De broodjes voor deze lunchvergadering vielen eerlijk gezegd tegen en ook het resultaat van de vergadering was niet wat mijn collega’s en ik gehoopt hadden. Een beetje teleurgesteld fietste ik terug naar de Tour & Taxis site. Dit keer langs een route zonder wegenwerken. Nadat ik de fiets achter gelaten had in de parkeergarage trakteerde ik mezelf op een snelle pannenkoek (stiekem, want mijn collega’s waren ondertussen al aan de volgende brainstorm bezig), kwestie van de teleurstelling met iets zoets te onderdrukken.

De verdere namiddag vloog voorbij en na in de koffiebar nog wat dringende mails weggewerkt te hebben, sloot ik me aan bij mijn collega’s die een plekje in de zon op het terras van de Zennebar hadden ingenomen. Het deed deugd om buiten te kunnen zitten en te genieten van deze mooie bijna-lentedag. Ik trakteerde mijn collega’s op wat biertjes en dronk zelf een wijntje. De wijn was niet meteen fantastisch te noemen, maar wat kan je verwachten van een brasserie die gespecialiseerd is in bier? We aten snel iets ter plaatse (de pulled pork burger was best ok), want om 19u moesten een aantal collega’s en ikzelf in het Beurscafé zijn voor een boekvoorstelling.

We deelden een Uber en waren op een zucht in het Beurscafé, mooi op tijd voor de voorstelling. In het café troffen we een hoop andere bekenden en gingen zo op in onze gesprekken dat we uiteindelijk geen plaats meer hadden om te zitten. Gelukkig duikelde iemand wat krukjes op, zodat we toch nog plaats konden nemen vlak achter de laatste rij met stoelen. De boekvoorstelling zelf was heel erg boeiend. De avond opende met een dialoog gebracht door twee actrices geïnspireerd op het boek Dodeman. Vervolgens kwam de uitgeefster aan het woord, gevolgd door een gesprek met schrijfster Uschi Cop, die het boek opdroeg aan haar tweelingzus. Na een streepje poëzie las Uschi tot slot een stuk voor uit haar eigen werk. Het onderwerp van het boek, femicide en de morele grenzen van verzet, spreekt mij alvast aan. Ik kocht meteen twee exemplaren, die ik liet signeren, en ik hoop van harte dat dit boek er eindelijk in zal slagen mij opnieuw aan het lezen te krijgen. Een hobby die ik de laatste jaren heb laten verwateren door tijdsgebrek.

Een boeiende avond met inspirerende gesprekken, ik kreeg er zowaar energie van!

Bij aankomst troffen we een stevige groep collega’s aan. We zochten wat extra stoelen bijeen en maakten de kring wat groter zodat iedereen een plekje had. We kwamen aan op een moment dat er wat commotie heerste in de groep. Een collega die net voor onze komst vertrokken was, had immers de foute rugzak mee naar huis genomen (wij krijgen een laptoprugzak van het werk en die zijn dus allemaal hetzelfde). Talrijke pogingen om de collega in kwestie te bellen, draaiden op niets uit. Nochtans zat zijn gsm niet in de rugzak die hij achter gelaten had, dus vermoedelijk had zijn gsm een platte batterij. De collega wiens rugzak verkeerdelijk was meegenomen, zat in zak en as. In die rugzak zaten immers haar huissleutels en aangezien zij alleen woonde, was er niemand die haar kon binnen laten. We konden dus alleen maar hopen dat de collega ergens onderweg tussen Gare Maritime en Kortrijk (!) zou merken dat hij met de foute rugzak aan de haal was gegaan.

En jawel, een dikke drie kwartier later dook de (nog geen twee weken aan de slag zijnde) collega plots op, inclusief foute rugzak. Hij had op de trein gemerkt dat hij de foute rugzak bij had en was afgestapt in Brussel-Zuid om de trein terug te nemen. Hij had duidelijk gespurt van Brussel-Noord naar Gare Maritime, want de arme jongen moest even bekomen. De collega wiens huissleutels in de rugzak zaten, was erg opgelucht en wij vonden het uiteraard allemaal bijzonder hilarisch. Ik ben er zeker van dat dit verhaal onze nieuwe collega nog lang zal achtervolgen.

Reden te meer om een extra glaasje witte wijn te drinken! De Grüner Veltliner was niet helemaal mijn smaak, maar de bio Chardonnay kon ik wel appreciëren. Ik was blij dat het mij ondanks de hoge werkdruk toch gelukt was om aan te sluiten bij deze after work. Ik geniet er altijd van om op een informele manier met collega’s van gedachten te kunnen wisselen. Al kon ik ook nu niet helemaal ontspannen, omdat twee collega’s graag hun besognes met mij wilden delen. Besognes die ik niet direct kon oplossen, maar soms volstaat het dat mensen hun hart kunnen luchten tegen een leidinggevende.

