Zalig, zo’n warme zomerdagen!

Omdat de medewerker aangaf dat deze Clipeez het personeel van de Colruyt ontlastte van het steeds ontsmetten van de winkelkarren, durfden mijn vriend en ik de Clipeez niet weigeren, want normaal gezien doen we nooit boodschappen met een winkelkar. Onze boodschappen passen meestal in een mandje. Dus lieten we na ons blitzbezoek aan de Colruyt (het enige wat we deden was ons leeggoed en de plooiboxen omzetten in geld, ik ben echt geen fan van winkelen in de Colruyt), de Clipeez achter in de Cambio. Misschien kan iemand anders die dingen wel gebruiken!

‘s Avonds offerden mijn vriend en ik onszelf op om de lokale horeca te steunen. Het was lastig om nog ergens een tafel te bemachtigen, maar gelukkig vonden we een plek bij d’Artagnan, een zeer groot restaurant met hoge plafonds waar de tafels echt ver uit mekaar stonden. Ideaal voor mensen die zich wat onzeker voelen om weer op restaurant te gaan.

Geniet mee van de heerlijkheden die op ons bord passeerden:

Appetizers:

Tabouleh, Mechelse bloemkool, Serrano:

Primeurmosselen, Ricard, venkel:

Ierse rundsfilet, coeur de laitue, chimichurrie:

Kersen, limoen, platte kaas:

Het kaasbordje van mijn vriend:

Thee met versnaperingen:

PS: Onze puzzelvooruitgang:

Uiteraard belandden we tijdens onze wandeling in de Kruidtuin, alwaar de rozen prachtig in bloei stonden. Ik blijf erbij: in de Kruidtuin kan je elke week iets nieuws ontdekken.

Op de terugweg haalden we onze take-away menu van Rossi af in De Smidse. De Smidse is een voormalige smederij van Stella die omgevormd werd tot een overdekte markt voor ambachtelijke voedingsproducten, die momenteel een total make-over krijgt. Weg zijn de hippe winkelconcepten die veel te weinig klanten lokten. Enkel Rossi blijft over op het gelijkvloers, al de rest wordt ingeruild voor extra kantoorruimte. Over een gefaald experiment gesproken. In plaats van De Smidse om te toveren tot een volwaardige food court, zoals de Vleeshalle in Mechelen of Wolf in Brussel, koos men voor een vis noch vlees concept. Ik ben er zeker van dat een échte food court op die locatie wel degelijk volk zou trekken. Helaas, that ship has sailed…

Maar goed, gelukkig houd Rossi er wel nog stand! Mijn vriend en ik genoten alvast van dit heerlijke Italiaanse menu mét fenomenaal lekkere verse pasta.

Bruschetta Gourmet con peperoni arrosto, burrata affumicata e acciuga di cetara:

Spaghettoni fatti in casa con asparagi e pomodorini e ricotta stagionata siciliana:

Macedonia ‘Spaziale':

En ja, de avond sloten we af met een glaasje rum uit de fles die we in Cuba kochten. (En ja, die puzzel wil maar niet af geraken…)

Meevaller van de dag: op de terugweg kwam ik een vriendin tegen die op de Vismarkt woont. We hielden mooi twee meter afstand, maar we namen wel even de tijd om bij te babbelen op de zonnige Vismarkt. Blij om horen dat het haar vriend en haar ook goed gaat. Ze kunnen allebei van thuis uit werken, al is het werk zelf wel naar een lager pitje terug geschroefd. Misschien één dezer eens een virtuele aperitief organiseren, nu onze wijnvoorraad opnieuw is aangevuld.

Sad, very sad.

De zon scheen en het was pas 17u, dus besloot ik meteen maar door de zure appel heen te bijten en naar mijn vaste opticien te gaan om een nieuwe bril te kopen. Het feit dat ik ‘s avonds mijn lenzen moet inhouden tot vlak voordat ik ga slapen, is behoorlijk vervelend. En in noodsituaties ligt er geen bril meer naast mij op het nachtkastje en ben ik dus totaal hulpeloos mocht er zich een gasontploffing voordoen en de buurt geëvacueerd moet worden.

Om de één of andere reden raakte ik vlak voor mijn bestemming afgeleid en stapte ik de s.Oliver winkel binnen. Binnenkort doet immers het middelste nichtje van mijn vriend haar communie en het zou toch fijn zijn om niet in afgewassen kleren naar het feest te moeten gaan. De vriendelijke winkeldame bracht mij de één na de andere jurk en een dik half uur later verliet ik de winkel, twee jurken en een bolero rijken en 300 euro armer.

Ondertussen was het tien voor zes, dus twijfelde ik of het nog zou lukken een bril te kopen. Ik vertelde het verhaal van de diefstal en vroeg of het mogelijk was gewoon exact dezelfde montuur te bestellen. Wonder boven wonder kon dat nog (mijn originele bril was al vijf jaar oud), maar enkel in het bruin. Aangezien mijn originele bril blauw was, twijfelde ik. Ik vroeg aan de winkeldame hoe snel ze mij een aantal geschikte monturen kon laten zien. Ze zuchtte even, zo vlak voor sluitingstijd, maar deed toch haar best. Doordat ik zo’n hoge oogafwijking heb, is het aantal monturen waaruit ik kan kiezen sowieso beperkt. En tien minuten later had ik effectief een bril gevonden die me paste. Alweer een blauwe.

Om het (bijzonder stevige) prijskaartje (859 euro) door te spoelen, besloot ik mezelf te trakteren op één van de lekkerste goedkope maaltijden in Leuven: bibimbap bij Beijing Take-away. Ik kan wel een gedeelte van de kostprijs via de mutualiteit recupereren, maar dat betekent dus dat ik eerst langs de oogarts zal moeten gaan. Very inconvenient, allemaal. Gelukkig vormde de bibimbap een ideale troost! En om mijn onverwachte shoppingtrip op gepaste wijze af te sluiten, trakteerde ik mezelf op een ijsje van Decadenza met mojito en zabaglione ijs. Heerlijk!

Wat een gemak! Neen, het leven van een coupon queen is niet echt aan mij besteed.

Hét grootste nadeel aan mijn vorige paar schoenen was bovendien dat de kleur vloekte met de meeste van outfits. Dat euvel is nu van de baan, want kijk eens wat een prachtige zwart-roze wandelschoenen vanaf nu mijn voeten sieren!

En natuurlijk werden mijn nieuwe schoenen meteen al aan een sneeuwwandeling blootgesteld: