De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.

Na ons bezoek aan Plantin-Moretus wandelden we door een stevige sneeuwbui naar het KMSKA, voor een bezoek aan de Magritte tentoonstelling en een blik op de oude meesters. Na toch wel een stevige wandeling, kwamen we om 16u redelijk doorweekt aan in het KMSKA. Gelukkig konden we onze jassen in de vestiaire achter laten om op te drogen.

Voordat we ons naar de museumzalen begaven, moesten er eerst wat hongerige magen gevuld worden. We hadden heel veel geluk dat er net een plek voor zes vrij kwam aan de bar van Grand Café Madonna. Terwijl de volwassenen iets dronken, genoten de jongens van een wafel en de uitwisselingsstudentje van een dessertje.

Op naar de Magritte tentoonstelling! Hoewel de uitwisselingsstudente zei dat ze bekend was met het werk van Magritte en ze dus geen extra uitleg van mij nodig had, begon ik daar op een gegeven moment toch aan te twijfelen. Had niet het gevoel dat ze echt warm liep voor onze meest bekende Belgische surrealist. Maar ik kon me natuurlijk vergissen.

Vervolgens verkenden we de statige oude zalen van het KMSKA met de oude meesters. Ik had de indruk dat dit meer aansloot bij de interesses van de enigmatische uitwisselingsstudente.

Rond sluitingstijd rondden we ons bezoek af in de gift shop en vervolgens bracht de trein ons door de sneeuwstorm heelhuids terug naar Leuven. Aangezien onze magen tijdens de treinrit stevig begonnen te rammelen na zoveel kunst geconsumeerd te hebben, schakelden we via whatsapp mijn vriend in, die vandaag thuis was gebleven. Hij was zo lief om al voor onze aankomst in Leuven naar brasserie Van de Weyer te gaan om een portie van de chef en drankjes voor ons te bestellen. En jawel, alles stond mooi klaar voor ons toen we (voorzichtig want het was glad) het Martelarenplein overstaken van het station naar de brasserie.

Voor het hoofdgerecht koos ik voor een wildgerecht. Dat smaakt altijd deze tijd van het jaar. Na het diner namen we afscheid van elkaar en wensten we Goofball een veilige autorit toe, want zij moest de uitwisselingsstudente nog over gladde wegen helemaal naar Pellenberg brengen.

Tot mijn verbazing babbelde de oudste dochter, die meestal redelijk gereserveerd is, honderduit. Misschien door het feit dat we nu met een kleiner groepje waren? We kwamen zelfs te weten dat het uit was met haar vriendje! Straf.

Helaas raakte ik gewond tijdens een worsteling met een fles witte wijn van de Kleine Schorre. Bij het openen van de capsule zodat ik de fles kon ontkurken, zag ik een zwart goedje rond de hals van de fles. Mijn eerste instinct was de fles leeg te kappen, maar bij nadere inspectie leek het zwart goedje zich enkel aan de buitenzijde van de hals te bevinden. De kurk leek de fles zelf perfect afgesloten te hebben. Ik besliste dus met het kleine mesje van de flessenopener de volledig capsule rond de flessenhals te verwijderen. En toen gebeurde het: ik schoot uit met het mesje recht in de bovenkant van mijn linkerhand. Goed voor stevig wat bloed en ongetwijfeld later een litteken, maar de wonde zelf leek eerder oppervlakkig. Na de wonde uitgewassen en ontsmet te hebben, ging ik verder met het ontmantelen van de capsule en het schoon maken van de buitenkant van de fles. En jawel, de wijn zelf was uitstekend. Niks mis mee!

Uiteraard sloten we de avond af met wat spelletjes terwijl we genoten van de lekkere wijn (of kombucha voor onze vriendin). Tradities zijn er om in ere te houden.

De dochters waren flink gegroeid en spraken zelfs een aardig mondje Nederlands. Echt jaloers op het feit dat zij drietalig opgroeien (Engels, Nederlands en Chinees). Na het aperitief met champagne, genoten we samen van de lekkere sushi van Wabi Sabi, al had de jongste duidelijk genoeg aan enkel de hapjes en de edamame.

