Vandaag rijden we naar Vitoria-Gasteiz, de hoofdstad van Spaans Baskenland. Een stad waarvan ik tot voor kort nog nooit gehoord had. Het is dus beetje een gok of een bezoek aan deze stad al dan niet zal meevallen. Nu, de zekerheid dat ze hier ook pintxos serveren, maakt dat ik mij er wel gerust in voel. Tegelijkertijd ben ik heel benieuwd wat te verwachten van de jaarlijkse Fiestas de la Virgen Blanca, die vandaag, 4 augustus, starten.

Na een vlotte rit van een uur en een kwartier parkeren we onze wagen rond 12u in een ondergrondse parking vlakbij het hotel. De parking in Silken Ciudad de Vitoria Hotela zelf is helaas helemaal volzet. We sleuren onze valiezen naar het hotel, alwaar de vriendelijke heer aan het onthaal ons meedeelt dat onze kamer jammer genoeg nog niet klaar is. Geen erg we droppen onze valiezen af en keren terug naar de parking. We hebben bij het naar buiten gekomen van de parking immers gezien dat het parkeertarief serieus vermindert als je de app van de parking installeert: 24,90 per dag versus 8,95 per dag. Daarvoor kan een mens al eens een app installeren en zijn kredietkaartgegevens achterlaten.

Nadat mijn vriend de app geïnstalleerd heeft, moeten we om van het goedkopere tarief te kunnen profiteren de parking verlaten en opnieuw binnen rijden. Uiteraard werkt de automatische nummerplaatherkenning bij het naar buiten rijden niet en moeten we ons noodgedwongen wenden tot de dame die toezicht houdt op de parking. Dat blijkt een supervriendelijke dame te zijn die ons graag uit de nood helpt en ons vervolgens van een hele uitleg in Spaans voorziet. Ze geeft ons zelfs wat toeristische info over de feestelijkheden en raad ons aan naar het Tourist Office te gaan dat vandaag al sluit om 14u.

Bij de tweede poging kunnen we onze wagen zonder problemen naar buiten rijden om vervolgens enkele seconden later dezelfde parking opnieuw binnen te rijden, ditmaal gebruik makend van de app en het lagere tarief. Mission accomplished, hoera!

Vervolgens haasten we ons naar het Tourist Office, waar we een heel vriendelijk meisje treffen dat ons graag meer uitleg verschaft over de festiviteiten. Deze avond starten de feestelijkheden met de afdaling van Celedón vanaf de toren van de Iglesia de San Miguel. De dame waarschuwt ons dat het er tijdens de afdaling heftig aan toe kan gaan, omdat jongeren op datzelfde moment met sangría naar mekaar gooien. Ok, we zullen zorgen dat we uit de buurt van feestvierende jongeren blijven.

Ondertussen is het 14u geworden en rammelen onze magen van de honger. We trekken de straten van Vitoria-Gasteiz in en merken dat de stad langzaam vol loopt in aanloop naar de feestelijkheden deze avond. Alle eetgelegenheden waarlangs we passeren zitten stampvol Basken in traditionele klederdracht. Dat belooft voor vanavond… Op zoek naar wat pintxos om onze honger te stillen verwijderen we ons langzaamaan steeds verder van het centrum.

Uiteindelijk vinden we een plekje voor twee in Bar Akelarre (akelarre betekent heksensabbat). We treffen een bijzonder vriendelijke uitbater die duidelijk in zijn nopjes is dat een stelletje toeristen in zijn bar is neergestreken en ons maar al te graag het concept van pintxos uitlegt. Bar Akelarre is een onverwachte meevaller. De gefrituurde pintxos zijn heerlijk en de saté van octopus kan ook mijn goedkeuring wegdragen. Bovendien is alles er supergoedkoop.

Na de lunch gaan we op zoek naar een terras om iets te drinken. Zo belanden we op het mooie terras van Bar Los Amigos, waar we tot onze grote verbazing erin slagen ondanks de drukte nog een tafeltje te bemachtigen. Terwijl we genieten van een glaasje wijn, zien we dat de politie zich in gereedheid brengt voor het feest deze avond. Ondertussen stromen gestaag de jongeren toe die grote plastic bidons met sangría met zich meesleuren. We nemen het schouwspel in ons op en besluiten dan terug te gaan naar het hotel om van kledij te wisselen, voor het geval dat we toch een sangría douche zouden krijgen.

Om 17.10u vertrekken we in het hotel richting de Plaza de la Virgen Blanca. Al snel stuiten we op een lange rij wachtende mensen die allemaal staan aan te schuiven om op het plein te geraken om de afdaling van Celedón met hun eigen ogen te kunnen aanschouwen. We houden geen van beiden van wachten, maar besluiten toch geduldig aan te schuiven in de hoop dat we op het plein geraken. En ja, het lukt! Al hadden we beter een uur eerder beginnen aanschuiven, want we staan vrij ver achteraan. Wat op zich ook een voordeel is, want de met sangría gooiende jeugd staat een heel eind van ons vandaan.

Het stikt van het volk op het plein en we wachten geduldig af tot het moment waarop Celedón, een pop met een paraplu uitgedost in traditionele kledij die een dorpsbewoner van Alava voorstelt, langs touwen vanuit de toren van de San Miguel kerk naar de andere hoek van het plein naar beneden gelaten wordt. Eindelijk is het zover! Er wordt vuurwerk afgeschoten en de menigte zingt uit volle borst: “Celedón, ha hecho una casa nueva, Celedón, con ventana y balcón.” Op het moment dat de pop aankomt op zijn bestemming, wordt de pop binnengehaald en vertrekt een persoon verkleed als Celedón op diezelfde plek om zich door de menigte terug naar de San Miguel kerk te worstelen. Het duurt even, maar wanneer deze persoon dan uiteindelijk op het balkon van de toren van de San Miguel verschijnt, barst het publiek in luid gejuich uit.

Mijn vriend en ik zijn onder de indruk: wat een ambiance! Een echt volksfeest! Iedereen danst, zingt en zwaait uitgelaten met de traditionele geruite halsdoeken. Blij dat we dit bijzondere gebeuren konden meemaken! Vitoria-Gasteiz heeft al mijn verwachtingen ruimschoots overtroffen.

Na de feestelijkheden trekken we terug naar het terras van Los Amigos. Onderweg komen we hopen jongeren tegen wiens witte kleren helemaal verkleurd zijn door de rode sangría. We bestellen nog een wijntje op het terras en ik koop met een traditionele Celedón taartje bij de patisserie aan de overkant.

Na deze welverdiende pauze wandelen we opnieuw naar de Plaza de la Virgen Blanca waarvan de straatstenen doordrenkt zijn van de sangría. We bewonderen de reuzen vanaf de trappen van de San Miguel. En besluiten dat het hoog tijd is voor het avondmaal. Aangezien we vermoedelijk weinig kans hebben een restaurant met een vrije plek te vinden in het hart van de feestelijkheden, keren we terug richting ons hotel. En zo belanden we bij La Mafia se sienta a la Mesa, een groot een gemoedelijk Italiaans restaurant. We genieten van heerlijke antipasti (het moeten niet altijd pintxos zijn) met een glaasje cava (tot onze verbazing serveert dit Italiaans restaurant geen prosecco). Ik doe mijn best de reusachtige portie zwarte pasta met kreeft (die een beetje te hard gekookt is) weg te werken. Dat lukt me helaas niet, maar het smaakt me. We sluiten de maaltijd af met een limoncello van het huis.

We ronden op tijd af en kruipen op tijd in bed, benieuwd wat morgen te bieden zal hebben.

En ja, acht uur was duidelijk wat te optimistisch van mij, maar kijk, om twintig na acht staan we met z’n allen volledig aangekleed en ingesmeerd met zonnecrème buiten.

Deze eerste mei dient zich aan als een stralend zonnige dag. Omdat het een vrije dag is, is het bijzonder rustig in de straten. Enige nadeel: de ontbijtplekken die ik op voorhand heb opgezocht, blijken allemaal dicht op de eerste mei. Gelukkig vindt het jongste nichtje via googlemaps een bakkerij die wel open is.

