Het was net iets te koud om te genieten van een glaasje op het terras, maar binnen smaakte de champagne even goed. Zeker wanneer die uit zo’n mooi en elegant glas gedronken kan worden. Onze vrienden trakteerden ons op allerlei Aziatische hapjes en we praatten honderuit. Over de spin-off plannen van onze vriendin, de zonen van onze kameraad die het wat moeilijk hebben en de IT-jobmarkt. Onze kameraad is spijtig genoeg nog altijd op zoek naar werk. Informaticaprofessionals hebben het momenteel lastig op de jobmarkt door de AI-revolutie. Duimen dat hij snel een nieuwe topjob vindt.

We genoten van een lekker flesje Johannitter, Belgische witte wijn van het wijndomein Chartreuzenberg.

Voor het hoofdgerecht had onze vriendin laksa gemaakt, één van mijn favoriete maaltijdsoepen. Amai, dat smaakte!

De avond vloog voorbij en veel te snel kwam het moment om afscheid te nemen. Mijn vriend bestelde een Uber, die ons zonder problemen terug naar Leuven bracht.

Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

Vervolgens trokken we naar Eetcafé Tilia voor een gezellig diner samen. We startten de avond met ceviche van roodbaars en gefrituurde shiitake. Maar het vlees gebakken op de houtgril was natuurlijk de ster van de avond. Heerlijk boterzacht en perfect gebakken! Al waren de porties groenten wat mij betreft wel wat aan de kleine kant. Alleszins een fijne nieuwe culinaire ontdekking. Alleen jammer genoeg niet echt bij de deur.

Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.

Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!

Dit passeerde er op ons bord:

Aperitief met appetizers:

Rouget, tomaat, mosseltjes, zuring:

Kabeljauw, beurre blanc, knolselder, witloof:

Patrijs, zwarte pens, pompoen, druif:

Wilde eend, rode biet, eekhoorntjesbrood:

Kaasbordje ‘Stefaan Camerlinck':

En een theetje om af te sluiten:

Na een uitstekende maaltijd namen we afscheid. En een Uberrit later waren we opnieuw in Leuven. Kruibeke mag dan mooi en landelijk zijn, ‘s avonds laat terug keren met het openbaar vervoer is er alles behalve evident.

Doordat er veel volk in de file stond op de Antwerpse ring door de stevige regenbuien deze namiddag, had de catering nog keiveel hapjes over. Dat kwam goed uit, want ik had nog niet gegeten. Al werd het op een gegeven moment wel gênant, het leek wel alsof mijn collega en ik onze eigen privécateraar hadden. We hadden ons ene hapje of niet binnen, of daar stond het personeel al met het volgende hapje.

Om acht uur begaven we ons dan naar de prachtig vernieuwde Blauwe Zaal voor de voorstelling van Florentina Holzinger. Een collega had mij op drink op het einde van onze afdelingsdag gewaarschuwd dat het best een heftig stuk was waar de lichaamssappen vrolijk in het rond vlogen. Natuurlijk had ik op voorhand door tijdsgebrek helemaal geen research naar de inhoud van deze voorstelling gedaan. Ik had letterlijk enkel mijn aanwezigheid bevestigd en naar het aanvangsuur van de speeches en de voorstelling gekeken.

En ja, mijn collega had gelijk, dit was een bijzonder heftige voorstelling. De voorstelling speelt zich af in het jaar 1816, een jaar na de uitbarsting van de vulkaan Tombora in Indonesië, waarvan de gevolgen wereldwijd voelbaar waren in de vorm van een extreem koude en natte zomer en mislukte oogsten. 1816 was ook het jaar waarin Mary Shelley haar beroemde roman Frankenstein schreef aan de oevers van het door regen geteisterde meer van Genève.

Ik moet zeggen dat ik de zaal met gemengde gevoelens verliet. Enerzijds was ik erg onder de indruk van de vrouwen die (volledig naakt) op het podium stonden en zongen, musiceerden, dansten en zelfs schaatsten. Wat een talent! En ook de gedeeltes van de voorstelling die de houding van de mannelijke geneeskunde ten opzichte van het vrouwelijke lichaam aanklaagden, vond ik zeer te pruimen.

