Naar ondertussen goeie traditie startten we met een lunch in het Victor Bozar Café.

Daarna bezochten we de tentoonstelling, die werk van Francisco de Goya y Lucientes in dialoog bracht met werk van tijdgenoten en kunstenaars van latere generaties. Goya is zonder twijfel één van de belangrijkst Spaanse kunstenaars aller tijden die ook nu nog zijn stempel drukt, maar toch deed deze tentoonstelling het niet helemaal voor mij. Misschien lag het aan de drukte en de velen gidsen die zich met grote groepen doorheen de tentoonstelling wurmden, ofwel was het verhaal dat de curatoren met deze tentoonstelling wilden vertellen mij niet geheel duidelijk.

Omdat onze honger naar kunst nog niet gestild was, besloten we ook een blik te werpen op de overzichtstentoonstelling van John Baldessari, en mij totaal onbekende Amerikaanse conceptuele kunstenaar. En ik moet zeggen dat zijn werk best wel te pruimen viel. Fan van de felle kleuren en het opzichtige behangpapier.

We verlieten Bozar bij valavond, maakten nog een foto op de besneeuwde Kunstberg en van het Koninklijk Paleis en namen vervolgens de trein terug naar Leuven. De batterijen weer opgeladen voor de komende werkweek!

De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.

Na ons bezoek aan Plantin-Moretus wandelden we door een stevige sneeuwbui naar het KMSKA, voor een bezoek aan de Magritte tentoonstelling en een blik op de oude meesters. Na toch wel een stevige wandeling, kwamen we om 16u redelijk doorweekt aan in het KMSKA. Gelukkig konden we onze jassen in de vestiaire achter laten om op te drogen.

Voordat we ons naar de museumzalen begaven, moesten er eerst wat hongerige magen gevuld worden. We hadden heel veel geluk dat er net een plek voor zes vrij kwam aan de bar van Grand Café Madonna. Terwijl de volwassenen iets dronken, genoten de jongens van een wafel en de uitwisselingsstudentje van een dessertje.

Op naar de Magritte tentoonstelling! Hoewel de uitwisselingsstudente zei dat ze bekend was met het werk van Magritte en ze dus geen extra uitleg van mij nodig had, begon ik daar op een gegeven moment toch aan te twijfelen. Had niet het gevoel dat ze echt warm liep voor onze meest bekende Belgische surrealist. Maar ik kon me natuurlijk vergissen.

Vervolgens verkenden we de statige oude zalen van het KMSKA met de oude meesters. Ik had de indruk dat dit meer aansloot bij de interesses van de enigmatische uitwisselingsstudente.

Rond sluitingstijd rondden we ons bezoek af in de gift shop en vervolgens bracht de trein ons door de sneeuwstorm heelhuids terug naar Leuven. Aangezien onze magen tijdens de treinrit stevig begonnen te rammelen na zoveel kunst geconsumeerd te hebben, schakelden we via whatsapp mijn vriend in, die vandaag thuis was gebleven. Hij was zo lief om al voor onze aankomst in Leuven naar brasserie Van de Weyer te gaan om een portie van de chef en drankjes voor ons te bestellen. En jawel, alles stond mooi klaar voor ons toen we (voorzichtig want het was glad) het Martelarenplein overstaken van het station naar de brasserie.

Voor het hoofdgerecht koos ik voor een wildgerecht. Dat smaakt altijd deze tijd van het jaar. Na het diner namen we afscheid van elkaar en wensten we Goofball een veilige autorit toe, want zij moest de uitwisselingsstudente nog over gladde wegen helemaal naar Pellenberg brengen.

Bij het aperitief wisselden we de traditionele secret Santa cadeautjes uit. Naar goede gewoonte zette ik een bon voor een goed doel op mijn verlanglijstje en dat kreeg ik dan ook. Geen verrassingen daar. De ouders van mijn vriend hadden voor de deze feestelijke gelegenheid gekozen voor gourmet. Meestal niet zo’n grote fan van, maar ik apprecieerde het dat ze ook vis voor op de bakplaat voorzien hadden, al blijft gourmet toch altijd een beetje een vettige bedoening.

Na het diner was het tijd voor het dessert, dat ik, op de pralines van Bittersweet na, skipte wegens te veel gegeten. Daarna speelden we met de nichtjes Undercover tot het tijd was om naar Leuven terug te keren.

Duimen dat het volgende feestje op een zaterdag valt!

Na de rondleiding genoten we van een late lunch bij de BOkes. We startten met een aperitief met hapjes en moesten vervolgens even geduld uitoefenen voordat het hoofdgerecht geserveerd werd. Geen erg, de hapjes hadden de eerste honger gestild en we waren allemaal gecharmeerd door het sympathieke concept van de BOkes, waar mensen met een verstandelijke beperking of met een psychosociale kwetsbaarheid koken en opdienen. De ovenkoek met geitenkaas, walnoten en honing was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar het smaakte me. Hét hoogtepunt van ons bezoek was echter het overvloedige dessertbuffet met huisgemaakte desserts. Met een bijzondere vermelding voor de fantastisch lekkere huisgemaakte advocaat (uiteraard offerde ik me graag op om collega’s die geen advocaat lustten van hun glaasje te verlossen). De advocaat was zo lekker dat ik niet anders kon dan een flesje gaan kopen in de bijhorende winkel. Kan ik er deze kerstvakantie nog van nagenieten.