Felzl Bäckereicafé heeft een mooi aanbod aan koffiekoeken, belegde broodjes en warme dranken. Iedereen kiest iets uit de toog en we zetten ons aan een mooie houten tafel. Ik geniet van mijn snede donker brood met hummus van erwten en van rode biet. Heel lekker. Er doet zich een klein limonade-accidentje voor bij het openen van één van de flesjes, maar gelukkig blijven de outfits gespaard en zijn er meer dan voldoende servetten om de gemorste limonade op te deppen. Het middelste nichtje probeert voor het eerst in haar leven een matcha latte en is duidelijk maar matig enthousiast, maar knap dat ze het probeert.

Stipt om negen uur staan we terug buiten. Vandaag staat een bezoek aan Schönbrunn op het programma. Onderweg naar de metro stoten we op een 1 mei parade met mensen uitgedost in allerlei uniformen en kleurrijke outfits met bijzondere accessoires. We nemen wat fotootjes en gaan dan ondergronds om de metro naar Schönbrunn te nemen.

Het mag gezegd, de metro in Wenen is dik in orde: moderne metrostellen die aan een hoge frequentie komen en propere metrostations. Het laatste stuk van de rit naar Schönbrunn gaan we bovengronds, wat ons de gelegenheid geeft om wat rond te kijken.

Ik plande het bezoek aan Schönbrunn op onze eerste dag, omdat ik wilde starten met een hoogtepunt en dat lijkt aardig te lukken. De zon doet stevig haar best en dankzij de Vienna City Card kunnen we alle rijen overslaan en meteen het slot binnen lopen. We bewonderen de overdadige vertrekken van het slot en de keizerlijke appartementen. De meisjes kijken hun ogen uit: zoveel pracht en praal. En natuurlijk wordt overal de figuur van Sisi, de tragische keizerin, zoveel mogelijk onder de aandacht gebracht. Al moet ik zeggen dat ik persoonlijk meer een fan ben van Maria-Theresia die maar liefst zestien kinderen op de wereld zette en door haar kinderen strategisch uit te huwelijken erin slaagde haar nageslacht met zoveel mogelijk Europese koningshuizen te vermengen. Al liep dat voor haar dochter Marie-Antoinette helaas minder goed af.

En ja, het paleis is nog even groot en indrukwekkend (en druk) als in mijn herinnering. Na zoveel pompeuze overdaad hebben we nood aan een lunchpauze om even te bekomen. We wandelen doorheen de imposante en uitgestrekte tuinen van Schönbrunn en belanden bij het zeer gezellige Café Pavillon voorzien van een prachtig terras. De parasols staan allemaal open en waterverstuivers moeten voor wat verkoeling bij de klanten zoeken. Het is naar mijn aanvoelen al een pak warmer dan vijfentwintig graden, maar toch heeft de zus van mijn vriend schrik dat ze het koud zal hebben als ze onder zo’n verstuiver terecht komt.

Doordat we treuzelen wordt een goeie tafel voor vijf in de schaduw van een parasol vlak voor onze neus door twee dames ingepikt. Pech. We moeten ons tevreden stellen met een tafel half in de schaduw en half in de zon. Gelukkig draait de zon zo dat het gedeelte van de tafel dat in de zon ligt ook snel schaduw zal hebben. De kouwelijke zus van mijn vriend vindt het geen probleem om in de zon te zitten en aangezien de nichtjes van mijn vriend allemaal tere huidjes hebben, offer ik mij op en neem ik ook een plek in de zon in. En amai, blij met die waterverstuivers, want anders was ik zeker gesmolten.

We bestellen verschillende huisgemaakte limonades om de dorst te lessen en ons geluk kan niet op als blijkt dat de limonades in een karaf van een halve liter komen. Als lunch bestel ik een quiche met een slaatje en mijn tafelgenoten gaan voor een quiche, een croque monsieur, een Himbeerschnitte (vreemde lunchkeuze, maar hey, wie ben ik om de jongedames iets te ontzeggen) en frietjes, natuurlijk. De zus van mijn vriend bestelt niets, wetende dat zij sowieso de restjes mag opeten en uiteindelijk belandt de Himbeerschnitte wel degelijk voor haar neus. Dus dat was bijzonder vooruitziend van haar.

We wandelen op het gemak verder door het uitgestrekte park, genieten van de mooie zichtlijnen en fonteinen en spotten zelfs wat eekhoorns. We beklimmen de trappen van de Gloriette om te genieten van het uitzicht op het paleis, maar passen voor het uitkijkplatform op het dak van de Gloriette. Zeven euro per persoon om een paar trappen naar boven te nemen, vinden we er toch lichtelijk over.

Ik haal mijn selfiestick boven en we maken tijd voor een fotoshoot met ons vijven in het prachtige park. Rond drie uur laten we Schloss Schönbrunn achter ons en nemen we de metro naar Karlsplatz. We spotten niet ver van de prachtige Karlskirche een drinkfonteintje dat ideaal geplaatst is om onze dorst te lessen. Na even de openingsuren van de Karlskirche bekeken te hebben (we willen hier graag vandaag nog terug komen), wandelen we verder naar Café Bel Étage, verbonden aan het wereldbekende Hotel Sacher. Om 16u reserveerde ik daar immers een tafel om samen te proeven van de beroemde Sachertorte.

Omdat ik een reservatie heb, kunnen we de lange wachtrij voorbij lopen en direct op de eerste verdieping plaatsnemen aan een tafel aan het raam omringd met rode pluchen zetels. Het rode interieur van Café Bel Étage wordt gedomineerd door een gigantische kroonluchter in glas. Een beetje kitscherig, maar dat past wel bij zo’n decadent dessert. Jammer genoeg is de bediening alles behalve vriendelijk en hebben we het gevoel dat deze vooral haar best doet om ons zo snel mogelijk buiten te werken. Onze borden werden zelfs al afgeruimd terwijl één persoon in ons gezelschap nog aan het eten was.

Opvallend: op de kaart vinden we een combinatie aanbod van een originele Sachertorte met Römerquelle mineral water en een Original Sacher Cuvée Brut voor de ronde prijs van 32 euro. Als je echter de prijzen van al deze items op de menukaart apart optelt, kom je uit op 26,30 euro. Een behoorlijk aanzienlijk verschil, wat mij toch een vrij onprettig gevoel geeft. Als ik de serveuse hierop wijs, neemt ze niet eens de tijd om naar mij te luisteren.

De hamvraag is natuurlijk of de Sachertorte lekker is, dat is zeer zeker het geval, maar ik ben er niet van overtuigd dat de ervaring het toch wel stevige prijskaartje waard is. Zeker omdat we ons op geen enkel moment welkom hebben gevoeld. We moeten ook erg lang wachten voordat iemand van het personeel zich verwaardigt ons te laten afrekenen. Dit ruikt echt naar een tourist trap, en eerlijk gezegd, wellicht kan je op een andere plek bijna even lekkere Sachertorte eten. We verlaten Café Bel Étage dus met een dubbel gevoel.

Om half zes zijn we opnieuw bij de Karlskirche die tot onze grote teleurstelling vlak voor onze neus de deuren sluit. De kerk sluit uitzonderlijk vroeger voor een concert, maar blijkbaar vond niemand het de moeite om dat ergens te afficheren.

Jammer, maar we laten het niet aan ons hart komen. We profiteren van het prachtige zomerse weer en wandelen richting Burggarten. Onderweg struikelen we bijna over één van de vele verkopers van concerttickets en omdat de jongedames graag eens een klassiek concert zouden meemaken, kopen we vijf tickets voor een concert op zaterdagavond van anderhalf uur in het Börse Palais. Het programma ziet er zeer toegankelijk uit. Ideaal voor beginnende klassiekemuziekliefhebbers.

In de Weense parken zitten overal mensen op het gras te genieten van het mooie weer. Supergezellig! We nemen wat foto’s van de gezellige sfeer en wandelen verder naar Hofburg. We stappen even een statige bibliotheek binnen, die helaas al gesloten is. We kuieren verder naar de Volksgarten waar de bloemen uitbundig bloeien en bewonderen het Burgtheater en het Rathaus.

Tijd voor het avondmaal. Tijdens onze avondwandeling reserveerde ik snel een tafel om kwart na zeven bij Salzamt. Een goeie keuze, want het mooie met stenen bogen overdekte terras ziet er erg gezellig uit. De zus van mijn vriend en ik trakteren onszelf op een spritz om te vieren dat we onze eerste dag zonder kleerscheuren overleefd hebben. Het eten zelf is eerder middelmatig. En ik bestel per ongeluk een gepaneerde vis, terwijl ik dat helemaal niet zo lekker vind. Maar goed, de magen zijn gevuld, meer moet dat niet zijn.

