We genoten van een lekker hoofdgerecht (een zalmbereiding in mijn geval) die nog net genoeg plaats overliet voor een dessert. Ideaal.

Na een fijne avond wandelden we samen naar Brussel-Centraal, waar mijn kameraad de trein naar Mechelen zou nemen en ik die naar Leuven. In het station worden we aangesproken door een studente die duidelijk stevig boven haar theewater was. Al hikkend en zwaaiend op haar benen vroeg ze ons welke de trein naar Leuven was. Uiteraard wees ik haar naar het juiste perron.

Terwijl ik nog afscheid stond te nemen van mijn kameraad, wandelde ze al via de trap naar het perron. Ik betrouwde het toch niet helemaal, vooral omdat ze echt niet stabiel op haar benen stond. Dus ik besloot haar achterna te lopen. Op het perron had ze echter al een andere dame met een plooifiets aangesproken, die duidelijk dezelfde reflex had als ik.

De dame met de plooifiets ontfermde zich over haar en ik ging vlakbij zitten in dezelfde wagon zodat ik mee een oogje in het zeil kon houden. In Leuven aangenomen nam de studente uitgebreid afscheid van de dame met de plooifiets, maar ze was duidelijk nog altijd gedesoriënteerd. Aangezien de dame met de plooifiets richting Kessel-Lo moest, stapte ik op de studente af en vroeg ik waar haar kot was. Dat bleek vlakbij in de Bondgenotenlaan te zijn.

Ik nam haar bij de arm en begeleidde haar naar het begin van de Bondgenotenlaan. Op zich had ik nog een fijn gesprek met haar. Ze heette Camille en studeerde rechten aan de KU Leuven. Ze kwam terug van een feestje in Brussel, waar ze duidelijk iet of wat te diep in het glas had gekeken. Ze vertelde me dat ze later notaris graag wilde worden en dankte me uitgebreid voor de hulp.

Aan het begin van de Bondgenotenlaan nam ik afscheid van Camille, nadat ze mij uitdrukkelijk verzekerd had dat ze nu wel op haar kot zou geraken. Ze leek me al iets nuchterder dan een klein half uur geleden, dus ik was er gerust in.

Beste Camille, ik wens je veel succes met je verdere studies en hoop dat we elkaar in de toekomst nog eens tegen het lijf zullen lopen.

Momenteel wordt er nog hard gewerkt op de werf van het museum, maar de heropening komt met rasse schreden dichterbij. Daarom had het museum een aantal mensen uitgenodigd voor een preview. Omdat ikzelf letterlijk een circulair steentje (of twee) heb bijgedragen aan het museum, was ik erg benieuwd naar de vorderingen. En ja, sommige ruimtes zagen er al erg knap uit. Veel bewondering voor het ontwerp van de architecten. Wat ik tot nu toe gezien heb, ziet er werkelijk prachtig uit. En die kleurrijk betegelde wc’s worden ongetwijfeld echte aantrekkingspolen voor influencers.

Ook leuk: tijdens dit bezoek kwam ik een oud-collega tegen. Heel fijn om met hem te kunnen bijpraten. Hij schijnt zijn draai goed gevonden te hebben in zijn nieuwe job. En oja, extra bonuspunten voor de heerlijke brownies die het museum voorzien had om de aanwezigen te trakteren. Een welgekomen snack op een wisselvallige namiddag.

Na de speeches was het tijd voor de receptie, die voor mij gerust wat langer had mogen duren. Er was zoveel bekend volk aanwezig om een praatje mee te doen!

Om 20u konden alle aanwezigen de Belgische première van THE DOG DAYS ARE OVER 2.0 van Jan Martens & GRIP bijwonen in de prachtige Theaterzaal. De voorstelling is een heruitgave van een eerdere voorstelling uit 2014 en blies me echt van mijn sokken. Eigenlijk zit je meer dan een uur te kijken naar acht op en neer springende dansers, die een ongeziene lichaamsbeheersing en atleticisme tentoon spreiden. Eerst lijkt het repetitieve wat af te stoten, maar naarmate de voorstelling vorderde, raakte ik bijna in een trance. Echt heel blij dat ik dit stuk gezien heb.

Spijtig genoeg kon ik niet blijven plakken voor nog een glas na de voorstelling, want, jullie raden het nooit, ik moest me haasten om de laatste trein naar Leuven te halen!

