Helaas start de wandeling meteen al lastig: het aangegeven pad is afgesloten en we moeten een omweg maken langs een half overgroeid pad waar veel stekelige gewassen staan. Na even doorbijten komen we gelukkig bij een open veld met een mooi uitzicht op de omgeving.

We klimmen verder naar het Oroko Andra Mariaren Santutegia waar we genieten van een prachtig uitzicht op de omgeving. Alleen jammer dat de zon ons vandaag in de steek laat en zich achter de wolken verstopt. We klimmen over heuvelrug en dalen dan af door een mooi bos tot we uitkomen op een weide met koeien. Aangezien we al veel stekelige gewassen gepasseerd zijn, neem ik uit voorzorg een dikke tak mee als wandelstok om mij een weg te kunnen banen.

Volgens onze wandelkaart gaat de route nu naar beneden, maar we vinden nergens een pad om te volgen. Er lijkt gewoon geen pad te zijn op de plek waar dit zich volgens de kaart zou moeten bevinden. We besluiten dan een kleine omweg te maken om zo minder steil te moeten dalen, in de hoop uit te komen op een autoweg. Dit blijkt een fatale inschattingsfout.

Nog steeds zoekend naar een manier om op de autoweg te geraken, komen we op een gegeven moment uit bij een prikkeldraad die de weide omzoomt. Om over de prikkeldraad te geraken moeten we over een laddertje klimmen, wat voor ons een indicatie is dat we op de goede weg zijn. Door mijn eigen stommiteit haal ik echter bij het klimmen over het laddertje mijn linkerbeen open aan de roestige prikkeldraad. Resultaat: een flinke snee van een tien centimeter langs mijn linkerknie. Ik vloek, want ik weet meteen dat dit een tof litteken zal worden.

We wassen de wonde zo goed en zo kwaad mogelijk uit, gelukkig hebben we veel water meegenomen op deze wandeling. We hebben echter geen andere keuze dan de wandeling verder te zetten. we bevinden ons letterlijk in the middle of nowhere en hebben op één andere loper na nog geen enkele andere wandelaar gespot.

We banen ons verder een weg door een dennenbos tot we vastlopen op alweer een prikkeldraad, ditmaal eentje die onder stroom staat. we besluiten niet opnieuw het trapje te gebruiken, maar de prikkeldraad te volgen tot we uitkomen op de autoweg. En amai, dan komt het moeilijkste stuk van gans de wandeling. We zien duidelijk nog de restanten van een pad, maar die restanten zijn echt volledig overgroeid en omringd door doornstruiken die tot onze armen komen. Het laatste stuk tot aan de weg moeten we ons letterlijk door de doornen worstelen.

Gelukkig is mijn vriend een held en gaat hij voorop. Hij slaat gebruik makend van een stok zoveel mogelijk doornen weg en trapt ze plat met zijn voeten. Uiteindelijk bereiken we na veel geworstel en gevloek de autoweg. Ik ben nog nooit zo blij geweest om een stuk asfalt te zien en ik heb een hernieuwde appreciatie voor deze vernuftige uitvinding!

We breken de wandeling af en besluiten de gewone wegen te volgen om terug te keren naar de auto. ik ben gelukkig gevaccineerd tegen tetanus, maar het lijkt me toch geen goed idee om met een open, bloedende wonde nog ettelijke kilometers door een bos te hossen. Ook mijn arme vriend is niet ongeschonden uit dit avontuur gekomen. Zijn benen staan helemaal vol schrammen.

Op de terugweg naar de wagen, zien we in de verte de rots liggen die we overgestoken zijn vlakbij het klooster. Ik neem nog snel een foto als aandenken. De terugkeer naar de wagen verloopt een pak vlotter nu we gewoon op asfalt kunnen lopen.

