buurt waarin we wonen, kon ik helaas niet volledig delen. In mijn ogen valt de architectuur in onze buurt nog het best te vergelijken met die lelijke grijze blokken die na de Tweede Wereldoorlog in de Oostbloklanden opgetrokken werden, met dat verschil dat de huidige ex-Oostbloklanden ten minste moeite doen om die lelijke blokken op te frissen en van wat kleur te voorzien. Maar het was wel leuk te ontdekken dat er hier en daar een mooi authentiek Zwitsers huis aan de bouwwoede had weten te ontsnappen.

Na de rondleiding wachtte ons in het Espace de quartier Grottes naar goede gewoonte een aperitief! We werden vriendelijk welkom geheten door één van de medewerkers van de stad, waarna de burgemeester himself kort een woordje tot de nieuwkomers richtte. Vervolgens konden we genieten van een re-enactment door Balades Touristiques Théâtralisées van het proces van de anarchist Luigi Lucheni, de moordenaar van de beroemde keizerin Sisi. Een boeiende voorstelling die echter een beetje te lang duurde, zeker voor de Engelstaligen in ons gezelschap die geen woord Frans verstonden…

We konden ook kennismaken met een aantal andere verenigingen die activiteiten organiseerden in het Espace de quartier. Tot onze grote verbazing ontdekten we er ook een Magic the Gathering club. Dit alles uiteraard onder het genot van een heerlijk glaasje Zwitserse Chasselas.