Op de terugweg naar ons appartement bewonderen we opnieuw de mooi verlichte Votivkirche. We zijn rond kwart voor negen terug, douchen om het zweet en de zonnecrème van onze lijven te spoelen (ik helaas weer met koud water) en spelen nog wat spelletjes tot het tijd is om in bed te kruipen.

We kozen voor één van de herfstwandelingen op de site van Toerisme Vlaams-Brabant: de Roeselbergwandeling. Onvoorstelbaar dat we ondertussen al bijna alle wandelingen op die site gedaan hebben. Dat had je mij een jaar geleden nooit kunnen wijsmaken…

Mijn vriend en ik hadden voor de verplaatsing van Leuven naar de Kapel van Roeselberg een Cambio voorzien, want de fietsafstand was ons net iets té ver. We hadden om 13.30u afgesproken met onze vrienden, maar vertrokken een beetje vroeger, want om 13u trouwde onze kameraad met zijn slimme vriendin uit Trinidad. Gezien de omstandigheden konden we enkel virtueel aanwezig zijn, maar de bruidegom zorgde voor live streaming via Zoom, zodat we toch een beetje konden delen in de vreugde. En zo zaten mijn vriend en ik op de parking bij de Kapel van Roeselberg in een Cambio te supporteren voor onze vrienden die elkaar het jawoord gaven in het stadhuis van Kampenhout. Veel gekker dan dat moet 2020 toch niet worden…

Doordat onze vrienden uit Wijgmaal een tiental minuten te laat waren, konden we gans de ceremonie meemaken. Wij wensen onze kersvers getrouwde vrienden alvast alle geluk van de wereld en dat feest houden we nog wel te goed.

De Roeselberg wandeling deed ons eens te meer beseffen dat je niet ver moet reizen om mooie plekken te ontdekken. En wat is er fijner dan zo’n ervaring delen met andere mensen? We hadden uiteraard heel veel om over bij te praten met onze vrienden terwijl we genoten van de frisse buitenlucht. Bepaalde stukken van de wandeling waren bijzonder modderig, maar we wisten ons behendig te manoeuvreren rond de plassen heen. Op een bepaald moment passeerde we langs de Winge Golf & Country Club. Golf lijkt me de ideale hobby in tijden van corona. Altijd in de buitenlucht en anderhalve meter afstand houden is op zo’n golfterrein een fluitje van een cent. Deed me terugdenken aan die tijd dat ik in diezelfde club een golfinitiatie volgde.

Aangezien we de wandeling iets té kort vonden, breiden we er nog een korte lus aan bij. Op het einde volgden we een pijl die ons bij Het Mooi Alternatief bracht, alwaar we allemaal een warme chocomelk bestelden (ik eentje met vitamine D want dat schijnt te beschermen tegen COVID-19). Natuurlijk verbrandde de jongste onder ons meteen zijn mond aan de gloeiend hete chocomelk. En daarnaast hadden we wel wat tijd verloren met dit kleine zijsprongetje. Geen onverdeeld succes dus.

Terug in Leuven waren mijn vriend en ik net op tijd om ons avondmaal bij EssenCiel te gaan oppikken. Zeer fijne uitstap die zeker voor herhaling vatbaar is, minus de chocomelk dan.

We pakken onze spullen (inclusief zonnebril, hoera!) en rijden met de wagen naar Seoraksan National Park. Onze eerst halte is het Visitor Center waar info beschikbaar is over de mogelijke wandeltochten en het wild life dat we kunnen tegen komen. De vriendelijke jongeman aan de balie verzekert ons dat het vandaag niet zal regenen. We durven hem amper te geloven

Na deze korte stop rijden we verder naar de ingang van het nationaal park. We betalen bij een paar oudere heren voor de parking en vervolgens voor de inkom van het nationaal park. Alleen cash, uiteraard. Gelukkig gaat het hier over zeer kleine sommen geld.

De zon maakt haar belofte waar en we bewonderen eerst The Great Unification Buddha, een bronzen boeddhabeeld van 14.6-meter hoog dat maar liefst 108 ton weegt. De boeddha symboliseert de wens tot hereniging van het Koreaanse volk. Ik kan deze wens alleen maar bijtreden. Ik hoop van harte dat ik tijdens mijn leven nog de hereniging van de beide Korea’s mag meemaken, net zoals ik de val van de Berlijnse muur en de hereniging van Oost- en West-Duitsland heb mogen meemaken.

De boeddha hoort bij de prachtige Sinheungsa tempel. We bekijken de verschillende gebouwen op ons gemak en genieten van de oase van rust die de tempel vormt. Na dit bezoek maken we rechtsomkeer en lopen we terug naar de cable car die zich bij de ingang van het park bevindt.

We zijn net op tijd om de cable car van 11.55u te halen. Een paar minuten en vele prachtige uitzichten later staan we boven. Vanaf het eindstation van de cable car is het nog een korte, maar steile klim om Gwongeumseong fortress te bereiken. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, valt er op de rotsformatie geen spoor van een fort te bekennen. Wellicht zijn de restanten reeds lang geleden verdwenen. De rotsformatie op zich is echter meer dan de moeite waard en het uitzicht op Seoraksan Park is fenomenaal.

Omdat dit één van de makkelijkst bereikbare plekken in Seoraksan National Park is, is het erg druk op deze mooie, zonnige dag. Iedereen wil een foto van zichzelf met het uitzicht en de rotsformatie. Een vriendelijke jongeman biedt aan een foto van ons beiden te maken. We maken een kort praatje en hij vertelt dat hij een Turk is die momenteel in Canada woont en dat hij op bezoek is in Korea omdat zijn broer trouwt met een Koreaanse. Over een wereldburger gesproken.

We dalen terug af naar de cable car en volgen vandaar een pad dat ons nog wat verder naar beneden leidt tot aan een tempel die er een pak minder mooi uit ziet dat de tempel die we eerder op de dag bezochten. We blijven er maar even en keren dan terug naar de cable car. Dankzij ons zeer stevige ontbijt hebben we niet al te veel honger, maar een gelato met bosvruchten en chocolade gaat er altijd in!

Het korte stukje klimmen naar Gwongeumseong fortress was slechts een opwarming voor onze eerste echte hike van de vakantie. We beginnen aan de tocht naar het Towangseong Falls Observatory. Een mooie tocht door de groene bossen die ons achtereenvolgens langs de Yukdam Falls en de Biryong Falls brengt om uiteindelijk uit te komen bij een observatieplatform vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op de fabelachtige Towangseong Falls, één van de hoogste watervallen van Azië.

De hike zelf is echter alles behalve een lachertje. Vanaf de Biryong Falls beklimmen we 900 treden die ons uiteindelijk bij het observatieplatform brengen. Hou er echter rekening mee dat we op dat punt van de hike al een flink stuk klimmen, inclusief een heleboel trappen, achter de rug hebben in tropisch vochtige temperaturen. Ik hoef er beslist geen tekeningetje bij te maken dat mijn hoofd zo rood is als een tomaat als we uiteindelijk boven zijn.

Bizarre gebeurtenis van de dag: terwijl ik vanaf het observatieplatform de Towangseong Falls zo goed mogelijk in beeld probeer te krijgen, merk ik dat opeens het dekseltje van de programmaknop van mijn fototoestel kwijt bent. Je weet wel, de draaiknop die je toelaat de keuze te maken tussen Auto, P, Tv, Av en M. Zomaar weg. Poef. Heel vreemd, want een paar minuten geleden zat dat ding er nog op en ik heb niet gemerkt dat er iets naar beneden gevallen is.

Een behulpzame Koreaan merkt op dat mijn vriend en ik iets kwijt zijn en informeert naar wat we op zoek zijn. Ik toon hem het ontbrekende onderdeel en hij sommeert prompt alle omstaanders om mee te helpen zoeken. Uiteraard vinden we niets, dat knopje ligt waarschijnlijk meters diep in de afgrond. Oh well, het fototoestel is toch aan zijn laatste loodjes bezig.

Na de tevergeefse zoektocht vangen we de tocht naar beneden aan. De klim heeft duidelijk zijn tol geëist: de spieren in mijn benen trillen van de inspanning. Nog nooit meegemaakt. Jammer wel dat we op heel de tocht geen enkele mogelijkheid hebben om onze voeten even in het water te steken, want dat zou nu wel deugd doen. Helaas, elke plek die toegang kan bieden tot de rivier is versperd door hekken of koorden, maar stiekem slaag ik er toch even in het water voelen bij de Biryong Falls door plat op het houten pad te gaan liggen en mijn hand in het water te steken.