Dus spoorde ik gisterenmiddag met onze kameraad naar Brussel-Centraal om de opera Benvenuto Cellini mee te pikken. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dit voor mij een volledig onbekende opera was, maar hey, altijd fijn om iets nieuws te ontdekken. Alleen jammer dat mijn linkerooglid net vandaag had uitgekozen om gigantisch dik op te zwellen. Niet dat ik daardoor niet zou kunnen genieten van de opera, maar esthetisch was het niet bepaald.

De tickets van onze kameraad waren afkomstig van een kennis van hem die zelf verhinderd was en moeten zowat de allerslechtste tickets in heel de Munt geweest zijn. We zaten op balkon 4, loge H1 en waar wij zaten, zagen we niet eens het podium. Om dat te kunnen zien zouden we over de rand van het balkon moeten hangen. Gelukkig waren niet alle stoelen uitverkocht en zei het vriendelijke meisje dat ons naar onze plaatsen begeleidde dat ze ons een andere plek zou geven met beter zicht, vlak voordat de voorstelling startte, wanneer het zeker was dat die plek leeg zou blijven. En ze hield woord, vlak voor de voorstelling startte, kregen we nieuwe plekken die ons wel de mogelijkheid gaven het podium te zien.

De opera zelf was fenomenaal. Het ronddraaiende podium, de kostuums, de performances, het vuurwerk, het was allemaal zo over the top dat ik het geweldig vond. Al zaten er in het gedeelte na de pauze een paar aria’s (vooral die aria op het strand waarvan ik volledig niet begreep wat de bedoeling was) die er voor mij te veel aan waren.

Tijdens de pauze dronken we, uiteraard, een glaasje champagne. Helaas, toen we na de pauze terug keerden naar onze betere plaatsen, bleek dat er toch een koppel was opgedoken die tickets voor de plaatsen had. Wel raar om enkel naar het tweede deel van een opera te komen, but I don’t judge. Daardoor moesten we dus verhuizen naar slechtere plaatsen aan de overzijde van balkon 4, die een minder goed zicht bodenen dan waar we zaten voor de pauze. Gelukkig was het zicht nog altijd beter dan onze oorspronkelijke plaatsen in loge H1.

Alleszins geen spijt dat ik mijn mailbox voor deze operavoorstelling ingeruild heb.

Naar ondertussen goeie traditie startten we met een lunch in het Victor Bozar Café.

Daarna bezochten we de tentoonstelling, die werk van Francisco de Goya y Lucientes in dialoog bracht met werk van tijdgenoten en kunstenaars van latere generaties. Goya is zonder twijfel één van de belangrijkst Spaanse kunstenaars aller tijden die ook nu nog zijn stempel drukt, maar toch deed deze tentoonstelling het niet helemaal voor mij. Misschien lag het aan de drukte en de velen gidsen die zich met grote groepen doorheen de tentoonstelling wurmden, ofwel was het verhaal dat de curatoren met deze tentoonstelling wilden vertellen mij niet geheel duidelijk.

Omdat onze honger naar kunst nog niet gestild was, besloten we ook een blik te werpen op de overzichtstentoonstelling van John Baldessari, en mij totaal onbekende Amerikaanse conceptuele kunstenaar. En ik moet zeggen dat zijn werk best wel te pruimen viel. Fan van de felle kleuren en het opzichtige behangpapier.

We verlieten Bozar bij valavond, maakten nog een foto op de besneeuwde Kunstberg en van het Koninklijk Paleis en namen vervolgens de trein terug naar Leuven. De batterijen weer opgeladen voor de komende werkweek!

De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.

Na ons bezoek aan Plantin-Moretus wandelden we door een stevige sneeuwbui naar het KMSKA, voor een bezoek aan de Magritte tentoonstelling en een blik op de oude meesters. Na toch wel een stevige wandeling, kwamen we om 16u redelijk doorweekt aan in het KMSKA. Gelukkig konden we onze jassen in de vestiaire achter laten om op te drogen.

Voordat we ons naar de museumzalen begaven, moesten er eerst wat hongerige magen gevuld worden. We hadden heel veel geluk dat er net een plek voor zes vrij kwam aan de bar van Grand Café Madonna. Terwijl de volwassenen iets dronken, genoten de jongens van een wafel en de uitwisselingsstudentje van een dessertje.