Om 17u zijn we terug in het hotel en merken we dat onze kamer nog niet is opgemaakt. De stofzuiger staat voor de deur en we komen de poetsvrouw tegen in de gang, maar we hebben geen van beide zin om te wachten tot onze kamer opgemaakt is. Ik wil zo snel mogelijk in de douche om mijn wonde uit te wassen. Gelukkig hadden we vandaag voorzien om onze handdoeken te hergebruiken en moeten we dus niet op zoek naar propere handdoeken. We hangen het niet-storen bordje aan de deur en ik spoel het stof, het angstzweet en het bloed van mijn lijf.

Ironie: de poetsvrouw heeft ondertussen een briefje onder de deur gestoken dat we aangegeven hebben niet gestoord te willen worden en dat in het geval we alsnog wensen dat onze kamer gedaan wordt, we dit vóór 17u moeten melden aan de receptie. Bijzonder straf dat, want stipt om 17u deden wij pas de deur van onze kamer open…

Na allebei genoten te hebben van een uitgebreide douche verzorgen we mijn wonde. Gelukkig hebben we ontsmettingsmiddel en plakkers bij om de wonde af te dekken. En dan begint het fijnste moment van de dag: de zoektocht naar teken. Ik heb er drie, mijn vriend zes, een nieuw record voorwaar. De teken zijn echt minuscuul klein: minieme zwarte puntjes, waarvoor we ons fototoestel nodig hebben om te kunnen zien of dat zwart puntje al dan niet pootjes heeft. We zijn zo’n anderhalf uur zoet met de inspectie van elke mogelijke huidplooi en verwijderen de kledij die we droegen tijdens de wandeling zo ver mogelijk van de rest van onze bagage.

Voor het avondmaal besluiten we naar La esCotilla te gaan, het grote vis- en zeevruchtenrestaurant waar we eerder al wat pintxos aten. We zijn er om 19.30u, maar het restaurantgedeelte gaan pas open om 20u. geen erg, er zijn pintxos en cava om het wachten te verzachten.

We genieten van een heel lekkere maaltijd (inclusief oestertjes voor mij) aan een zeer schappelijke prijs en sluiten de dag af met een lokale kruidenlikeur en een soort bailey’s.

We keren terug naar het hotel om op tijd te gaan slapen. En daarmee zit onze laatste volledige dag in Spaans-Baskenland er spijtig genoeg op. Ik hoop echt in de toekomst nog eens terug te keren naar deze mooie plek.

Het oorspronkelijke plan was om op zaterdag samen een fietstocht te maken, maar omdat de moeder van mijn vriend last had van haar nek, besloten we de plannen aan te passen en een wandeling te maken.

De voormiddag gebruikten we om de laatste rommel op te ruimen en de op voorhand bestelde visschotel van De Walvis op te halen. Nadat de ouders van mijn vriend ingecheckt waren bij ParkInn Leuven, lunchten we samen met een boterhammetje en reden vervolgens naar Bertem voor een wandeling in de omgeving.

Doordat de ouders van mijn vriend met de wagen gekomen waren, was onze actieradius wat groter dan met de fiets en kozen we een wandeling uit die we nog niet gedaan hadden tijdens de coronaperiode.

Het merendeel van de wandeling was het onverwacht zonnig en warm en we genoten van de mooie holle wegen en de natuur rondom ons. Al hield ik onderweg wel angstvallig de KMI app in het oog, want er was in de namiddag regen voorspeld. Gelukkig schoof de voorspelde regen steeds verder op in de tijd en het leek er even op dat we de dans zouden ontspringen. Te vroeg gejuicht echter: een uur voor het einde van de wandeling werden we overvallen door een stevige regenbui. Gelukkig hadden we grote en stevige paraplu’s bij, die ons tegen het ergste van de bui beschermden. Maar dat nam niet weg dat mijn schoenen en benen stevig onder de modder hingen na de wandeling.

Omdat de lucht er na de regenbui dreigend bleef uitzien, kortten we de wandeling een stuk in en keerden we eerder naar de wagen terug dan oorspronkelijk gepland. Een slimme zet, want we zaten letterlijk nog geen twee minuten in de wagen of er barstte een nieuwe bui boven onze hoofde los.

De rest van de avond genoten we van de heerlijke visschotel van De Walvis, voor de gelegenheid uitgebreid met een half kreeftje per persoon. Gewoon omdat we daar zin in hadden! Uiteraard vergezeld van een glaasje lekkere witte wijn! We sloten de avond af met een aantal miniproevertjes whisky. Kleintjes, omdat we zondag op Open Monumentendag een goed gevuld programma af te werken hadden.

Dus spoorden we ‘s ochtends naar Wevelgem op een trein waarop verrassend veel plaats was. In Kortrijk wachtte ons echter een onaangename verrassing: er was nog maar één elektrische fiets beschikbaar. Gelukkig is mijn vriend een gentleman en bood hij aan een gewone fiets te nemen voor de fietstocht van een half uur. Gelukkig is het in West-Vlaanderen vrij vlak en is een half uur fietsen op een gewone fiets niet onoverkomelijk. Omdat ik de elektrische fiets had, nam ik de rugzak met onze laptops en de cadeaus voor onze gastheer en gastvrouw mee in mijn bagagerek.

Na een aangename fietstocht parkeerden we onze fiets op de oprit van onze vrienden. Toen ik de fiets op slot wilde doen, merkte ik dat deze vol wit kleverig spul hing dat ik in eerste instantie niet meteen kon thuiswijzen. Tot mijn eurocent viel: in de zijzak van de rugzak met de laptops en de cadeaus, zat de bus zonnecrème. Doordat we de rugzak niet goed gepositioneerd hadden in het bagagerek was de bus klem komen te zitten en was er een deel van de inhoud over de fiets en helaas ook mijn mooie nieuwe jas uitgesmeerd geraakt. Gelukkig slaagde ik er met een natte doek in de meeste crème van de jas af te vegen. Je zag nog een beetje een filter van de crème als je in de juiste hoek naar de jas keek, maar ik besliste het zo te laten en mijn mooie nieuwe jas van Rainsisters (dikke fan!) niet te wassen. Want mijn ervaring is dat welk product je ook gebruikt om zo’n waterdichte jas te wassen, het resultaat toch nooit meer zo goed is als oorspronkelijk.

Na dit slapstick incident konden mijn vriend en ik aansluiten bij het aperitief en genoten we samen van een middag in het gezelschap van onze twee bevriende koppels en hun vier kinderen. Het was echt veel te lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden, dus stof genoeg om bij te praten. Mijn vriendin uit Moorsele vertelde veel over de ervaring die ze had tijdens haar stage in een openluchtschool in Denemarken. Mijn vriendin is een trotse zij-instromer in het kleuteronderwijs. Na een initiële valse start heeft ze nu haar droomjob te pakken. Superblij voor haar!

We werden getrakteerd op orecchiette met zelfgemaakte Mexicaans geïnspireerde saus. Een bijzondere combinatie die mij niet geheel wist te overtuigen.

Als dessert genoten we van de heerlijke pralines van Bittersweet (grappig: het andere bevriende koppel had ook een doos van Bittersweet bij) en heerlijk aardbeien met vanilleijs en chocoladesaus.

Tijdens de fietstocht terug naar het station van Kortrijk zorgden we ervoor dat de bus zonnecrème ditmaal geen risico liep om per ongeluk leeg geknepen te worden. (Ironie, de zon heeft de ganse dag niet geschenen, maar de blue-bike is alvast de komende dagen beschermd tegen zonnebrand.)

En kijk eens aan: uit het raam van onze trein konden we op de terugrit een tijd lang een aantal luchtballonnen observeren. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar luchtballon halen in mij altijd een soort kinderlijke verwondering naar boven. Misschien tijd om nog eens een ballonvaart te boeken?

Wij zorgden voor een stevige bodem, want vandaag stond er een fietstocht van 59,2 km op het programma. Enfin, dat was de intentie, want mijn vriendin heeft tijdens haar studententijd een fietsongeval gehad en was niet volledig gewonnen voor het idee van een fietstocht. Het kostte dus wat overredingskracht om haar te overtuigen, maar de aanhouder wint. Bovendien was het ideaal fietsweer vandaag.

De eerste helft van de route stopten we regelmatig onderweg om wat foto’s te nemen en te genieten van de prachtige natuur van Schouwen-Duiveland. We beklommen een uitkijkpunt in een natuurgebied en de Plompe toren van Burgh-Haamstede.

Het mooiste stuk van de tocht was het gedeelte dat ons door de Domaniale bossen voerde. De tweerichtingsfietspaden kronkelden door het prachtige bos en de kleine niveauverschillen maakten dit een fijne fietsuitdaging. Mijn vriendin vond dit stuk dan weer heel wat minder omdat het hier redelijk druk was en ze door de vele bochten niet goed kon inschatten of er al dan niet tegenliggers op haar pad zouden komen.

Na het bos volgde nog een druk stuk op een fietspad dat langs een gewone weg lag. Onze kameraad werd zowaar aangereden op het fietspad door een wagen die te ver uitweek naar rechts. Gelukkig ving het stuur de klap op en hield onze vriend er geen letsel aan over, maar goed voor het vertrouwen van de enigszins onervaren fietsers was dit uiteraard niet.

Onze lunchpauze brachten we door in het bijzondere drukke en toeristische Renesse. We parkeerden onze elektrische fietsen in een woud van andere fietsen en wurmden ons tussen de mensenmassa door om een goeie lunchplek te vinden. Dat laatste bleek uiteindelijk mee te vallen. We belandden bij Simpel waar we van een simpele lunch genoten. Een portie garnaalkroketten gaat er altijd wel in bij mij, terwijl mijn vriendin zowaar een écht broodje kroket bestelde.

Na een vlotte lunch trakteerden we onszelf op een ijsje bij ICE@sea. Ondanks de lange wachtrij moesten we niet lang aanschuiven voor ons ijsje. ICE@sea was duidelijk efficiënt georganiseerd. We zochten een plekje in de schaduw om ons ijsje op te eten, want ook vandaag deed de zon uitbundig haar best.

Na de lunch fietsten we verder. Dit stuk van de fietstocht hadden we vaak wind op kop, waardoor we beroep moesten doen op de ‘sport’ stand van onze elektrische fietsen om vooruit te geraken. Eens te meer realiseerde ik mij wat een geweldige uitvinding zo’n elektrische fiets is. Onze vrienden hadden wel aanmoediging nodig om de ‘sport’ stand te gebruiken, omdat ze nog nooit met een elektrische fiets gereden hadden, hadden ze wat angst om zonder batterij te vallen. Uiteraard wil niemand graag met zo’n zware elektrische fiets met lege batterij tegen de wind in trappen. Gelukkig konden we hen gerust stellen.

Door het onervaren gezelschap fietsten we op een wat trager tempo dan mijn vriend en ik met ons tweetjes zouden fietsen. Daardoor besloten we de route wat in te korten om niet in de problemen te komen met de timing voor het avondeten. Het laatste stuk sloegen onze vrienden vroeger af naar hotel Hof van Alexander, terwijl mijn vriend en ik hun dochter en zoon op sleeptouw namen voor een laatste stukje fietsen en een kleine fotoshoot op de fiets. Dat was er de ganse dag nog niet van gekomen.

We klokten af op iets van een 55 kilometer in totaal. Niet slecht als je ermee rekening houdt dat onze vrienden zelden tot nooit fietsen.