Wild life van de dag: twee chipmunks. Niet echt indrukwekkend te noemen.

Bij de cable car eten mijn vriend en ik een heerlijke gimbap (een soort Koreaanse sushi). Een perfecte snack na zo’n stevige wandeling. Mijn spieren zijn trouwens nog altijd aan het trillen. Dat belooft voor morgen!

We vangen de terugrit aan naar het hotel. Bij aankomst daar blijkt de parking helemaal volzet te zijn. Een paar vriendelijke Koreaanse hotelbedienden gebaren ons dat we wat verder op straat moeten parkeren. Eerlijk gezegd zijn we daar niet rouwig op, want de spiraalvormige ingang naar de parking bezorgt ons nog altijd klamme handjes.

We nemen een douche om het zweet (en de zwarte pluisjes, mijn nieuwe kleedje geeft blijkbaar af) van ons af te spoelen en wandelen doorheen de met neon-reclames verlichte straatjes van Sokcho op zoek naar een avondmaaltijd. We lopen een soort overdekte galerij binnen die uitpuilt van de viswinkels met bakken levende vissen voor de deur. Elke viswinkel is tegelijkertijd een restaurantje. Je wijst gewoon de vis aan die er appetijtelijk uit ziet en dan maakt de uitbater die voor je klaar. Dat willen we uiteraard proberen. We vinden een plekje in een piepklein restaurantje in een galerij vlak bij het water en kiezen op goed geluk een crab set menu.

Even later staat de uitbaatster met een reusachtige krab voor onze neus. Jawel, die ziet er lekker uit, hak maar in mootjes! Wat volgt is een duizelingwekkende opeenvolging van gerechtjes: schelpjes, tempura van garnaal, sashimi, mulhoe (koude vissoep), krab, heel veel krab en wanneer we echt niet meer kunnen: vissoep om de maaltijd af te sluiten. Ze kunnen ons bijna naar buiten rollen. Blijkt trouwens dat we de sashimi al de hele tijd verkeerd eten. Je moet zo’n stukje rauwe vis met wat pikante saus en een stukje knoflook in een blad sla of shiso rollen. Gelukkig is de dame die ons bedient zo vriendelijk om dit te komen demonstreren. We vroegen ons al de hele tijd af waarom we telkens kommetjes met grote bladeren sla en shiso kregen en aten de bladeren altijd apart op.

Na deze copieuze maaltijd wandelen we langs de kitscherige verlichting aan het water terug naar het hotel. We zijn allebei moe van deze goed gevulde dag en kruipen op tijd in bed.

Toen het dan eindelijk ochtend was, bleek dat mijn medereizigers ook verschrikkelijk slecht geslapen hadden. Ik kan alleen maar zeggen dat ik mij opeens de horror van slaven opgepakt in het ruim van een boot, joden in een trein onderweg naar de concentratiekampen en vluchtelingen in containers veel beter kon voorstellen. Niet dat mijn ervaring in een proper bed met een zacht kussen ook maar in de buurt komt van de verschrikkingen die deze mensen meegemaakt hebben. In de verste verte niet! Er zijn zoveel mensen op deze aardbol die het veel erger hebben dan dit verwend persoontje!

We waren alleszins blij dat we om 8 uur konden ontbijten. Na een fameuze portie scrambled eggs voelde ik me alweer een pak beter. De zon was van de partij en we besloten naar het observation deck te gaan om te zien of we dolfijnen of walvissen konden spotten. Onze wildlife observator was ook op post. Helaas lieten de dolfijnen en walvissen het afweten. We zagen enkel een paar zielige meeuwen die wit afstaken tegen de blauwe lucht. Spijtig, want dat was wel een goed begin van onze trip geweest.

We zagen Newcastle langzaam dichterbij komen en ik maakte een pak foto’s van de Engelse kustlijn. Na het aanmeren keerden we terug naar onze wagen en reden we aan land. Het begin van onze Schotse roadtrip! De stralende zon en de blauwe hemel maakten dat onze dag alvast niet meer stuk kon. Het schurende geluid aan de rechterachterband was niet meer te horen, dus we besloten het erop te wagen en zoals gepland rechtstreeks door te rijden naar St Abb’s Head.

Rond de middag stopten we in het charmante Eyemouth om naar het toilet te gaan en iets te eten te kopen. We belandden in The Rialto, een gezellig eetcafé met een mooi aanbod aan broodjes en panini’s. Om niet te veel tijd te verliezen, besloten we voor take-away te gaan. De uitbaters waren ongelooflijk vriendelijk en boden ons een tafel aan om even te gaan zitten, terwijl we wachtten op onze panini’s. Ze vroegen waar we vandaan kwamen en wat onze bestemming was. We kregen meteen een waslijst met tips voor Glasgow mee. We bedankten hen voor de tips en namen de met liefde bereide panini’s in ontvangst.

De geur van de warme broodjes in onze auto was fantastisch! Het water liep ons in de mond. We parkeerden de auto op dezelfde parking als de vorige keer toen mijn vriend en ik in St Abb’s Head waren, trokken onze wandelschoenen aan en namen onze panini’s mee om ze in het zonnetje aan de picknicktafels op te eten. Mijn ‘The Cuban’ panini met pulled pork was werkelijk fenomenaal lekker. Wat een geweldige start van onze wandeling.

We genoten van de prachtige kliffen van St Abb’s Head en ik profiteerde van het feit dat ik deze keer wel een telelens bij had om de vogels te fotograferen. Ons vorig bezoek aan St Abb’s Head had zo’n indruk gemaakt dat ik deze plek graag aan mijn broer en zijn vriendin wou laten zien. Al had ik nooit durven dromen dat we bij ons tweede bezoek zo mogelijk nog beter weer zouden hebben op deze plek.

We wandelden tot aan Nunnery Point, waarna we noodgedwongen moesten terugkeren, omdat we om 17u in Glasgow Guest House moesten zijn, onze eerste B&B van de trip. Jammer dat we te weinig tijd hadden om de ganse wandeling te doen.

De rit naar Glasgow verliep verder zonder problemen: we waren stipt op het afgesproken uur in Glasgow Guest House, waar we enorm vriendelijk onthaald werden door onze gastheer. Hij gaf ons een heel snelle rondleiding door de B&B. Helaas stond er maar één avond in Glasgow op de planning en we zouden graag toch nog een beetje de sfeer van Glasgow opsnuiven. Tegelijkertijd legden we uit dat we morgen zo vroeg mogelijk wouden ontbijten, omdat we op tijd in Ardrossan moesten zijn om de ferry van 9.45u naar Brodick te halen. Normaal startte op zondag het ontbijt in onze B&B pas om 8u, maar de uitbater zou ervoor zorgen dan alles tegen 8u klaar zou zijn en hij verzekerde ons dat het normaal gezien geen enkel probleem zou zijn om vóór 9.15u (het moment waarop de check-in afgesloten zou worden) in Brodick te zijn. De vriendelijke uitbater van de B&B gaf ons als tip om te gaan wandelen in de buurt van de kathedraal en de necropolis. Hij bestelde zelfs een taxi voor ons opdat we zo weinig mogelijk tijd zouden verliezen.

We gooiden onze koffers in de kamer en sprongen in de taxi die inmiddels al op ons stond te wachten. De taxi zette ons af vlakbij de kathedraal die baadde in het schitterende avondlicht. De necropolis bleek, in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, een heel idyllische plek te zijn met mooie, sierlijke graven en een prachtig uitzicht over Glasgow. Een goeie tip van onze B&B uitbater!

Ondertussen werd het tijd voor het avondmaal. Al dat wandelen maakt hongerig! We liepen langs High Street naar beneden terwijl ik op tripadvisor zocht naar een geschikt restaurant. Onderweg passereerden we enkele zeer mooie street art kunstwerken. Glasgow doet duidelijk inspanningen om kunst een plek in het straatbeeld te geven.