Na de sushi speelden we samen een spelletje exploding kittens. De Nederlandstalige versie wel te verstaan. Ik was niet honderd procent zeker dat dit zou lukken, want ze kenden het spel niet en Nederlands spreken, is natuurlijk niet hetzelfde als Nederlands lezen, maar dat bleek vlotter te gaan dan verwacht. Vooral de oudste was er snel mee weg, de jongste (die natuurlijk nog niet zo heel lang kan lezen) had wat hulp van haar papa nodig. Ik haalde tussen de spelletjes door zelfs even mijn dwarsfluit van onder het stof, toen de oudste dochter vertelde dat ze graag dit instrument zou willen leren spelen. Het ding heeft duidelijk zijn beste tijd gehad, dus als ik ooit dit instrument opnieuw wil oppikken, zal ik een nieuw exemplaar moeten kopen.

Onze vriend had een fruittaartje van Paul mee als dessert, wat mijn vriend en ik aanvulden met het overschot van de pralines van de kaas- en wijnavond met onze vrienden en de koekjes van mijn oud-collega. En kijk eens aan, opeens was er toch nog een gaatje op te vullen in de maag van de jongste.

Heel fijn om onze vriend en zijn dochters nog eens te zien. Ik hoop dat het hen goed gaat ginder in de USA, want de nieuwsberichten van over de plas zijn niet bepaald hoopgevend.

Een tijdje later zakte ook Goofball met haar twee zonen naar de kerstmarkt af en maakten we er een gezellige avond van. De inwendige mens trakteerden we op wafels, hamburgers en hartige pannenkoeken. Een fijn begin van het laatste weekend voor de kerstvakantie.

Om kwart na twee startten we met de groep aan de wandeling. Gelukkig waren de weersvoorspellingen ons goed gezind en konden we genieten van een prachtig herfstzonnetje. Altijd fijn als je het droog kan houden tijdens een wandeling. We wandelden aan een stevig tempo door de natuur rondom Herent, waardoor we al iets voor vier uur terug in de Warot waren. Tijd voor de reünie met de echtgenoot en zonen van Goofball. En natuurlijk konden we niet anders dan onszelf te trakteren op een glaasje cava en een garnaalkroket om het succesvolle einde van onze wandeling te vieren.

Om vijf uur vertrekken we opnieuw voor de avondwandeling van 5 km, een kleine, familievriendelijke lus waarbij iedereen een lichtgevende ballon aangereikt krijg. Goofball en haar gezin zijn versierd met vrolijke, kleurrijke lichtjes. Iets om in te investeren tegen volgend jaar. We worden uitgewuifd door een opzwepende percussiegroep en iedereen is duidelijk goedgemutst. De wandeling is erg sfeervol en we genieten van het blauwe uurtje en de avond die langzaam valt.

Na de wandeling neem ik afscheid van Goofball en haar gezin. Ik ben moe van een tumultueuze werkweek en ik moet nog een stevig eindje terug fietsen. Gelukkig wijst iemand mij erop dat de fietssnelweg langs het spoor een fijnere route terug naar Leuven is. Een goeie tip, want dit is idd veel aangenamer fietsen dan de route langs de steenweg die ik deze middag nam.

Een avond om te koesteren. Met dank aan de taxichauffeur die ons na dat laatste afzakkertje veilig thuis bracht.

Mijn vriend en ik woonden in het begin van de avond het aansteken van de kerstverlichting bij, een bijzonder underwhelming event, maar goed, we waren erbij. Vervolgens wandelden we door de Diestsestraat en de Bondgenotenlaan in om de sfeer op te snuiven, te genieten van een spectaculaire vuurspuwact en het eerste glas champagne van de avond te drinken bij de stand van Zonta Leuven. Onderweg naar onze volgende halte, een charmant caravannetje dat Italiaanse wijnen en schuimwijnen serveerde in het begin van de Mechelsestraat, spotten we een poëtische act waar we jammer genoeg alleen het einde van konden meepikken.

In de Mechelsestraat ontmoetten we Goofball en haar zonen, die net als wij een klein hongertje hadden. We genoten van de oestertjes van de Walvis met een glaasje Pelassa (van Ad Bibendum!) als voorgerecht, gevolgd door heerlijk stoofvlees van Laura Massa.

We wandelden samen terug door de mooi verlichte autovrije Bondgenotenlaan en vulden de laatste gaatjes op met kaas- en garnaalkroketten. Wacht, wat zeg ik? De jongens hadden nog een aller-, allerlaatste gaatje waar nog net wat poffertjes in pasten.

Genoten van deze sfeervolle avond in goed gezelschap.