Na een deugddoende douche reden we met de wagen naar Brouwershaven. Voor het avondmaal had ik daar een tafel voor zes gereserveerd bij Proeflokaal De Schatkamer. Aangezien onze vrienden van tapas houden en mijn vriend en ik van goede wijn, lag de keuze voor dit restaurant voor de hand. Tot onze verbazing bleek de uitbaatster van de zaak een vriendelijke Vlaamse dame te zijn. Haar Nederlandse echtgenoot was de chefkok.

Ik startte de maaltijd met een glaasje prosecco en (of course!) een portie oesters, waarvan ik er eentje afstond aan de dochter van onze vrienden. Vervolgens genoten we met ons zessen van een heerlijke tapasplank. Per bestelling mochten we maximaal zes tapas bestellen. We startten met de koude tapas, gevolgd door de warme tapas. Alles was even lekker en verzorgd en we genoten van de gemoedelijke sfeer in het gezellige restaurant.

Mijn vriend en ik maakten van de gelegenheid gebruik om wat lokale wijntjes van wijndomein De Kleine Schorre te proberen. We proefden de Auxerrois en de Blanc. Spijtig genoeg serveerde De Schatkamer de Barrique van De Kleine Schorre niet per glas. Gelukkig stonden er meer dan genoeg andere lekkere wijntjes per glas op de wijnkaart. Wat een luxe!

Een mooie afsluiter van een fantastische dag.

Proficiat aan alle lopers! Ik zou het jullie niet nadoen!

Vanaf het station van Sint-Joris-Weert wandelden we naar de Basisschool, waar al de wandelaars zich hadden verzameld op de speelplaats. Ter plekke was er eten en drinken voorzien (dat ik liet passeren, want ik had thuis al gegeten en wilde mij wat sparen voor het avondmaal) en kocht ik mij een fluovestje extra large om over mijn dikke winterjas aan te trekken.

Stipt om 14.05u vertrok de groep in een lang, kleurrijk lint voor een mooie wandeling doorheen de bossen van Oud-Heverlee en Leuven. Op voorhand had ik me wat zorgen gemaakt om de weersvoorspellingen (iedereen weet uiteraard dat ik een bloedhekel heb aan wandelen in de regen), maar kijk, op een beetje miezerregen en wat druppels onderweg na, hielden we het droog. Tot mijn niet geringe opluchting, moet ik zeggen. Ik genoot oprecht van deze mooie winterwandeling in het goeie gezelschap van Goofball, haar zoon en haar vriendin. Spijtig dat het mij na afloop van de coronacrisis niet meer schijnt te lukken om meer tijd vrij te maken om te wandelen.

Aan het einde van de wandeling troffen we de echtgenoot van Goofball en haar jongste zoon op de speelplaats van Basisschool De Klare Bron. Ik deed nog een poging om aan te schuiven voor pannenkoeken, maar de tijd tikte en de rij vorderde traag. Dus nam ik afscheid van mijn medewandelaars en stapte ik naar Heverlee station voor een kort treinritje naar Oud-Heverlee. Vanaf het station van Oud-Heverlee was het nog een dikke twintig minuten wandelen naar Brasserie St. Jean. Een iets minder leuke wandeling dan die van deze namiddag, omdat ik deze alleen moest doen in het donker, maar ik geraakte zonder problemen in de brasserie.

Daar koos ik een plekje vlakbij de chauffage om mijn natte spullen wat te laten drogen en zelf wat op te warmen. Ik was rond half zes aangekomen in Brasserie St. Jean, dus had ruimschoots de tijd om te bekomen van de wandeling en alvast een aperitiefje te drinken voor mijn afspraak om 18.30u in het Spaans Dak. Mijn haar had stevig afgezien van die vele uren onder mijn muts, dus dat deed ik in een staartje. En terwijl ik genoot van een glaasje cava, haalde ik mijn laptop boven om wat mails te beantwoorden. Because the work never ends these days!

