En ik ben niet alleen enthousiast over de accommodatie, de leerkracht maakt veel grapjes en doet echt haar best om iedereen aan bod te laten komen (we zijn met 25, dus dat is niet altijd evident, zeker niet als de eerste les enkel bestaat uit het aanleren van de eerste letters van het Koreaanse alfabet). Het enige waar ik een beetje mee zit, is het toch wel verschillende niveau van de leerlingen. Ik begin echt van nul, terwijl een vrij groot aantal van mijn medeleerlingen al eerder Koreaans gestudeerd heeft. Nu, aan mij om die bij te benen, nietwaar?

Nog een opvallende vaststelling: veel gemengde koppels in de les. Jongen van Koreaanse afkomst (meestal geadopteerd, één medeleerling is op jonge leeftijd naar het buitenland verhuisd) en Belgisch meisje, die samen Koreaans studeren. Soooo sweet. Ook veel buitenlanders in de les: Bulgaren, Russen, Duitsers,… Fijn om in zo’n internationale groep terecht te komen. Ik heb het nog niet aangedurfd mijn Russisch boven te halen, want dat is wat roestig, maar één dezer, begroet ik mijn medeleerling toch een keer met ‘Как дела’!

Zaterdagochtend was het lastig om uit bed te geraken, maar hey, voor de Spaanse les wil een mens al eens moeite doen. Zeker nu de Danone-oorlog in volle hevigheid is losgebarsten. Dat ik dat nog mag meemaken na al die jaren campagne voeren voor een werkende automaat. Blijkbaar helpt het als je er wat scheldwoorden tegenaan smijt.

Het was trouwens een superkorte les, want om half elf mochten we verkassen om naar de Spaanse film Elsa y Fred te kijken. De film was mij volstrekt onbekend, maar ik heb er wel enorm van genoten. Een ontroerende film over ouder worden met gebreken en hoe daarmee om te gaan. De scène in de Trevifontein maakte dat ik stiekem een traantje moest wegpinken. De dame die de hoofdrol speelde, deed me ontzettend hard denken aan de oma van mijn vriend, die ook nooit haar optimisme verloor en dat ondanks haar driewekelijkse dialyse-lijdensweg . Ontroerend mooi.

Snel een boterhammetje gegeten en een douche genomen en dan op weg naar De Pinte om een kersverse baby te bewonderen. De baby poseerde samen met haar ouders flink voor de foto om vervolgens een beetje te zeuren, maar niets wat niet met wat ronddragen en sussen  opgelost kon worden. Na de rondleiding in hun nieuwe huis kregen we een stukje fruittaart aangeboden. Helaas was het toen al bijna tijd om afscheid te nemen, want we werden voor het avondmaal in Rumbeke verwacht en we moesten nog eerst gaan inchecken in Hostellerie Vijfwegen Bis. (De avond is des te plezanter als je zonder zorgen een glaasje wijn kan drinken en niet ‘s nachts nog een hele rit door het donker moet maken.) Na een kamerinspectie van nog geen minuut stonden we alweer buiten.

Onze vrienden zorgden voor een ontspannen avond met gourmet en raclette. Mijn vriend bouwde een reusachtige toren van duploblokken met de twee kinderen en we babbelden tot een gat in de nacht. Al blijf ik erbij dat de spelregels van stapelwoord mij niet goed uitgelegd werden, waardoor ik niet met gelijke wapens aan de strijd kon verschijnen en ik dus verloor. Volgende keer revanche!

We werden in ons hotel pas om tien uur ‘s ochtends aan het ontbijt verwacht (we waren de enigen die op dat uur nog aan het ontbijt aanschoven), dus konden we toch een beetje uitslapen op zondag. Het ontbijt was trouwens voortreffelijk! <3 Scrambled eggs! De rest van de dag hadden we niet veel eten meer nodig en beperkten we ons tot wat boterhammetjes terwijl we onze administratieve achterstand probeerden weg te werken.

Alweer een weekend om tevreden op terug te blikken.

Wat ik echter niet verwacht had, was dat de leerkracht mij bij het begin van de les vroeg naar mijn frustratie over de automaat. Blijkbaar had het nieuws de ronde gedaan en was ze gebrieft door haar collega’s. Dus in mijn beste Spaans uitgelegd wat mijn grote ergernis was (me molesta que no funcione!). Altijd goed om je ergernissen te kunnen delen in een andere taal.