Onze eerste restaurantkeuze (Guy’s restaurant) was helaas volzet. Zaterdag is sowieso een drukke restaurantavond, dus we begonnen een beetje te vrezen of we nog wel ergens zouden binnen geraken. Al de restaurants die we passeerden, zagen er ook allemaal vol uit. En ook Obsession of India, onze twee keuze, zag er behoorlijk vol uit. Ik begon al te vrezen dat we in een fastfood keten zouden belanden. Gelukkig was de uitbater van het restaurant bereid een inspanning te doen. Als we in anderhalf uur tijd konden eten, kon hij nog wel een plekje voor vier vrijmaken helemaal achteraan in het restaurant. Daar moesten we niet lang over nadenken: yes, please, we take it! Deze dag is duidelijk tot op de minuut met militaire precisie gepland.

Het avondmaal was werkelijk fenomenaal. Echt, ik denk dat ik in mijn leven nooit beter Indisch gegeten heb. Ja, dat is ons bezoek aan Brick Lane inbegrepen. Het lukte ons perfect om onze maaltijd in anderhalf uur af te ronden. Op zich bood ons dit de gelegenheid om op het gemak door de nachtelijke straten van Glasgow te struinen. Wat een aangename stad! Overal liep er volk en de sfeer was erg gemoedelijk. Wat ook opviel: Glasgow is een populaire plek voor stag parties. We zagen massaal veel gek uitgedoste groepen mannen en vrouwen.

Echt lang trokken we het niet, want we waren allevier doodop na de slechte nacht en de vermoeiende dag. We namen een taxi naar het guesthouse, spoelden snel het stof van de dag van onze lijven en kropen in bed. Onze eerste dag in Schotland was alvast een daverend succes.

Mijn vriendin had net als bij haar eerste kindje gepland om haar zwangere buik tijdens een fotoshoot te laten vereeuwigen. Het onverwachte verblijf in het ziekenhuis had hier echter een stokje voor gestoken. Maar zo snel laten wij ons niet uit het lood slaan! Gewapend met een rol wit tafellaken (met ruitjesreliëf, want we vonden geen effen exemplaar) en mijn flits trok ik naar de ziekenhuiskamer. We verstopten de draden en buisjes en infusen en lelijke ziekenhuisachtergronden zo goed als mogelijk achter het tafellaken en konden zo toch nog foto’s maken van de bolle buik.

Het werd echt een hilarisch uurtje, waarbij we voor heel wat entertainment zorgden voor de andere zwangere vrouw waarmee mijn vriendin de kamer deelde. De foto’s vallen, gezien de omstandigheden en het lelijke tl-licht nog heel erg mee. En zo hebben we onze goeie daad voor deze week ook alweer verricht.

De overstap in Kortrijk was nog spannend. In Brussel Zuid stond mijn trein al aangekondigd met vijf minuten vertraging en ik had maar een dikke vijf minuten om over te stappen in Kortrijk. Geen probleem, dacht ik, die trein haalt de vertraging onderweg wel in. Niet dus… Sms-gewijs bracht ik mijn collega’s op de hoogte van het feit dat ik wellicht de aansluiting in Kortrijk niet zou halen, in de hoop dat hun collectieve overredingskracht het vertrek van de trein naar Ieper enkele minuten zou kunnen uitstellen. Me druk gemaakt om niets, want de bestuurder van de trein van Kortrijk naar Ieper bleek op dezelfde trein als ik te zitten. Lang leve de NMBS!

We startten onze dag in Ieper met koffie (thee in mijn geval) en koffiekoeken in bakkerij De Tempelpoort. Een vrij nieuwe zaak die wellicht profiteert van het feit dat de Westhoek volop in de picture staat met de herdenking van 100 jaar WOI.

Na dit opkikkertje trokken we twee uur met een gids door Ieper. Focus van de rondleiding lag, hoe kan het ook anders, op de eerste Wereldoorlog. Ondertussen ben ik al een paar keer in Ieper geweest en ken ik de stad en haar bewogen geschiedenis vrij goed, maar het blijft altijd boeiend om uitleg van een plaatselijke gids te krijgen.

We namen afscheid van de gids bij de Menenpoort en trokken richting de Fonderie voor ons middagmaal. Heel mooie zaak gelegen in een historisch gebouw met een schitterend terras. Het was prachtig weer, dus stiekem had ik gehoopt dat we op het terras ons middagmaal zouden nuttigen, maar we kregen en apart zaaltje toegewezen onder het dak. Ook gezellig natuurlijk. Het eten was uitstekend: eerlijke (en verse) brasseriekeuken. Lang geleden dat een koninginnenhapje mij nog zo gesmaakt heeft.

In de namiddag stond, hoe kan het ook anders, een bezoek aan het In Flanders Fields museum op het programma. Ik schreef al eerder over dit museum op deze blog en zelfs al was mijn laatste bezoek minder dan twee jaar geleden, opnieuw wist het museum mij diep te raken. Hoe oud ik ook word, de waanzin van de oorlog kan ik gewoonweg niet begrijpen. Ik kan alleen maar hopen dat de periode van vrede die we nu meemaken in Europa nog lang blijft duren.

Mijn collega’s waren duidelijk ook onder de indruk van hun bezoek. Met de achterblijvers dronken we nog iets op het terras van In het Klein Stadhuis. Een prosecco om te klinken op de wonderbaarlijke wederopstanding van Ieper. Het begon echter wat af te koelen en we hadden allemaal nog een lange rit naar huis voor de boeg, dus we hielden het bij één drankje.

Ditmaal spoorde ik wel samen met mijn collega naar Leuven, waar we iets voor 20u arriveerden.

Een mooie dag in een stad die een bijzondere plek in mijn hart heeft.

Bij het ontbijt namen we afscheid van onze vrienden en hun lieve dochter. Zij zouden die middag al terugkeren naar Jakarta, wij hadden nog een dagje KL voor de boeg. Omdat we het niet zagen zitten om bezweet het vliegtuig op te stappen, kozen we voor de late checkout. Zodat we nog een douche konden nemen vooraleer aan de lange vlucht naar huis te beginnen.

Na het ontbijt keerden we terug naar de kamer om onze spullen bijeen te pakken. We waren een beetje aan het twijfelen wat we deze laatste dag nog zouden doen. Omdat we hét beroemdste gebouw van KL: de Twin Towers alleen nog maar vanaf de buitenkant gezien hadden, besloten we onze kans te wagen om een ticketje te bemachtigen om naar boven te gaan. Al wisten we dat de kans klein zou zijn, we konden maar proberen. Tickets om de Twin Towers te bezoeken zijn online verkrijgbaar, maar je moet wel meer dan 24 uur op voorhand boeken. Meestal plan ik zulke dingen op voorhand, maar nu was het er gewoon niet van gekomen.

Toen we terug beneden in de lobby waren, gaf het toeval ons de kans om nog even langer met het koppel uit Jakarta en hun dochter op te trekken. Zij gingen nog een laatste boodschap doen in het KLCC (een nerf gun voor de toch wel verwende dochter) en we liepen samen naar de Twin Towers. Ik was erg blij dat we hen nog even konden zien, want we waren de dag voordien vergeten een foto van hen te maken. Aangezien herinneringen zo snel vervagen, wilde ik een levendig beeld van hen overhouden. Ze poseerden gewillig in het blinkende shopping center en we namen opnieuw afscheid. Maar niet getreurd, ik ben er zeker van dat we hen zullen terugzien. Het is nu eenmaal een kleine wereld.

Natuurlijk waren de tickets voor de Twin Towers uitverkocht. Veel zin om nog in de drukke stad rond te lopen hadden we echter niet. Dus besloten we naar het KL Bird Park te gaan, volgens de reclamefolders het grootste vogelverblijf ter wereld waar de vogels vrij rondvliegen tussen de bezoekers. Er zouden ongeveer 3000 tropische vogels in het park leven, genoeg om een paar leuke plaatjes te schieten.

We namen een taxi naar het Bird Park. De taxichauffeur was erg vriendelijk (al reed hij zonder meter) en wilde ons maar al te graag rondrijden langs al de belangrijke attracties in KL. Hij bleef ons maar foto’s tonen en zijn uitleg was bijna beter dan op de hop-on hop-off bus. Hij bood ook aan om ons naar Putrajaya te brengen, de nieuwe federale hoofdstad van Maleisië en hoewel de foto’s er prachtig uitzagen, bleven we toch bij ons oorspronkelijke plan: KL Bird Park it was.

