Het was ook jammer dat er niemand van de bediening rond kwam met een flesje cava om de glazen bij te vullen, waardoor ik uiteindelijk gans de voormiddag/middag maar één glas cava gedronken heb en dat was dan nog een glas dat eigenlijk al te lang op kamertemperatuur had gestaan. Tegen de tijd dat ik al mijn collega’s gelukkig nieuwjaar had gewenst en met iedereen een babbel had gedaan, was de bar gesloten en kon ik fluiten naar nog een laatste glas cava. Ook spijtig: om 13u stipt werden we echt letterlijk buiten gezet. Spijtig, want op andere nieuwjaarsrecepties hadden we de gewoonte nog wat te blijven hangen met een groepje tot het tijd was om te gaan feesten in de AB. Maar aangezien de bar gesloten was en het personeel al om 12.45u begonnen was met het afvoeren van de voedseloverschotten, hadden we niet echt veel reden om nog te blijven plakken.

We trokken dus met een coalition of the willing naar de overkant van de straat naar de AB om daar verder te aperitieven en vervolgens het nieuwe jaar in te dansen. Dikke ambiance alweer! Rond half zes begonnen mijn voeten zeer te doen van het dansen, een teken dat het tijd was om te vertrekken. Ik nam afscheid van de nog resterende feestvierende collega’s, nam nog snel een fotootje van het lichtspektakel op de Grote Markt en nam moe, maar goed gezind de trein terug naar Leuven.

Na de rondleiding genoten we van een late lunch bij de BOkes. We startten met een aperitief met hapjes en moesten vervolgens even geduld uitoefenen voordat het hoofdgerecht geserveerd werd. Geen erg, de hapjes hadden de eerste honger gestild en we waren allemaal gecharmeerd door het sympathieke concept van de BOkes, waar mensen met een verstandelijke beperking of met een psychosociale kwetsbaarheid koken en opdienen. De ovenkoek met geitenkaas, walnoten en honing was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het smaakte me. Hét hoogtepunt van ons bezoek was echter het overvloedige dessertbuffet met huisgemaakte desserts. Met een bijzondere vermelding voor de fantastisch lekkere huisgemaakte advocaat (uiteraard offerde ik me graag op om collega’s die geen advocaat lustten van hun glaasje te verlossen). De advocaat was zo lekker dat ik niet anders kon dan een flesje gaan kopen in de bijhorende winkel. Kan ik er deze kerstvakantie nog van nagenieten.

Naast lekker eten biedt de BOkes ook de mogelijkheid om volksspelen te spelen. Door het kwakkelweer voelde echter niemand van ons gezelschap zich aangesproken om de spellen buiten uit te proberen. En ook de spellen binnen konden op weinig enthousiasme rekenen. Het was immers veel gezelliger om binnen aan de tafels te blijven zitten en onderling wat te keuvelen. Zelf moest ik mij na de lunch noodgedwongen terug trekken, omdat ik nog werk te doen had. Ik zette me met mijn laptop aan het uiteinde van een tafel, zodat ik toch nog met een half oor mee kon luisteren naar de gesprekken.

Omdat Kortrijk niet bepaald bij de deur is, maakten we het niet laat en zat ik op een heel redelijk uur opnieuw op de trein naar Leuven. Een trein mét stopcontact zodat ik nog gans de rit kon werken.

Het eten bij Beaucoup Fish was zoals altijd heel lekker, maar de combinatie van de gefrituurde soft shell krab met een stevig stuk tonijn was toch iets te veel van het goede. Ik moest echt wringen om de laatste stukjes tonijn binnen te krijgen. Een dessert kon er daarna echt niet meer bij. Bij het diner dronken we een oude bekende: een fles Zilveroogje van d’Hellekapelle. Altijd fijn om van goede Belgische wijnen te kunnen genieten.

Soft-shell krab, curry, bloemkool:

Gegrilde tonijn, sandefjordsaus, miso spitskool:

Nadat wij ons afscheidcadeautje aan onze bijna oud-collega overhandigd hadden, verraste hij ons met mooie verpakte, zelfgebakken koekjes. Ik ben persoonlijk niet echt een koekjesliefhebber, maar deze zien er wel heel smakelijk uit. Ik ga ze alleszins met plezier op zijn gezondheid verorberen. En ik duim dat hij een fijne nieuwe opdracht tegemoet gaat! Al kunnen de collega’s nooit toffer zijn dan wij.

Tussen de sollicitatiegesprekken door, ging ik rond de middag kort langs bij de potluck van één van de teams in mijn afdeling. Doordat er last minute een teamvergadering weg viel, was de opkomst minder groot dan gehoopt, maar dat hield ons niet tegen om er een gezellige middag van te maken. Mijn bijdrage aan de potluck bestond uit bananenbrood en chocolate chip cookies die ik ‘s ochtends gekocht had bij Madmum in het station van Leuven (wat een hele uitdaging bleek, want blijkbaar was hun kassasysteem niet voorzien op het verkopen van een gans bananenbrood). Natuurlijk waren het vooral de collega’s die zelf iets gekookt of gebakken hadden die (terecht) met de meeste lof gingen lopen. Ik genoot alvast van een lekkere quiche en heerlijke huisgemaakte worstenbroodjes. Meteen genoeg energie opgedaan om de gesprekken in de namiddag verder te zetten.

Ik sloot de dag af met drie korte vergaderingen van nog geen half uur. De laatste vergadering van de dag was om 16.30u met mijn stafmedewerker. We hadden afgesproken het kort te houden, want hij moest echt om 17u vertrekken om zijn trein te halen. En dan slaat Murphy toe natuurlijk: in de lifthal laat hij zijn glazen koffietas vallen, die in honderdduizend kleine stukjes uit mekaar spat. Ik zag de wanhoop in zijn ogen en bood meteen aan het gebroken glas in zijn plaats op te ruimen, wetende dat hij een belangrijke afspraak had. Hij nam ietwat gegeneerd afscheid, maar ik kreeg meteen al hulp van de directeur communicatie en een collega van IT. En zo kwamen we erachter dat er nergens in ons gebouw stoffer en blik te vinden is. Noodgedwongen moesten we de boel dus opruimen met een stuk karton. We raapten de grootste stukken op om die in de glasbak te gooien en veegden de kleine stukjes bij elkaar in een hoekje. We zetten er een kartonnen bordje voor om de collega’s te waarschuwen dat er gebroken glas lag en hoopten van harte dat de kuisploeg morgenvroeg haar werk zou doen.

Op zich vond ik dit nog wel een goeie afsluiter van de dag. Een echte demonstratie van team work!

Waar blijft die kerstvakantie?