We startten met een gezamenlijke lunch met brood en beleg en wandelden vervolgens op het gemak naar M Leuven voor de twee tentoonstellingen ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven.

Na een blik op de vaste collectie en een andere tijdelijke tentoonstelling geworpen te hebben, startten met de tentoonstelling van Alicja Kwade die ik zelf al eerder bezocht tijdens de vernissage. Meteen een schot in de roos. De meisjes vonden het echt geweldig. En ik kan hen geen ongelijk geven, echt een tentoonstelling die je verbeelding aan het werk zet.

De opwarmers:

Alicja Kwade:

We sloten ons bezoek af met de tentoonstelling Kennis in Zicht. Ook een interessante tentoonstelling, maar het werk van Alicja Kwade sprak me eerlijk gezegd het meeste aan.

Van zoveel kunst en kennis krijgt een mens honger! Dus bestelden we sushi bij WabiSabi om samen van te smullen. En uiteraard speelden we terwijl we wachtten op de sushi een spelletje Trial by Trolley! Dat ook bij de dames een succes bleek te zijn.

Voor de gelegenheid hadden we antipasti en lasagnes van Il Pastaio voorzien. Altijd lekker! De antipasti verdwenen vliegensvlug in de hongerige magen, maar we hadden definitely te veel lasagne voorzien. Gelukkig kunnen we de overschot invriezen. Altijd handig om een kant en klaar gerecht in de diepvries te hebben.

En  uiteraard speelden we een spelletje Trial by Trolley, dat in ons huishouden echt uitgegroeid is tot een hit bij kinderen en jongeren. En alhoewel ik eerst niet echt een fan was, begin ik het spel steeds meer te appreciëren, omdat het je de gelegenheid geeft door de discussies over de niet-alledaagse dilemma’s meer inzicht te krijgen in de denkprocessen en voorkeuren van jouw tegenspelers. Dus ja, toch een blijvertje.

Al hoop ik van harte dat dit soort onverwachte wendingen tot de hoge uitzonderingen blijven behoren.

Toen het tijdstip van de reservatie naderede, belde onze vriendin voor de zekerheid opnieuw naar het restaurant om de reservatie te bevestigen. Blijkbaar was er toch ergens iets mis gegaan, want de reservatie was niet genoteerd in de agenda van Strato en normaal gezien zouden ze deze zaterdag niet open doen. De chefkok liet echter weten dat hij het wel zag zitten om enkel voor ons gezelschap van zes personen te koken. Een private dining experience, ja daar zeggen wij natuurlijk geen neen tegen!

We startten de avond met een aperitiefje op ons appartement samen met één van de twee koppels. Het andere koppel troffen we bij Strato zelf, omdat dat babysit pas wat later kwam.

Fines de Claire:

Risotto:

Ossobucco Fernera:

Hazelnootcake

En amai, wat een topavond. De chef neemt de tijd om de gerechten met zorg te bereiden, dus je moet wel het nodige geduld uitoefenen, maar in goed gezelschap en met een goeie fles wijn op tafel is dat geen probleem. De oester was heerlijk, maar de risotto met zelfgemaakt citroenpoeder was voor mij de ster van de avond. Gevolgd door de boterzachte ossobucco met de smeuïgste puree die ik ooit gegeten heb. Wat een streling voor de smaakpapillen! Al mocht de portie wel iets groter zijn. De notencake hoefde voor mij eerlijk gezegd niet, want sowieso geen fan van hazelnootbereidingen in desserts, maar het is natuurlijk wel een klassieker uit de Italiaanse keuken.

Omdat het een private dining experience was, hadden we de tijd om een babbel te doen met de chefkok, die gans de avond niet alleen kookte en ons van wijn voorzag, maar ook plaatjes op de platenspeler voor ons legde. Al namen we die taak op een gegeven moment wel uit zijn handen.

Hadden we het gevoel dat we soms toch echt wel té lang moesten wachten (ook om nog een fles wijn te bestellen), absoluut! Maar het concept van Strato gaat over tijd nemen om te eten en te genieten van de met liefde bereide gerechten en dat hebben we voor de volle honderd procent gedaan.

We startten, uiteraard, met een aperitief. Voor de gelegenheid had onze baas geuze en kombucha voorzien. Geuze is niet echt mijn ding en alhoewel ik een grote fan ben van kombucha, vind ik dit drankje persoonlijk minder geslaagd als aperitief. Gelukkig wist onze baas nog ergens een paar flessen schuimwijn op te duikelen die nog redelijk drinkbaar waren.  Ondanks deze kleine vergetelheid, werd we echt wel in de watten gelegd met diverse aperitiefhapjes en toastjes met wildpaté. De stoelen en zitzakken in de zithoek nodigden uit om gezellig te keuvelen over de uitdagingen die ons het komende jaar te wachten zouden staan.