Het park bleek een meevaller te zijn. Je kon de vogels echt tot heel erg dicht benaderen en de meeste waren helemaal niet schuw. Ik had ook het gevoel dat ze het er best naar hun zin hadden. Alleen de grote roofvogels in kooien, dat hoefde niet voor mij. Zulke beesten geef je beter de vrijheid i.p.v. ze zielig in een kooitje op te sluiten.

Niet alle vogels waren echter even vriendelijk. Ik was in volle concentratie bezig met een foto van een Indische Nimmerzat, toen ik opeens het gevoel had alsof iemand keihard in mijn billen kneep. Ik wilde me verontwaardigd omdraaien, toen ik opnieuw een kneep voelde in mijn bovenbeen. Opeens realiseerde ik me dat ik niet te maken had met een seksbeluste vent, maar met een Nimmerzat die het op mijn vlees gemunt had. Het beest had ondertussen mijn dikke teen in het vizier en haalde opnieuw uit met zijn snavel. Ik kon niet voorkomen dat ik een gil slaakte en maakte me zo snel als ik kon uit de voeten. Tot grote hilariteit van de omstaanders, natuurlijk.

Waarom het beest het op mij gemunt had, was me niet echt duidelijk, want ik werd onverhoeds langs achteren aangevallen. Misschien hield hij niet van de kleur rood, want zowel mijn kleedje als mijn teennagels waren vuurrood. Ik hield er alleszins een paar mooie blauwe plekken en een oppervlakkige wonde op mijn teen aan over. De eerste keer in mijn leven dat ik door een vogel aangevallen werd. De rest van onze wandeling door het Bird Park hield ik me alleszins ver van de Nimmerzat vogels.

We pikten een kleine vogelshow mee die meer gericht was op kinderen, maar toch amusant was. Enkele goed getrainde papegaaien mochten hun kunstjes vertonen. Ik was het meeste onder de indruk van de papegaai die kon rekenen. Of er een trucje achter zat, dat weet ik niet, maar het toonde wel aan wat een slimme beesten papegaaien zijn.

In één van de grote kooien had je de mogelijkheid om kleurrijke parkieten te voeren. Je kon er een bakje melk en wat zonnebloempitten kopen. Mijn vriend en ik hadden ons net wat parkietenvoedsel aangeschaft toen de hemelsluizen open gingen. Al de vogels natuurlijk weg om te gaan schuilen en wij trokken ons, samen met nog wat andere toeristen terug in de sluisdeur die overdekt was. De stortbui bleef maar duren. Indrukwekkend om de kracht van dit natuurgeweld van dichtbij te kunnen meemaken. In geen tijd stond alles onder water.

Na zo’n drie kwartier was de bui voorbij en konden we terug de kooi in. De parkieten moesten nog een beetje bekomen van de regen en waren druk bezig hun verenkleed op orde te zetten. Met een beetje overtuigingskracht slaagden we er toch in een parkiet te strikken om wat melk en een paar zonnebloempitten bij ons te komen eten. Grappig om dat zwarte tongetje gretig de melk te zien opslurpen. Toen de rest van de parkieten door hadden dat er voedsel te rapen viel, kwamen ze al snel naar beneden. Op een gegeven moment zat ik met maar liefst vier parkieten op mijn handen. Super!

Rond iets na drie keerden we terug naar het hotel. We bestelden opnieuw een taxi aan een vaste kostprijs, de prijzen die we in KL aan taxichauffeurs betaald hebben, varieerden nogal, maar goed. Omdat we het middageten hadden overgeslagen aten we nog één van de lekkere gebakjes in het hotel om de tijd tot het avondmaal te overbruggen. En omdat ik dan toch al aan het zondigen was, bestelde ik er een chocolademelk bij, zo eentje waarbij je een dikke klomp chocolade krijgt om zelf te smelten. Lekker!

We gingen naar de kamer om ons op te frissen en hadden nog een laatste keer seks in het gigantisch brede, maar erg korte hotelbed. We checkten uit en lieten onze valiezen achter in de lobby, waar we nog een smoothie als aperitief dronken.

Om te eindigen in schoonheid, kozen we het Japanse restaurant Tatsu uit voor ons laatste avondmaal. In het weekend bleken ze een all you can eat formule aan te bieden. Je kon eender welk gerecht van de kaart bestellen, maar nooit meer dan vijf gerechten tegelijkertijd. Het was hemels. Zo, zo, lekker! En om mij helemaal gelukkig te maken, stond er mochi op de kaart. Mochi! <3

Na dit hemelse avondmaal bracht een supersnelle taxi ons naar de luchthaven. Op de luchthaven kocht ik wat eetbare souvenirs voor mijn collega’s en zochten mijn vriend en ik een plekje waar we onze stroomkabels konden inpluggen. We bleken naast een vriendelijke Hollander beland te zijn die net terugkwam van een business trip. We hadden een fijn gesprek tot we op het vliegtuig mochten.

De vlucht zelf was uneventful. In Schiphol hadden we echter maar 55 minuten om over te stappen, dus we hielden ons klaar om een klein sprintje in te zetten. We waren nog maar net van het vliegtuig af, toen ik me realiseerde dat ik mijn lenzen en mijn lenzenpotje vergeten was in het vliegtuig. Terug naar binnen, want zonder mijn lenzen ben ik gehandicapt en aangezien ik harde lenzen heb voor mijn hoge bijziendheid, kosten een nieuw paar lenzen best wel veel geld. Het potje was er gelukkig nog en we begonnen aan ons sprintje.

Bij de security moesten we om God weet welke reden opeens alle kabels en voedingen uit onze rugzakken halen. Echt waar, nog nooit moeten doen, ook niet in luchthavens als Heathrow, waar de security toch erg streng is. We stonden in de rij met een aantal passagiers van ons vliegtuig die ook de aansluiting naar Brussel moesten halen. Er werd wat binnensmonds gegrommeld. Maar niks aan te doen. Toch kon ik het niet laten om te vragen of ze misschien met een stiptheidsactie bezig waren. De reden waarom alle kabels en voedingen uit de handbagage moest, was volgens het personeel, omdat ze zo beter de scan konden doen. Toch vreemd dat dit op andere luchthavens niet dient te gebeuren.

Toen we eindelijk voorbij de security waren, liepen we als gekken om ons vliegtuig te halen. We hadden nog vijf minuten op overschot! En toen bleek natuurlijk dat ons vliegtuig met vertraging zou opstijgen, omdat het moest wachten om de aansluiting te verzekeren met een vlucht uit Shanghai die in vertraging was. Voor niks zo hard gelopen.

Grappig: ook deze keer kwamen we een oude bekende tegen op het vliegtuig, een ex-collega van mijn vriend. Wat zei ik ook alweer over die kleine wereld?

Om 7.35 waren we in de luchthaven van Zaventem, we pikten onze  koffers op, namen de trein naar huis en suften de rest van de dag achter onze computers tot we een aanvaardbaar uur hadden bereikt om te gaan slapen.

Aan alle mooie liedjes komt een einde.

Op ongeveer een half uurtje rijden van Edinburgh ligt de Rosslyn Chapel, die ik bij de voorbereiding van onze reis als een absolute must see had genoteerd. En ik word niet teleurgesteld. De kapel die gebouwd werd in opdracht van William Sinclair, een katholiek edelman met Noorse roots, is een klein wonder. De originele plannen van Rosslyn Chapel zijn helaas verloren gegaan, waardoor het onduidelijk is hoe het afgewerkte gebouw er effectief moest uitzien, maar afgaande op wat er wel afgeraakte, moet dit fabuleus geweest zijn.

William Sinclair bereikte voor zijn tijd (15de eeuw) de zeldzaam oude leeftijd van 70 jaar, maar mocht de voltooiing van zijn kapel niet meer meemaken. Zijn zoon zorgde enkel dat het reeds afgewerkte koor een dak kreeg en de kapel werd verder nooit voltooid.

Rosslyn Chapel kende een veelbewogen geschiedenis. Ik bespaar jullie de hele uitleg, daarvoor bestaat wikipedia, maar pik er een paar frappante feiten uit.

