Momenteel wordt er nog hard gewerkt op de werf van het museum, maar de heropening komt met rasse schreden dichterbij. Daarom had het museum een aantal mensen uitgenodigd voor een preview. Omdat ikzelf letterlijk een circulair steentje (of twee) heb bijgedragen aan het museum, was ik erg benieuwd naar de vorderingen. En ja, sommige ruimtes zagen er al erg knap uit. Veel bewondering voor het ontwerp van de architecten. Wat ik tot nu toe gezien heb, ziet er werkelijk prachtig uit. En die kleurrijk betegelde wc’s worden ongetwijfeld echte aantrekkingspolen voor influencers.

Ook leuk: tijdens dit bezoek kwam ik een oud-collega tegen. Heel fijn om met hem te kunnen bijpraten. Hij schijnt zijn draai goed gevonden te hebben in zijn nieuwe job. En oja, extra bonuspunten voor de heerlijke brownies die het museum voorzien had om de aanwezigen te trakteren. Een welgekomen snack op een wisselvallige namiddag.

Dus terwijl ik genoot van de lekkere gerechten van Beaucoup Belge (hoera voor carpaccio van Sint-Jacobsvruchten), hield ik tegelijkertijd mijn iphone in het oog voor updates. En die updates zagen er niet al te rooskleurig uit. Eerst vond mijn vriend niet goed waar hij die tickets kon kopen, vervolgens bleken er 49.283 mensen voor hem in de wachtrij te staan. En dat voor de presale!!! Uiteindelijk loste de wachtrij op en bleek dat je maar vier tickets per persoon kon kopen. Da’s dus één ticket te weinig, wat zeker tot drama’s zou leiden, maar goed, we besloten er dan toch maar voor te gaan. Uiteraard bleek vervolgens dat er GEEN tickets meer waren. Dat was ook de reden waarom de wachtrij opeens zo snel kromp. Tot zover de presale. Zaterdag 25 januari komt er een herkansing, maar veel hoop heb ik niet. Daarmee is dan alvast het dilemma van de vier tickets voor vijf personen opgelost…

Gelukkig was het eten lekker!

Met de plakkers zakten we na het einde van de feestje nog af naar Café De Markten, voor een pornstar martini, een wijntje, een biertje en mezze! Om de avond in schoonheid te eindigen.

Al hoop ik van harte dat dit soort onverwachte wendingen tot de hoge uitzonderingen blijven behoren.

We startten, uiteraard, met een aperitief. Voor de gelegenheid had onze baas geuze en kombucha voorzien. Geuze is niet echt mijn ding en alhoewel ik een grote fan ben van kombucha, vind ik dit drankje persoonlijk minder geslaagd als aperitief. Gelukkig wist onze baas nog ergens een paar flessen schuimwijn op te duikelen die nog redelijk drinkbaar waren.  Ondanks deze kleine vergetelheid, werd we echt wel in de watten gelegd met diverse aperitiefhapjes en toastjes met wildpaté. De stoelen en zitzakken in de zithoek nodigden uit om gezellig te keuvelen over de uitdagingen die ons het komende jaar te wachten zouden staan.

Na het uitgebreide aperitief was het tijd voor oer-Vlaamse kost: pensen met appelmoes! Met als extraatje: gebakken appeltjes. Niet meteen dagelijkse kost voor mij, maar het smaakte mij enorm. Ook bij het hoofdgerecht hadden we opnieuw enkele wijnissues. Mijn baas deed zijn uiterste best om nog ergens wat wijn op te duikelen uit zijn kasten (hij was er dus echt vanuit gegaan dat iedereen geuze of kombucha zou drinken). Helaas moesten we maar liefst twee flessen wijn door de gootsteen kappen, omdat ze niet meer te drinken waren. Maar hey, minder flessen om te verhuizen naar de nieuwe stek!

En om in de sfeer van klassiekers te blijven: een pannenkoekje met ijs en chocoladesaus was de figuurlijke kers op de taart.

Met dank aan mij baas voor de organisatie. Duimen dat hij de volgende keer eraan denkt om ook wat wijn te voorzien voor zijn gasten.

Bij thuiskomst trakteerde ik mezelf ‘s avonds nog op een afzakkertje: het laatste glass Arran private cask gerijpt op sherryvaten. Gelukkig wordt whisky niet slecht.

PS: Geen nood, ik heb nog enkele flessen whisky staan.

Het was ook jammer dat er niemand van de bediening rond kwam met een flesje cava om de glazen bij te vullen, waardoor ik uiteindelijk gans de voormiddag/middag maar één glas cava gedronken heb en dat was dan nog een glas dat eigenlijk al te lang op kamertemperatuur had gestaan. Tegen de tijd dat ik al mijn collega’s gelukkig nieuwjaar had gewenst en met iedereen een babbel had gedaan, was de bar gesloten en kon ik fluiten naar nog een laatste glas cava. Ook spijtig: om 13u stipt werden we echt letterlijk buiten gezet. Spijtig, want op andere nieuwjaarsrecepties hadden we de gewoonte nog wat te blijven hangen met een groepje tot het tijd was om te gaan feesten in de AB. Maar aangezien de bar gesloten was en het personeel al om 12.45u begonnen was met het afvoeren van de voedseloverschotten, hadden we niet echt veel reden om nog te blijven plakken.

We trokken dus met een coalition of the willing naar de overkant van de straat naar de AB om daar verder te aperitieven en vervolgens het nieuwe jaar in te dansen. Dikke ambiance alweer! Rond half zes begonnen mijn voeten zeer te doen van het dansen, een teken dat het tijd was om te vertrekken. Ik nam afscheid van de nog resterende feestvierende collega’s, nam nog snel een fotootje van het lichtspektakel op de Grote Markt en nam moe, maar goed gezind de trein terug naar Leuven.

Na de rondleiding genoten we van een late lunch bij de BOkes. We startten met een aperitief met hapjes en moesten vervolgens even geduld uitoefenen voordat het hoofdgerecht geserveerd werd. Geen erg, de hapjes hadden de eerste honger gestild en we waren allemaal gecharmeerd door het sympathieke concept van de BOkes, waar mensen met een verstandelijke beperking of met een psychosociale kwetsbaarheid koken en opdienen. De ovenkoek met geitenkaas, walnoten en honing was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het smaakte me. Hét hoogtepunt van ons bezoek was echter het overvloedige dessertbuffet met huisgemaakte desserts. Met een bijzondere vermelding voor de fantastisch lekkere huisgemaakte advocaat (uiteraard offerde ik me graag op om collega’s die geen advocaat lustten van hun glaasje te verlossen). De advocaat was zo lekker dat ik niet anders kon dan een flesje gaan kopen in de bijhorende winkel. Kan ik er deze kerstvakantie nog van nagenieten.

Naast lekker eten biedt de BOkes ook de mogelijkheid om volksspelen te spelen. Door het kwakkelweer voelde echter niemand van ons gezelschap zich aangesproken om de spellen buiten uit te proberen. En ook de spellen binnen konden op weinig enthousiasme rekenen. Het was immers veel gezelliger om binnen aan de tafels te blijven zitten en onderling wat te keuvelen. Zelf moest ik mij na de lunch noodgedwongen terug trekken, omdat ik nog werk te doen had. Ik zette me met mijn laptop aan het uiteinde van een tafel, zodat ik toch nog met een half oor mee kon luisteren naar de gesprekken.

Omdat Kortrijk niet bepaald bij de deur is, maakten we het niet laat en zat ik op een heel redelijk uur opnieuw op de trein naar Leuven. Een trein mét stopcontact zodat ik nog gans de rit kon werken.