Omdat we vandaag een grote wandeling willen maken in een gebied waar niet veel horeca is, rijden we eerst met onze huurwagen naar de werkelijk gigantische Continente supermarkt. We kopen er koffiekoeken met chocolade, pastéis de nata (we zijn per slot van rekening in Portugal, he!) en waterflesjes. Het plan om onze drinkbussen te vullen aan de kraan hebben we laten varen, want het water dat uit de kraan komt in onze bungalow, is echt niet lekker.

We rijden naar de parking vlakbij Lagoa do Negro en beginnen van daaruit aan de Misterios Negros wandeling. In onze gids stond dat de wandeling een hoge moeilijkheidsgraad had en dat klopt, sommige stukken van de route moeten we over scherp, vulkanisch gesteente klauteren, maar de natuur is zo prachtig dat we dit ongemak er graag bij nemen. We genieten van de schitterende rotsformaties die getuigen van de vulkanische geschiedenis van dit eiland. De knoestige stammen van de bomen geven de wandeling iets magisch.

Tijdens de wandeling ontmoeten we zelfs Vlamingen die ergens in het helft van de route aan het picknicken zijn met hun kinderen. Op het laatste stuk van de wandeling vlak voordat we opnieuw de parking bereiken, is er de mogelijkheid om de Pico do Fogo te beklimmen, maar die klim laten we aan ons voorbij gaan. Het is wat te warm en de wandeling op zich was al redelijk vermoeiend.

We checken de openingsuren van de Gruta do Natal, een vulkanische grot die vlakbij de parking en het Lagoa do Negro ligt. Die gaat echter pas open om 14u. Dus besluiten we opnieuw in de wagen te kruipen en naar het Lagoa das Patas te rijden om er te picknicken. Dit meer is duidelijk een goed uitgebouwd recreatiegebied met picknicktafels en toiletten. We eten er onze koffiekoeken op en kijken naar de drukdoende eenden, kippen en nieuwsgierige vinkjes die graag een stukje van onze koffiekoek willen.

Na de lunch rijden we terug naar de Gruta do Natal. We krijgen een haarnetje en een helm en mogen dan de indrukwekkende lavatunnel verkennen. Ik ben altijd al gefascineerd geweest door vulkanen, dus dit bezoek is helemaal een kolfje naar mijn hand.

Onze volgende stop op onze verkenning van Terceira is de Caldeira da Serra de Santa Barbara. Na ontelbaar veel haarspeldbochten komen we aan op een ruime parking die toegang geeft tot een mooi aangelegd vlonderpad. Het uitzicht is werkelijk adembenemend: aan onze voeten zien we Ilhéus das Cabras liggen, het in twee gescheurde eiland vlakbij onze bungalow en Angra do Heroísmo met het schiereiland Monte Brasil dat we gisteren bezochten. En kijk eens aan: we zien zelfs de vulkaan Pico, gelegen op het eiland met dezelfde naam tussen de wolken door komen piepen.

Na uitgebreid genoten te hebben van de prachtige vergezichten, rijden we naar de Furnas do Enxofre, een natuurgebied waar de vulkanische activiteit met het oog zichtbaar (en ruikbaar) is. De zwavelgeur is op verschillende plaatsen redelijk overweldigend en overal rondom ons zien we fumarolen. We maken een korte wandeling doorheen het gebied op de duidelijk afgezette paden. Geen haar op ons hoofd denkt eraan van het pad af te wijken! Ik heb geen flamazine in de valies meegenomen.

We zetten onze verkenning van Terceira verder en rijden naar de Algar do Carvão, letterlijk vertaald: grot van kool. Deze grot dankt zijn naam aan de zwartgeblakerde geologische formaties en wow, wat een indrukwekkende grot! Een lange tunnel brengt ons eerst naar de ‘schoorsteen’. De wanden van de schoorsteen zijn begroeid met felgroene planten en wanneer we naar boven kijken zien we de lucht. Een trap brengt ons verder naar het hart van de vulkaan. Het is er zo vochtig dat we voortdurend druppels op ons voelen vallen.