Tijdens de burgeroorlog van 1650 werd de tegen dan door de godsdiensttwisten in onbruik geraakte katholieke kapel gebruikt als paardenstal door de soldaten van Olivier Cromwell. In 1688 trok een woeste menigte protestanten naar de kapel om alle katholieke symbolen in de kapel te vernietigen. De prachtige stenen decoraties werden onherstelbaar beschadigd. De kapel stond daarna vele lange jaren leeg, de kwetsbare zandsteen blootgesteld aan de natuurelementen. In 1736 bracht een lid van de familie Sinclair glasramen in de kapel aan. Toen koningin Victoria een bezoek bracht aan de kapel was zij zo onder de indruk en dat zij zei dat zulk een schat voor de bevolking van Engeland en Schotland bewaard moest worden. Het moet ook een fantastisch gezicht geweest zijn: die prachtige sculpturen met bijbelse taferelen en bloemenmotieven half overwoekerd door planten.

In 1954 werd de binnenkant van de kapel ingesmeerd met een cementmengsel om de kwestbare zandsteen te beschermen. Dit mengsel deed echter meer kwaad dan goed. De natuurlijke geelroze kleur van de zandsteen verdween onder een grijze waterafsluitende laag. Hierdoor kon de natuursteen niet meer ademen en bouwde het vocht zich op. Om dit probleem op te lossen moest de aangebrachte laag zo goed als mogelijk verwijderd worden. In 1997 bouwde men een stalen constructie over de kapel zodat de stenen de gelegenheid hadden om naar buiten toe te drogen. De constructie werd pas in 2010 opnieuw verwijderd.

Aan de kapel zijn vele mysteries en legendes verbonden. Zo zouden er symbolen van de tempeliers en de vrijmetselaars te vinden zijn. Of zou de kapel de Heilige Graal verbergen. De beroemde apprentice pillar (de leraar steenkapper zou zijn leerling gedood hebben uit jaloezie omdat zijn pilaar die van de meester vele malen overtrof in schoonheid) zou dan weer de Noorse mythologische boom Yggdrasil voorstellen. En toen een zekere Dan Brown een boek schreef dat de Da Vinci code heette en daarin Rosslyn Chapel vermeldde, zagen de beheerders van de kapel hun maandelijkse bezoekersaantal verveelvoudigen tot het meer dan het jaarlijkse bedroeg.

In heel de kapel zijn taferelen uit de bijbel terug te vinden, maar er is slechts één opschrift. Dat luidt als volgt: Forte est vinu. Fortior est rex. Fortiores sunt mulieres: sup[er] om[nia] vincit veritas. (Wijn is sterk. De koning is sterker. Vrouwen zijn nog sterker: de waarheid overwint alle.) Ook zouden de motieven in de kapel als een muziekstuk geïnterpreteerd kunnen worden. Vader en zoon Thomas en Stuart Mitchell besteedden jaren aan het ontcijferen van de verborgen code en componeerden zo het Rosslyn motet.

Enfin ja, ik kan nog wel een paar bladzijden over deze betoverende plek schrijven. Alle legendes en verhalen terzijde, je weet gewoon niet waar eerst te kijken. De schoonheid van de kapel moet je met je eigen ogen zien. Spijtig genoeg is ook hier fotograferen verboden, iets met een verhaal over een toeriste die tijdens het fotograferen ten val is gekomen en dan maar de kapel een proces heeft aangedaan voor haar val. En nu mag niemand meer fotograferen. Zonde.

Voor ons middagmaal kopen we twee bagels die we na een korte wandeling in de buurt van Rosslyn Chapel bij een ruïne opeten. De zon schijnt en we hebben de plek helemaal voor ons alleen en daar maken we dankbaar gebruik van.

Als opwarming doen we een aangename wandeling langs het Harlaw en het Threipmuir reservoir. Een mooie kennismaking met de Pentland Hills en een populaire wandeling voor hondeneigenaars. Het aantal honden dat we tegenkomen is niet op twee handen te tellen.

De namiddag is nog jong en we hebben nog veel energie in de benen. Op naar de andere kant van de Pentland Hills voor een iets pittigere wandeling. We starten zo rond kwart na vier aan onze wandeling en jagen meteen wat schapen de stuipen op het lijf. Wordt zo een beetje mijn hobby, schappen terroriseren. Al is er niet veel nodig om een schaap schrik aan te jagen. Eens vriendelijk ‘hoi’ zeggen is al voldoende.

Op het plan zien we dat we twee hoogtelijnen zullen kruisen en we beginnen vrijwel meteen met klimmen. De uitzichten die we daarvoor in de plaats krijgen zijn magnifiek. Schotland is werkelijk (mochten de foto’s jullie nog niet overtuigd hebben) magnifiek. Op het hoogste punt van de wandeling hebben we een fantastisch uitzicht op het North Esk Reservoir. De blauwe lucht wordt weerspiegeld in het water. We zijn onder de indruk.

Hoe verder we vorderen, hoe minder aanduidingen er staan om ons het pad te wijzen. De kaart die we meegenomen hebben bij het Harlaw Reservoir is vrij schematisch, maar biedt gelukkig wel een goed houvast om min of meer de juiste richting te kiezen. Tot we op een gegeven moment bij een splitsing komen. We kiezen ervoor om de iets avontuurlijker uitziende route te nemen.

En ja, avontuurlijk is het wel. We komen in een wei terecht waar elke vierkante centimeter wel een koeienvlaai ligt. Op zich lukt het ons wel daartussen te manoeuvreren, maar de producenten van die vlaaien staan ook in de wei. Het pad (of wat daarvoor moet doorgaan) leidt ons vlak langs een stuk of twintig koeien met kalveren. We houden ons rustig, want je weet nooit hoe zo’n moederdier reageert als het meent dat haar jong bedreigd wordt. We lachen eens vriendelijk naar de koeien, die ons bevreemd aankijken. We hebben zo het idee dat dit geen druk bewandeld pad is.

We willen liever niet te lang in de koeienwei blijven en steken een beekje over zoals de kaart ons aangeeft. Na een vijftal minuutje klimmen, zien we echter een duidelijke oversteekplaats over een ander beekje vlakbij. Teruggaan naar de koeien zien we niet zitten, dus we steken ons beekje opnieuw op een andere plek over (zonder natte voeten te krijgen!) en gaan verder op de juiste weg. Aanduidingen van een pad hebben we al een hele tijd niet meer gezien.

We lopen verder in de richting van onze auto (hoera voor google maps en 3G) en proberen ons te baseren op de schematische kaart. Op een gegeven moment staan we ergens in een wei van een boer en zien we tot onze eigen verwondering het pad weer aangeduid staan. Onverwacht, maar fijn om vast te stellen dat we nog steeds op de goed weg zijn. Toch wel een knap staaltje navigatiewerk van mijn vriend.

Daarna is het niet zo ver meer en komen we zonder problemen rond twintig voor acht aan bij onze auto. Op deze hele wandeling zijn we geen enkele mens tegengekomen. Het was echt geweldig!

We besluiten onderweg ergens te stoppen, want onze magen grommelen. Zo komen we terecht in de Flotterstone Inn, een typische bar. We bestellen zoals we dit gewoon zijn aan de bar en maken voor het eerst een onbeleefde barman mee. De mens neemt duidelijk tegen zijn goesting onze bestelling op en schenkt met een zucht onze glazen vol. We laten het niet aan ons hard komen, want het eten (tonijn met scampi voor mij en een burger voor mijn vriend) is ok en de wijn smaakt na de inspanning van vandaag.

Bij aankomst in ons hotel, nestelen we ons in de bar voor een glayva en een whisky.

Alweer een geslaagde dag!

In Hakodate rijdt nog een charmant trammetje dat rechtstreeks uit vroeger tijden afkomstig lijkt. Wij lieten ons door zo’n trammetje naar Goryokakupark brengen. Wat een prachtige plek! Het vijfhoekige Goryokakufort werd in 1865 gebouwd ter verdediging tegen de Russen. Voor de bouwplannen haalde de architect  Takeda Ayasaburō zijn inspiratie bij gelijkaardige forten van Vauban in Europa en dat is eraan te zien. Ik had niet verwacht zo’n Europees aandoende constructie te vinden in Japan, but then again, ik had ook niet verwacht een katholieke, evangelische en Russisch-orthodoxe kerk op een steenworp afstand van mekaar te vinden.

In de lente moet Goryokakupark een onvergetelijke ervaring zijn. Op en rond de omwallingen staan maar liefst 1500 kersenbomen. Als die allemaal gelijktijdig in bloei staan, moet dit een magische plek zijn om te wandelen. Nu was het anders ook de moeite. Ik was erg onder de indruk van de reconstructie van het bureau van de magistraat in het midden van het fort. Het bureau werd slechts gedeeltelijk vanaf nul heropgebouwd, maar men had de moeite gedaan om de details zo goed mogelijk te reconstrueren op basis van oude tekeningen en foto’s. Het duurde 20 jaar om de plannen voor de reconstructie uit te tekenen.

