Een avond om te koesteren. Met dank aan de taxichauffeur die ons na dat laatste afzakkertje veilig thuis bracht.

Mijn vriend en ik woonden in het begin van de avond het aansteken van de kerstverlichting bij, een bijzonder underwhelming event, maar goed, we waren erbij. Vervolgens wandelden we door de Diestsestraat en de Bondgenotenlaan in om de sfeer op te snuiven, te genieten van een spectaculaire vuurspuwact en het eerste glas champagne van de avond te drinken bij de stand van Zonta Leuven. Onderweg naar onze volgende halte, een charmant caravannetje dat Italiaanse wijnen en schuimwijnen serveerde in het begin van de Mechelsestraat, spotten we een poëtische act waar we jammer genoeg alleen het einde van konden meepikken.

In de Mechelsestraat ontmoetten we Goofball en haar zonen, die net als wij een klein hongertje hadden. We genoten van de oestertjes van de Walvis met een glaasje Pelassa (van Ad Bibendum!) als voorgerecht, gevolgd door heerlijk stoofvlees van Laura Massa.

We wandelden samen terug door de mooi verlichte autovrije Bondgenotenlaan en vulden de laatste gaatjes op met kaas- en garnaalkroketten. Wacht, wat zeg ik? De jongens hadden nog een aller-, allerlaatste gaatje waar nog net wat poffertjes in pasten.

Genoten van deze sfeervolle avond in goed gezelschap.

Mijn vriendin en ik namen uitgebreid de tijd om bij te praten en genoten van het eten en elkaars gezelschap. Aangezien mijn vriendin al rond twintig voor negen de trein naar huis wilde nemen, bleef er nog tijd over voor een afzakkertje met mijn vriend. We troffen elkaar in het Grand Café Industrie om te klinken om het einde van de werkweek met een pornstar martini en een paix dieu. De ideale manier om het weekend in te zetten.

De oud-studiegenoot had gereserveerd bij Brel, een gastropub in Berchem. Ik ga heel eerlijk zeggen dat ik iet of wat teleurgesteld was door de beperkte menukaart, maar het was er wel gezellig zitten. De wijnen vielen mij eerder tegen in vergelijking met de wijnen die ik maandag samen met mijn broer dronk, maar daar was het prijskaartje natuurlijk iets hoger. We deelden een aperoplank met ons tweetjes en ik bestelde vervolgens een Oosters geïnspireerde steak tartaar als hoofdgerecht. Alles was lekker, maar ik had toch een beetje een net niet gevoel. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!

Omdat ik mijn nog steeds herstellende lichaam genoeg slaap wilde gunnen, nam ik tijdig afscheid om op een redelijk uur een trein terug naar Leuven te kunnen nemen.

Een paar blutsen en builen krijgen mij echter niet klein. En zo speelden we een hele namiddag spelletjes en genoten we samen van heerlijke huisgemaakte pizza’s. Met dank aan de ouders van mijn petekindje die zo vriendelijk waren om mij te komen halen en terug te brengen naar het station van Aarschot.

En ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik het advies van mijn vriend gevolgd heb. Alhoewel het drinken zelf met een gezwollen lip mij niet zo makkelijk af ging, waren mijn smaakpapillen nog intact. Al moest ik met mijn gespleten lip opletten niet te lachen met de grapjes van de aanwezigen. Iedereen (we waren met een groepje van acht) was erg onder de indruk van mijn wonden, dus ik had meteen een straf verhaal om te vertellen. Eén van de aanwezigen was een dokter, die mij na een snelle inspectie van mijn wonden zei dat alles er goed uit zag en me aanraadde om een cicaplast crème of serum te kopen om het helen van de wonden te versnellen. Meteen besteld van zodra ik terug thuis was.

Uiteraard maakte ik het niet laat en beperkte ik me tot kleine slokjes wijn, maar het deed toch deugd om effe mijn gedachten te verzetten.

Nadat ik vrolijk afscheid had genomen van Goofball en haar gezin, sjeesde ik de berg naar beneden, uitkijkend naar mijn bed na een mentaal uitputtende week. Helaas, een stomme stuurfout, wellicht veroorzaakt door de combinatie van de vermoeidheid, stress en een glaasje wijn, maakte dat ik met mijn voorband de borduur raakte en de controle over mijn fiets verloor. Enkele milliseconden later voelde ik de rechterkant van mijn gezicht keihard tegen diezelfde borduur smakken. Ik moet toegeven dat ik even niet wist wat me overkwam. Gelukkig was er een behulpzame heer die stopte om zijn hulp aan te bieden en mij recht te helpen. Ik voelde meteen dat ik wellicht stevige schaafwonden en zwellingen zou overhouden aan deze val, maar het leek me niet serieus genoeg om langs spoed te moeten gaan. Ik stond ook meteen weer recht, was niet duizelig en had geen hoofdpijn. Mijn fiets had de ganse val wonder boven wonder zonder een schrammetje overleefd.

Ik dankte de vriendelijke heer voor zijn hulp (ik moet er echt vreselijk uit gezien hebben, met bloed dat langs mijn kaak naar beneden druppelde en een lip die met de seconde dikker werd) en fietste verder naar huis. Eens thuis mat ik de schade op in de spiegel: een stevige schaafwonde onder mijn rechteroog en onder mijn neus, een gespleten en dik opgezwollen lip en een gigantische schaafwonde op mijn rechterknie. Als je goed keek, zag je de afdruk van de borduur in mijn gezicht. Licht ontstemd belde ik mijn vriend op om mijn valpartij met hem te delen. Net dit weekend hadden we afgesproken dat hij in Genève zou blijven, dus ik zou mijn wonden zelf moeten verzorgen. Gelukkig had ik nog ergens ontsmettingsmiddel in de kast staan.

Gelukkig deed mijn vriend de suggestie om mij te laten vervangen als voorzitter van de enige fysieke vergadering die ik deze vrijdag in mijn agenda had staan. Zodat ik vandaag de ganse dag zou kunnen thuis werken om mijn lichaam wat te laten bekomen van de schok. Dat zou me alvast een vervelende rit met starende mensen op het openbaar vervoer besparen.

Na mijn wonden goed uitgewassen en verzorgd te hebben, kroop ik in bed. Hopend tegen beter weten in dat de zwellingen vandaag al wat minder zouden zijn. Wat uiteraard niet het geval is.

De brunch bestond uit heerlijke klassiekers en het buffet werd goed bijgevuld. Uiteraard waren talrijke producten afkomstig van de abdij zelf. Extra punten voor de heerlijke aspergesoep, waarvan ik toch meerdere koppen gedronken heb.

Na de overvloedige lunch maakten we een mooie wandeling in de omgeving van de abdij. De grijze regenlucht maakte zelfs even plaats voor een streepje blauw, waardoor de mooie herfstkleuren extra tot hun recht kwamen.

Op het einde van de wandeling sprongen we nog even binnen in de mooie abdijkerk om er een topstuk te bewonderen: het retabel van Averbode, dat na een omzwerving van 150 jaar in Antwerpen, teruggekeerd is naar zijn oorspronkelijke thuis.

We sloten de namiddag af met een portie biertapas in Het Moment. Al liet ik het merendeel van de hapjes over aan mijn gezelschap, want ik kon nog makkelijk teren op de brunch van deze middag.

Een aangename zondag die wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar is.

En ja, het was naar goede gewoonte weer erg lekker!