Die ganse apotheose in het rusthuis waarbij de stront letterlijk in het rond vloog (ocharme die mensen op de eerste rijen) had voor mij gerust met de helft ingekort mogen worden. En de zelfverminking, daar ben ik persoonlijk ook niet zo’n fan van. Ik moet toegeven dat ik toch een paar keer even weggekeken heb. Vooral de geboortescène waarbij een poppetje (dat symbool stond voor de kunstvorm musical) letterlijk uit een dij gesneden werd, had voor mij niet gehoeven. En de facelift met vleeshaken, daarvan hoopte ik dat het trucage was (wat achteraf bezien dus niet het geval bleek te zijn) had ook niet gehoeven.

Maar één ding is zeker: verveeld heb ik me niet en de voorstelling zal ongetwijfeld nog een tijdje nazinderen in mijn hoofd.

Helaas kon ik niet blijven om na te praten met mijn Antwerpse collega, want ik wilde graag de laatste snelle trein naar Leuven halen. Wat probleemloos lukte, met dank aan velo Antwerpen! En om te bekomen van de heftige voorstelling permitteerde ik het mij om mezelf te trakteren op een kaartje in eerste klasse.

En op het einde van de avond kregen we zelfs nog het gezelschap van een onverwachte bezoeker:

De wandeling had zelfs mijn eetlust opgewekt en ik genoot van de portie gemengd (mét augurken en opgelegde uitjes!) en de garnaalkroketten. Er bleef zelfs nog een plekje over voor de redelijk volumineuze dame blanche. Al had ik achteraf het gevoel dat ik toch beter een kinderijsje besteld had.

Het was alleszins heel fijn om bij te praten met onze vrienden en te zien hoe hun zoon groeit en bloeit. Onze vrienden brachten ons met de wagen terug tot aan hun huis in Heverlee, waarna wij op onze elektrische blue-bike sprongen en we in een wip weer thuis waren. Dikke fan van die elektrische blue-bikes, want ik ben niet zeker of ik met mijn houten kop tijdens de heenrit met een gewone fiets die berg zou op geraakt zijn.

We maakten nog een kleine wandeling in het gezellige centrum van Goedereede en reden dan met onze twee wagens richting de zee voor een stevige strandwandeling.

We parkeerden op een grote parking bij Strandpaviljoen Paal 10 en wandelden van daar door de duinen richting strand. De stranden in Zeeland zijn toch van een ander kaliber dan het strand in België. Zo breed en ongerept en omzoomd door een prachtig duingebied. We genoten van de gezonde zeelucht en de zon op ons gezicht. Onze vriendin en de twee jongens durfden het zelfs aan hun tenen in de (koude) zee te steken. Aangezien ik mijn wandelschoenen aan had en geen sandalen, hield ik mijn voeten liever droog, want ik heb een bloedhekel aan zand in mijn schoenen.

Op een gegeven moment liepen we ons vast tijdens de wandeling met aan onze linkerkant de zee en aan de rechterkant een plas die zo diep was, dat hij ondoorwaadbaar was. Ofwel moesten we nog een heel stuk verder lopen, weg van onze wagen ofwel moesetn we een heel stuk terug lopen tot aan een plek waar de plas min of meer doorwaadbaar was. Rechtsomkeert dan maar. Ik hield mijn schoenen aan, maar de rest van ons gezelschap banjerde door een gedeelte van de plas waar vlak onder het zand een heel dikke zwarte laag rottend zeewier lag. Het leek bijna olie, zo zwart. Gevolg: heel, heel vuile voeten. Gelukkig was er een kraantje bij Strandcafé De Zeester waar ons gezelschap zich wat kon fatsoeneren. We lesten onze dorst met een drankje op het terras van De Zeester en wandelden vervolgens naar de uitkijktoren om de mooie omgeving te bewonderen.

Van al dat wandelen krijgt een mens honger, dus streken we rond kwart na één neer aan een tafel in het sfeervolle en mooi ingerichte Strandpaviljoen Paal 10, vlakbij de parking waar onze auto stond. Ik genoot van een heerlijke mixed grill van vis met risotto en proefde stiekem mee van de kip saté van mijn vriend, die zeer mals en smakelijk was. Aanrader: de Soof limonade met vers fruit. Lekker en verfrissend.

Na de lunch namen we afscheid van elkaar na een geslaagd weekend. Al liet de jongste zoon van onze vrienden wel heel duidelijk weten dat het NOOIT, NEVER nog wilde gaan zeilen. We zullen zien of hij daar volgend jaar nog zo over denkt.