Na het uitgebreide aperitief was het tijd voor oer-Vlaamse kost: pensen met appelmoes! Met als extraatje: gebakken appeltjes. Niet meteen dagelijkse kost voor mij, maar het smaakte mij enorm. Ook bij het hoofdgerecht hadden we opnieuw enkele wijnissues. Mijn baas deed zijn uiterste best om nog ergens wat wijn op te duikelen uit zijn kasten (hij was er dus echt vanuit gegaan dat iedereen geuze of kombucha zou drinken). Helaas moesten we maar liefst twee flessen wijn door de gootsteen kappen, omdat ze niet meer te drinken waren. Maar hey, minder flessen om te verhuizen naar de nieuwe stek!

En om in de sfeer van klassiekers te blijven: een pannenkoekje met ijs en chocoladesaus was de figuurlijke kers op de taart.

Met dank aan mij baas voor de organisatie. Duimen dat hij de volgende keer eraan denkt om ook wat wijn te voorzien voor zijn gasten.

Bij thuiskomst trakteerde ik mezelf ‘s avonds nog op een afzakkertje: het laatste glass Arran private cask gerijpt op sherryvaten. Gelukkig wordt whisky niet slecht.

PS: Geen nood, ik heb nog enkele flessen whisky staan.

Na het chloorwater van ons afgespoeld te hebben, pakken we onze valiezen en checken we uit. Onze TGV vertrekt pas om 20.27u ‘s avonds dus we hebben nog een ganse dag om in Lille door te brengen. We laten onze valiezen achter in het hotel en wandele we opnieuw naar het centrum van Lille. Vandaag is het iets meer bewolkt dan de voorbije dagen, maar het is nog steeds stevig koud.

Ondanks het feit dat we nog niet veel honger hebben, gaan we voor een bescheiden lunch bij Italiaans restaurant Posto. De steak tartare is werkelijk uitstekend en ook de burrata van mijn vriend valt in de smaak. De prosecco smaakt naar meer, dus bestellen we nog een tweede glas om te klinken op ons fijne verblijf in Lille.

Na deze snelle lunch bezoeken we het Musée de l’Hospice Comtesse. Dat blijkt veel groter dan we verwacht hadden en over een indrukwekkende collectie kunstwerken te bezitten. Het gebouw doet me sterk denken aan het Hôtel-Dieu des Hospices de Beaune, Wat niet hoeft te verbazen, want ook dit gebouw is een voormalig hospitaal, gesticht in 1237 door Johanna van Constantinopel, gravin van Vlaanderen. We bewonderen de portretten van Johanna en haar zus Margaretha. Twee straffe dame die hun stempel wisten te drukken op een door mannen gecontroleerde wereld. We brengen zo’n anderhalf uur door in het museum en lassen dan een kleine drankpauze in bij onze favoriete wijnbar Les Frères Pinard.

Vervolgens zetten we de eerder afgebroken stadswandeling verder. Een gelegenheid om wat mooie foto’s te maken bij valavond.

Na deze laatste wandeling doorheen de straten van Lille keren we terug naar het hotel om onze valiezen op te halen. Voor het avondmaal heb ik gereserveerd bij l’estaminet HEIN omdat ze daar traditionele gerechten uit Lille serveren. Ik bestel de Ch’Ti mix, dat bestaat uit de drie bestellers van dit restaurant: de Welsch, het stoofvlees en de poulet Maroilles. Het valt me echter tegen. Er zit veel vet aan het vlees en doordat alles geserveerd wordt in kleine potjes, is het ook snel koud. Ik denk dat ik moet concluderen dat ik gewoonweg niet zo’n fan ben van de traditionele keuken hier. Te zwaar, te veel vlees en te weinig verfijnd.

We zijn ruimschoots op tijd in station Euralille. En jawel, uiteraard heeft onze TGV vertraging, dat mag niemand verbazen. We slenteren wat rond in het station tot de trein komt en vinden ditmaal zonder problemen onze correct genummerde wagon! Na een vlotte treinrit komen we aan in Brussel-Zuid waar we op de eerste de beste trein naar Leuven stappen en daarmee zit onze uitstap er definitief op.