Aansluitend op mijn passage op het teamoverleg woonde ik back to back twee vergaderingen bij. Mijn lunchpauze sneuvelde helaas omdat de laatste vergadering was uitgelopen en de geplande tussendoor bespreking met mijn collega-afdelingshoofd moest daardoor ook wijken. Ik wilde immers niet te laat komen op een Heel Belangrijke Vergadering waarvoor ik als verslaggever ben aangeduid. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik die verslaggeving eerder als Chinese vrijwilliger doe, maar goed, de vergadering verliep constructief en dat was alvast een hele opluchting met zoveel ego’s aan tafel.

Na deze vergadering spurtte ik naar het station om op tijd een trein naar Leuven te nemen en thuis mijn laatste digitale vergadering van de dag bij te wonen. Een bila met een collega ter voorbereiding van een Andere Belangrijke Vergadering. Gelukkig had ik vóór die laatste vergadering wat eten te pakken gekregen, want mijn ingewanden begonnen steeds heftiger te protesteren omdat ze geen lunch gekregen hadden.

Naar goede gewoonte had onze kameraad weer allerlei lekkers voorzien en konden we genieten van, noblesse oblige, uitstekende wijntjes. De perfecte kick-off van een feestelijk weekend!

Het is druk aan de security, maar tot mijn grote verbazing worden noch ikzelf, noch mijn vriend, noch onze vrij volumineuze rugzakken aan een extra controle onderworpen. Om dat te vieren, kopen we een smoothie bij Guapa juice. Altijd lekker!

We vinden een plekje aan de gate met stopcontacten en wachten tot we mogen boarden.

Stipt op tijd mogen we het vliegtuig op en alles lijkt op het eerste gezicht vlotjes te verlopen. We nestelen ons in onze zetels en het vliegtuig taxiet zonder problemen naar de landingsbaan. Tot er opeens een melding komt dat er zich in het ruim van het vliegtuig één stuk niet gescande bagage bevindt. Waarop het vliegtuig rechtsomkeer maakt en terug taxiet naar de gate.

Geen tof nieuws, want mijn vriend en ik hebben een overstap van anderhalf uur in Frankfurt. Dat is op zich al nipt, want Frankfurt is een grote luchthaven. Gelukkig lijkt flight radar aan te geven dat onze vlucht van Frankfurt naar Haneda twintig minuten vertraging heeft en dus om 12.30u ipv 12.10u vertrekt. Dat geeft ons net iets meer marge, maar comfortabel voelt het niet aan. Zeker niet omdat we geen enkel zicht hebben op de vertraging die dit stuk ongescande bagage zal veroorzaken.

Gelukkig slagen de bagageafhandelaars er vrij snel in het ongescande bagageitem te localiseren en te verwijderen van het vliegtuig. Voorzichtig optimistisch hopen we dat de vertraging meevalt zodat we onze aansluiting in Frankfurt niet missen.

Helaas, door de terugkeer naar de gate is het vluchtplan van ons vliegtuig verlopen en moet er een nieuw papieren (!) vluchtplan gebracht worden, wat goed is voor een extra kwartier vertraging. Diepe zucht. Laat ons hopen dat degene die dat vluchtplan brengt, zich een beetje haast.

Uiteindelijk stijgt ons vliegtuig om 10.30u op. Een uur later dan gepland. Dat wordt stressen tot in Frankfurt en er dan een spurtje uit persen om onze vlucht te halen. Volgens de info waarover we beschikken vertrekt onze vlucht naar Haneda alvast in dezelfde terminal, da’s al iets.

Na deze ongelukkige start verloopt de vlucht naar Frankfurt verder vlotjes, op wat oprispingen van passagiers na die vrezen dat ze hun aansluiting in Frankfurt zullen missen. Een gedeelde zorg.

Om 11.15u landen we in het bewolkte Frankfurt. Volgens de Brussels Airlines app zou de verplaatsing van de aankomstgate A21 naar de vertrekgate B44 tien minuten kosten. Maar het is niet omdat je vliegtuig op het tarmac staat dat je meteen kan beginnen sprinten in de luchthaven. Het duurt even voordat de slurf geïnstalleerd is en we uit het vliegtuig geraken (we zitten ook vrij achteraan). Ondertussen zien we de minuten aantikken en beginnen we ons zorgen te maken of we de vlucht überhaupt wel zullen halen. Laat staan dat onze bagage op dat vliegtuig zal geraken.

Van zodra we uit het vliegtuig zijn, snelwandelen we naar gate B44, tussen de mensen door slalommend, we nemen een lift en een trap en komen uiteindelijk stipt om 11.45u aan, het exacte tijdstip waarop boarding begint. We kunnen meteen aanschuiven en het boarden verloopt super vlotjes.

We nestelen ons in onze zetels in de middelste rij van het vliegtuig en beginnen dan keihard te duimen dat onze koffers op de vlucht zullen geraken. Onze koffers zijn voorzien van airtags, dus we kunnen exact zien waar op de luchthaven van Frankfurt ze zich bevinden. En dat is helaas niet in het bagageruim van ons vliegtuig. We beseffen dat er zich een klein wonder moet voltrekken om onze bagage tijdig op het vliegtuig te krijgen en verzoenen ons al met het feit dat we, net als bij ons vorige bezoek aan Japan, een regeling zullen moeten treffen voor onze bagage.