Op naar de Magritte tentoonstelling! Hoewel de uitwisselingsstudente zei dat ze bekend was met het werk van Magritte en ze dus geen extra uitleg van mij nodig had, begon ik daar op een gegeven moment toch aan te twijfelen. Had niet het gevoel dat ze echt warm liep voor onze meest bekende Belgische surrealist. Maar ik kon me natuurlijk vergissen.

Vervolgens verkenden we de statige oude zalen van het KMSKA met de oude meesters. Ik had de indruk dat dit meer aansloot bij de interesses van de enigmatische uitwisselingsstudente.

Rond sluitingstijd rondden we ons bezoek af in de gift shop en vervolgens bracht de trein ons door de sneeuwstorm heelhuids terug naar Leuven. Aangezien onze magen tijdens de treinrit stevig begonnen te rammelen na zoveel kunst geconsumeerd te hebben, schakelden we via whatsapp mijn vriend in, die vandaag thuis was gebleven. Hij was zo lief om al voor onze aankomst in Leuven naar brasserie Van de Weyer te gaan om een portie van de chef en drankjes voor ons te bestellen. En jawel, alles stond mooi klaar voor ons toen we (voorzichtig want het was glad) het Martelarenplein overstaken van het station naar de brasserie.

Voor het hoofdgerecht koos ik voor een wildgerecht. Dat smaakt altijd deze tijd van het jaar. Na het diner namen we afscheid van elkaar en wensten we Goofball een veilige autorit toe, want zij moest de uitwisselingsstudente nog over gladde wegen helemaal naar Pellenberg brengen.

Bij het aperitief wisselden we de traditionele secret Santa cadeautjes uit. Naar goede gewoonte zette ik een bon voor een goed doel op mijn verlanglijstje en dat kreeg ik dan ook. Geen verrassingen daar. De ouders van mijn vriend hadden voor de deze feestelijke gelegenheid gekozen voor gourmet. Meestal niet zo’n grote fan van, maar ik apprecieerde het dat ze ook vis voor op de bakplaat voorzien hadden, al blijft gourmet toch altijd een beetje een vettige bedoening.

Na het diner was het tijd voor het dessert, dat ik, op de pralines van Bittersweet na, skipte wegens te veel gegeten. Daarna speelden we met de nichtjes Undercover tot het tijd was om naar Leuven terug te keren.

Duimen dat het volgende feestje op een zaterdag valt!

Na de rondleiding genoten we van een late lunch bij de BOkes. We startten met een aperitief met hapjes en moesten vervolgens even geduld uitoefenen voordat het hoofdgerecht geserveerd werd. Geen erg, de hapjes hadden de eerste honger gestild en we waren allemaal gecharmeerd door het sympathieke concept van de BOkes, waar mensen met een verstandelijke beperking of met een psychosociale kwetsbaarheid koken en opdienen. De ovenkoek met geitenkaas, walnoten en honing was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het smaakte me. Hét hoogtepunt van ons bezoek was echter het overvloedige dessertbuffet met huisgemaakte desserts. Met een bijzondere vermelding voor de fantastisch lekkere huisgemaakte advocaat (uiteraard offerde ik me graag op om collega’s die geen advocaat lustten van hun glaasje te verlossen). De advocaat was zo lekker dat ik niet anders kon dan een flesje gaan kopen in de bijhorende winkel. Kan ik er deze kerstvakantie nog van nagenieten.

Naast lekker eten biedt de BOkes ook de mogelijkheid om volksspelen te spelen. Door het kwakkelweer voelde echter niemand van ons gezelschap zich aangesproken om de spellen buiten uit te proberen. En ook de spellen binnen konden op weinig enthousiasme rekenen. Het was immers veel gezelliger om binnen aan de tafels te blijven zitten en onderling wat te keuvelen. Zelf moest ik mij na de lunch noodgedwongen terug trekken, omdat ik nog werk te doen had. Ik zette me met mijn laptop aan het uiteinde van een tafel, zodat ik toch nog met een half oor mee kon luisteren naar de gesprekken.

Omdat Kortrijk niet bepaald bij de deur is, maakten we het niet laat en zat ik op een heel redelijk uur opnieuw op de trein naar Leuven. Een trein mét stopcontact zodat ik nog gans de rit kon werken.