Een filmpje toonde het ganse proces vanaf het archeologisch onderzoek tot de zegening van het gebouw. Het vakmanschap dat  bij de bouw van dit geheel te pas gekomen is, was fenomenaal. Ik genoot van de strakke lijnen en de eenvoud van het Japanse interieur. Het bureau van de magistraat werd opgericht ten tijde van de openstelling van de verdragshaven. Hakodate werd vanaf dan het administratieve centrum van de Ezo regio.

Goryokaku speelt een belangrijke rol in de geschiedenis van Hokkaido. Hier werd immers de laatste slag uitgevochten van de Boshin Oorlog ten tijde van de Meiji Restoratie. Het Shogunaat moest in het zand bijten en de troepen van de Meiji regering haalden de bovenhand. Het bureau van de magistraat werd hierbij volledig vernietigd. Gelukkig is er nu de mogelijkheid om de reconstructie te bezoeken.

Na deze reis terug in de tijd, besloten we het fort van bovenaf te bewonderen. Goryokaku tower is 107 meter hoog en biedt een fantastisch zicht op het fort. Ik kan iedereen aanraden om te betalen voor een bezoekje aan Goryokaku tower, je zal het je niet beklagen. In de toren zelf krijg je meer uitleg over de geschiedenis van het fort en de burgeroorlog die op deze plek woedde. Al was de uitleg soms een beetje moeilijk volgen, omdat ik zelf niet genoeg achtergrond heb in de Japanse geschiedenis. Oja, het uitzicht vanuit de toren op de rest van Hakodate is ook beslist de moeite.

We aten een snelle lunch in het restaurant van de toren. We kozen iets dat op spaghetti bolognaise leek op de menukaart, gewoon om de Japanse versie van spaghetti met de westerse te kunnen vergelijken. De Japanse versie had een saus die meer op vleessaus leek, maar slecht was het zeker niet.

Na het middagmaal bracht het trammetje ons naar het dok waar we de dag voordien de twee speedboten hadden zien liggen. Na een geweldig misverstand met de dame die de tickets voor de Kanemori Bay Cruise verkocht, slaagden we er toch in een tochtje te regelen. Ik vroeg wanneer de volgende boot vertrok en zowel mijn vriend als ikzelf begrepen uit haar antwoord dat we nog twee uur moesten wachten. Daar hadden we niet zoveel zin in, want ondertussen waren we het wachten wat verleerd. We hadden tot nu toe nog bij geen enkele toeristische attractie moeten aanschuiven. Zalig.

We overlegden onderling en besloten toch maar eens opnieuw aan de dame te vragen of we het wel goed begrepen hadden en toen zei ze tot onze grote verbazing dat we direct konden vertrekken. Snel een kaartje gekocht en in de speedboot gestapt. Buiten ons waren er nog twee andere passagiers. De kapitein van de boot vertrok aan een rustig tempo uit de dokken, maar daarna gaf hij goed gas. Aan een rotvaart sjeesden we door de haven. Het hele tripje duurde maar een kwartier, maar was wel goed voor een adrenalineshot en een hoop bewegingsonscherpe foto’s.

Na dit korte, maar krachtige boottochtje, klommen we opnieuw de berg op naar het Motomachi district om een bezoekje te brengen aan de voormalige Public Hall. Die Public Hall dateert uit 1910 en werd gebouwd ter vervanging van de vorige die in vlammen opging. In de Public Hall konden we een blik werpen in het keizerlijk toilet dat speciaal gebouwd werd voor het driedaagse bezoek van de keizer in augustus 1911. Onder het toilet werd een verwijderbare doos geplaatst met zand en cederbladeren. Nadat de keizer zijn gevoeg had gedaan, werd deze doos verwijderd en aan de hofarts bezorgd voor inspectie. Hum, jah.

De concertzaal was een grote maar sobere zaal, waarin vooral het blinkende linoleum opviel. In de Public Hall liepen hordes in klassieke baljurken geklede Japanse meisjes rond. Wie wat extra flair aan haar bezoek van de Public Hall wil geven, kan zich voor 1500 yen laten opmaken en kleden in een chique baljurk. Een clevere manier om wat meer geld uit de bezoekers te slaan. Per slot van rekening zijn er weinig giechelende Japanse bakvissen die zo’n opportuniteit naast zich neerleggen.

Na ons bezoek liepen we opnieuw door de straat waar de ice cream war woedde. Gelukkig was elke zaak er nu min of meer in geslaagd wat klanten aan te trekken. Vandaag zou iedereen een graantje kunnen meepikken van het mooie weer en de drommen toeristen die deze historische wijk van Hakodate met een bezoekje wilden vereren.

Volgende halte: de Ropeway, want als de Michelingids zegt dat het uitzicht vanaf de berg Hakodate maar liefst drie sterren waard is, dan willen wij dit graag zelf controleren. Rond een uur of vier hadden we de top van de berg bereikt, twee uur voor zonsondergang, wanneer het uitzicht het mooist zou zijn. Geen erg, ik vond het uitzicht nu al pretty amazing. Je ziet de gebouwen van de stad Hakodate langs beide zijden omringd door zeewater. Toen we elk mogelijk uitzicht vanuit drie verschillende posities hadden gefotografeerd, vonden we het welletjes en gingen we iets drinken in de cafetaria die bij het observatieplatform hoorde.

Mijn vriend bestelde een blauw (!) biertje en ik at een Hakodate bavarois die een beetje flauw van smaak was. Ons tapwater werd in een steeds van kleur veranderend glas geserveerd. Een leuke gadget voor het thuisfront, ware het niet dat ze voor dat stukje elektronica belachelijk veel geld vroegen. Nadat we ons drankje en gebakje achter de kiezen hadden, was het tijd voor de zonsondergang.

En kijk, waar we eerst nog bijna de enige toeristen op de berg waren, hadden ze nu hele busladingen Japanners afgedropt om toch maar niets te missen van het driesterren uitzicht. Het was drummen voor een plaatsje en naarmate de zon zakte kwamen er steeds meer Japanners bij. We moesten een beetje wringen om de lichtjes van Hakodate aan onze voeten te zien schitteren, maar gelukkig zijn wij een beetje groter dan de modale Japanner waardoor we toch nog een mooi uitzicht te zien kregen.

Ik kan niet anders dan zeggen dat deze zonsondergang één van de hoogtepunten was van onze trip, zelfs al stond het kippenvel op mijn armen door de kille wind die opstak nadat de zon verdwenen was. Fantastisch dat we dit konden meemaken op één van de laatste dagen van onze reis en fantastisch dat Hakodate zo helemaal anders was dan ik het me had voorgesteld. Je hebt van die momenten die voor eeuwig in je geheugen gegrift staan en dit was er beslist zo eentje. Om te koesteren en aan terug te denken als we oud en versleten zijn.

Nadat het echt te koud voor mij was geworden, keerden we met de ropeway naar beneden op zoek naar eten. We kwamen terecht op hetzelfde pleintje als waar we de dag voordien gegeten hadden en zagen al die mensen zitten wachten op een plekje in de kaitenzushi. Wellicht zouden we een half uur moeten wachten, maar al dat volk was ongetwijfeld een indicatie van hoe lekker de sushi daar wel niet was. We schreven onze naam op de wachtlijst en wachtten, terwijl ik via de mi-fi Wordfeud speelde. We hoopten dat we onze naam zouden herkennen als ze die afriepen. Gelukkig was er weinig misverstand mogelijk: ze deden niet eens de moeite om onze naam af te roepen, ze kwamen ons gewoon halen.

Wat volgde was, denk ik, de allerbeste sushi die ik ooit gegeten heb. Allesbehalve goedkoop, maar o zo lekker. En verser dan vers. In het midden van de zaak stonden grote aquaria met allerlei vissen in. Soms stak een sushichef zijn arm in het water en kwam er met een spartelende inktvis weer uit. Enkele minuten later passeerde er kraakverse inktvissushi op de rolband. Als dessert at ik twee Hokkaido meloenen, gewoon omdat ze mij zo smaakten. Het was per slot van rekening onze laatste avond in Hokkaido en ik wilde graag de herinnering aan de smaak zo lang mogelijk meedragen.