Net als vorig jaar kan je deze zomer een kijkje nemen achter de schermen van een melkboerderij. De melkveehouders van Danone ontvangen gezinnen om kennis te maken met hun boerderij en de melkproductie die ze voor Danone verzorgen. En de kinderen kunnen zich uitleven op de talrijke kinderanimaties! Een leuk, leerrijk én lekker dagje uit.

Op onderstaande momenten kan je de boerderijen bezoeken:

• zondag 8 juli (familie Gielen in Neerpelt),
• zondag 29 juli (familie Van der Heyden in Hove)
• en zondag 26 augustus (Erik en Toon Paesen-Geutjens in Peer).

Inschrijven kan via de Danone-website. Er zijn nog 2270 plaatsen vrij.

Omdat ik kleine ergernissen graag uit mijn leven help om mij te kunnen concentreren op de grote ergernissen (prioriteiten en zo), dacht ik enkele weken geleden: ik grijp de koe bij de horens en bel naar het nummer vermeld op de automaat. Uiteraard kwam ik bij een antwoordapparaat terecht. Een mens kan van Danone niet verwachten dat ze om acht uur ‘s avonds nog een telefoonpermanentie voorzien. Dus ik spreek een berichtje in waarin ik het probleem van de automaat schets en vriendelijk vraag of dit probleem kan verholpen worden. Een week later functioneert het ding nog altijd even slecht, dus ik bel opnieuw. Leg vriendelijk uit dat ik uitkijk naar een min of meer gezonde hap tijdens de pauze en dat mij dit ontzegt wordt door een apparaat dat geen muntstukken aanvaardt.

Een tweetal weken later is het ding nog altijd even non-functioneel als voorheen. Ik neem opnieuw mijn iphone ter hand om een nieuwe klaagzang op het antwoordapparaat achter te laten. Ik krijg hetzelfde bandje als voorheen te horen, maar kijk, ditmaal is er iets veranderd. De boodschap is uitgebreid met één zinnetje: “Gelieve dit nummer niet te bellen als er problemen zijn met een Danone-automaat of als het toestel leeg is.”

En op slag besefte ik dat mijn actie de wereld een klein beetje veranderd had, zij het niet in de zin die ik verwacht had.

Eén ding is zeker, het kan Danone geen bal schelen dat hun automaten niet werken. En Danone is ook niet aanwezig op sociale media, want ondanks mijn wekelijkse gezaag op twitter, is er nog geen Danone-vrachtwagen voor mijn appartement gestopt om het één en ander goed te maken met een gulle schenking van puddinkjes, yoghurtjes en kaasjes. Awoert Danone, awoert!

En ik, ik leid honger en dorst tijdens de pauzes.

10 (!) suikerklontjes in fles Dan ‘up Banaan
Opvallend is dat ook producten die eigenlijk voor kinderen bedoeld zijn, zoals bepaalde ontbijtgranen en melkdrankjes per portie soms meer dan twee suikerklontjes bevatten. Absolute recordhouder was een fles van 600 ml Dan’up (banaan) van Danone. Daarin zat, zelfs na aftrek van de van nature aanwezige suikers, nog 60 gram toegevoegde suiker, of evenveel als tien klontjes.

yab schrapt de drinkyoghurt alvast van haar volgende boodschappenlijstje. Samen met de garnalen:

Zelden vermeld op etiket
Ook bleek de hoeveelheid suiker zelden op het etiket vermeld te staan. Voor een consument is het dus onmogelijk te achterhalen hoeveel suiker hij via het product binnen krijgt. Test-Aankoop trok ook nog de rest van de kwaliteit van heel wat voedingsproducten na en kwam tot de bevinding dat ze dikwijls te veel zout bevatten. Zo kan de hoeveelheid zout in 77 procent van het stokbrood echt niet door de beugel. De kwaliteit van de pils blijft, zoals vorig jaar al werd vastgesteld, ondermaats: er zit te veel water in. Ook blijken heel wat lightproducten, niet ’light’ te zijn, bevatten chips en frieten nog te veel kankerverwekkend acrylamide en lezen garnalen als een catalogus van de bestaande, al dan niet wettelijke additieven.

Toch één lichtpuntje: te veel water in de pils kan nooit slecht zijn voor de gezondheid.