Op het laagste punt van de grot ontdekken we een prachtig blauwgroen meertje. Het is onmogelijk om de grootsheid van deze grot op foto vast te leggen. je moet dit echt met je eigen ogen zien. Het is alleszins niet moeilijk om te begrijpen waarom deze grot het hart van Terceira genoemd wordt. Mijn vriend en ik zijn echt onder de indruk.

Voor het avondmaal reden we naar São Mateus da Calheta. We parkeren onze auto vlak bij de kerk. Tot onze grote ontgoocheling gaat de Igreja de São Mateus da Calheta vlak voor onze neus dicht. Als troost trakteren we onszelf op een ijsje. Ik geniet van een bolletje passievruchten en stracciatella. Terwijl we van ons ijsje smullen maken we een wandeling door het dorpje langs het water. We durven het zelfs even aan onze tenen in de Atlantische Oceaan te steken.

We zijn naar dit dorp gereden omdat mijn reisgids dit visrestaurant Beira Mar aanbevolen heeft. We passeren om 17.45u langs het restaurant en slagen er zowaar in een tafeltje te bemachtigen om 18.30u. Na nog een kleine wandeling kunnen we de voeten onder tafel schuiven.

We genieten van heerlijke gegrilde lapas als voorgerecht en voor het hoofdgerecht volgen we gewoon de aanbeveling van de ober: de cherne. En amai, hoe lekker is die verse vis! Simpel gegrild en geserveerd met verse groentjes. Als dessert bestel ik mij een stuk ananas, maar die valt spijtig genoeg tegen. De ananas is helemaal niet mals en sappig. Nochtans worden de ananassen op dit eiland gekweekt.

Na de maaltijd rijden we terug naar onze bungalow. Vanaf de Miradouro da Cruz do Canario gelegen vlakbij de parking van onze verblijfplaats zien we de vulkaan Pico in volle glorie in het licht van de ondergaande zon. Magisch!

We maken nog tijd voor een kort zwempartijtje in het zwembad. Niet te lang, want nu de zon onder is, is het behoorlijk frisjes in het onverwarmde water. We douchen en kruipen dan in bed met het droevige nieuws de Sinead O’Connor overleden is. Eén van de boeiendste zangeressen én activistes van onze tijd.

Gelukkig zat het venijn ditmaal niet in de staart. De andere heuvels overwon ik met meer gemak, zij het dat mijn hoofd toch flink rood zag bij aankomst bij het huis van onze vriendin in Nieuwrode. Omdat het nogal kwakkelweer was, sloegen we ditmaal de jacuzzi over, maar we durfden het wel aan om buiten te aperitieven. Echt, lang geleden dat we nog zo’n slecht voorjaar meegemaakt hebben. Wanneer breekt de zomer waar iedereen al zo lang naar snakt nu echt door?

Naar goede gewoonte had onze vriendin haar best gedaan om iets lekkers voor ons op tafel te toveren. Omdat ze de zaterdag zelf nog examens had moeten afnemen van haar studenten, had ze op voorhand een ovenschotel klaargemaakt. Ik moet eerlijk zeggen dat de ovenschotel niet helemaal mijn ding was, maar het fantastische gezelschap en de lekkere wijntjes maakten veel goed.

Mijn vriend en ik maakten het niet te laat, want we moesten nog dat hele stuk terug fietsen naar het station van Aarschot om de laatste trein naar Leuven te halen. En ja, ook nu startte de fietstocht opnieuw met een pittige klim, maar daarna was het bijna de ganse tijd bergaf. Wat een verademing ten opzichte van de heenrit. De terugrit viel zelfs zo goed mee dat ik overweeg om de volgende keer opnieuw de fiets te nemen!