En ja, de vlucht vertrekt om 12.30u zonder dat onze koffers aan boord zijn. We laten het niet aan ons hart komen en proberen wat te ontspannen tijdens onze vlucht. Ik begin meteen al aan mijn reisverslag van deze Japanreis te typen, nu de bagageperikelen nog vers in het geheugen zitten.

De vlucht verloopt verder vlotjes. Het eten is aanvaardbaar (ik kies steeds voor de Japanse variant), maar naar goede gewoonte slaag ik er, op een paar minidutjes na, niet in te slapen op de vlucht. Nochtans hebben we geïnvesteerd in gloednieuwe neksteunen om ons comfort te verhogen.

We landen om 8.00u in Tokyo. Perfect op schema! In Tokyo moeten we overstappen op een binnenlandse vlucht naar Osaka die om 10u vertrekt. Nadat we het vliegtuig verlaten hebben, vinden we een vriendelijke ANA medewerkster op ons pad met een bord met daarop de naam van mijn vriend (hij heeft de tickets gereserveerd). Ze bevestigt wat we al wisten: onze koffers zijn niet meegevlogen naar Tokyo. Ze verwijst ons door naar het bagage-afhaalpunt waar iemand anders op ons zal staan wachten.

En jawel, na de immigratiepolitie staat er een ander dametje op ons te wachten, die ons meeneemt naar wat stoelen om de formulieren voor onze bagage in te vullen. Wij zetten ons op de stoelen en zij hurkt naast ons (op hakken!) om de stoelen als tafel te gebruiken om haar formulier in te vullen. Gelukkig hebben wij foto’s van onze valiezen gemaakt voordat we vertrokken (geleerd uit ervaring) en zijn onze valiezen van duidelijke tags met onze namen op voorzien. Het invullen van de formulieren is tijdrovend en we zien het tijdstip van onze vlucht naar Osake steeds dichterbij komen.

De vriendelijke dame geeft ons twee opties: ofwel in de luchthaven van Haneda wachten op onze bagage en een latere vlucht naar Osaka nemen, ofwel naar Osaka vertrekken en de bagage laten nasturen. Wij voelen meer voor de eerste optie en zij geeft ook aan dat dit volgens haar de beste optie is. We volgen haar naar een balie waar er maar liefst zes mensen nodig zijn om onze vlucht om te boeken naar 15u. Werkgelegenheid verzekerd, hier in Japan!

Onze vriendelijke assistente schat in dat we onze valiezen zullen hebben rond twaalf uur (de volgende vlucht uit Frankfurt landt om 10u, maar er moeten vervolgens nog allerlei formaliteiten afgehandeld worden). Er is ook een vlucht naar Osaka om 13u, maar aangezien we van terminal moeten veranderen en een shuttlebus moeten nemen tussen de twee terminals, raadt ze ons aan toch de latere vlucht te nemen. Het lijkt ons inderdaad beter niet het risico te lopen onze vlucht te missen. 15u it is!

Aangezien we nu opeens zeeën van tijd hebben, begeven we ons naar het observatiedek vanwaar we een mooi uitzicht hebben op de luchthaven en Tokyo in de verte. Hebben we toch een beetje Tokyo meegepikt op deze trip! Vervolgens drinken we iets in het Planetarium Starry Café, een bloedappelsiensapje voor mij en een iced koffie voor mijn vriend.

Om zeker op tijd te zijn voor de aankomst van onze valiezen om 12u, besluiten we om 11u al iets te eten. Na veel getwijfel besluiten we voor een echte Japanse klassieker te gaan: ramen. Altijd lekker!

Om 12u staan we braaf te wachten op de plek waar we zullen herenigd worden met onze valiezen. Ons geduld wordt nog even op de proef gesteld, maar tien minuten later vindt dan toch de reünie plaats. Laat ons zeggen dat het een blij weerzien is. We haasten ons naar de shuttle bus die ons naar terminal 2 moet brengen, want de dame die ons zo goed geholpen heeft, zei dat het personeel ons eventueel nog op een vroegere vlucht zou kunnen omboeken.

En kijk eens aan wie op dezelfde shuttle als wij zit: de dame die ons geholpen heeft! Wat een ongelooflijk toeval! En jawel, ze slaagt erin ons een twintig minuten voordat de vlucht naar Osaka vertrekt nog om te boeken naar de vlucht van 13u! We zijn lichtelijk ongerust of we in die twintig minuten wel tijdig bij de gate zullen geraken, maar de dame verzekert ons dat dat geen probleem is. En jawel, we zijn op een paar minuten door security en de gate vanwaar ons vliegtuig vertrekt, bevindt zich letterlijk op een paar passen van de security. En dankzij de airtags zijn we gerust dat ook onze valiezen zich op hetzelfde vliegtuig bevinden. Wat een ongelooflijke service!

Op de vlucht van Tokyo naar Osaka zijn wij de enige westerlingen. Op een kleine vertraging na, verloopt alles vlotjes. Om 14.30u landen we in Osaka en even later rollen onze koffers van de bagageband. Hoera!

We nemen een taxi naar het hotel en beginnen dan aan onze eerste (halve) dag in Osaka.