Naast lekker eten biedt de BOkes ook de mogelijkheid om volksspelen te spelen. Door het kwakkelweer voelde echter niemand van ons gezelschap zich aangesproken om de spellen buiten uit te proberen. En ook de spellen binnen konden op weinig enthousiasme rekenen. Het was immers veel gezelliger om binnen aan de tafels te blijven zitten en onderling wat te keuvelen. Zelf moest ik mij na de lunch noodgedwongen terug trekken, omdat ik nog werk te doen had. Ik zette me met mijn laptop aan het uiteinde van een tafel, zodat ik toch nog met een half oor mee kon luisteren naar de gesprekken.

Omdat Kortrijk niet bepaald bij de deur is, maakten we het niet laat en zat ik op een heel redelijk uur opnieuw op de trein naar Leuven. Een trein mét stopcontact zodat ik nog gans de rit kon werken.

Lang kon ik niet blijven plakken na de toelichting, want ik moest om 13u alweer in Brussel zijn om samen met de grote baas een andere lastige vergadering voor te bereiden. Gelukkig duurde de verplaatsing met de blue-bike naar het station niet lang. Ik blijf een grote fan van de blue-bike om je na een treinrit te verplaatsen door de stad. Kan geen enkel openbaar vervoersmiddel tegenop.

In het station aangekomen bleek echter dat ik net mijn trein gemist had. Geen nood, ik begaf me naar de Starbucks, alwaar ik een yoghurt en een fruitsapje kocht om de inwendige mens te versterken, maar eigenlijk was de hoofdreden van mijn bezoek het opladen van mijn ongeveer platte laptop. Helaas, helaas… Was mijn laptop te plat, werkten de stopcontacten van de Starbucks niet goed genoeg? Ik slaagde er gewoonweg niet meer in de laptop opnieuw opgestart te krijgen. Ook niet toen ik wat later op een trein met stopcontacten zat. Grote frustratie, want ik had erop gerekend om het verslag van de toelichting van deze ochtend in de Starbucks en op de trein te kunnen maken.

Gelukkig slaagde ik er op ons kantoor in Brussel wel in mijn laptop opnieuw op te laden. Bij deze dus meteen een externe batterij besteld waaraan ik mijn laptop kan opladen. Dit zal mij geen tweede keer meer overkomen!

Een paar blutsen en builen krijgen mij echter niet klein. En zo speelden we een hele namiddag spelletjes en genoten we samen van heerlijke huisgemaakte pizza’s. Met dank aan de ouders van mijn petekindje die zo vriendelijk waren om mij te komen halen en terug te brengen naar het station van Aarschot.

Een beetje met lange tanden eten we van het zielige ontbijt met croissant, appelmoes en confituur. Dit ontbijt ga ik beslist niet missen! De koffers zijn snel gemaakt en we vertrekken mooi op tijd. De terugrit verloopt verrassend vlot. Vooral het eerste gedeelte langs mooie, groene wegen.

Het is even zoeken om een geschikte plek te vinden om te lunchen. Na twee eerdere mislukte pogingen door foutieve informatie op googlemaps komen we terecht bij la Caleche, een restaurant dat bij een manège hoort. Via een groot raam in het restaurant hebben we zicht op de manege en zien we ruiters oefenen met hun paarden. De uitbaters van la Caleche zijn supervriendelijk en het is gezellig zitten binnen in de van airco voorziene ruimte. Het eten is simpel, maar lekker. 25 euro voor een voorgerecht en dessert, da’s waar voor je geld.

Na de lunch zetten we onze rit verder. In Parijs rijden we een stuk langs de Seine en zien we de Olympische stadia met daarop reclame voor de Olympische Spelen. Hebben we toch het gevoel een stukje van dit evenement meegepikt te hebben. En we zien zelfs de Eiffeltoren in de verte! Het is druk verkeer rond Parijs, maar veel minder erg dan tijdens onze terugrit. Hier en daar verloopt het verkeer wat trager, maar we belanden nooit in een echte file.

We lassen nog één stop in bij een aire om naar het toilet te gaan en een ijsje te eten. Het laatste gedeelte van de rit komen we toch nog wat file tegen. Gelukkig wijst Waze ons de weg en slagen we er zo in via omwegen de meeste files te ontwijken.

Rond 18.30u zijn we terug in Leuven waar we onze auto uitladen. Een ware volksverhuis na drie weken roadtrip door Frankrijk en Spanje.

Na het uitladen moeten we nog naar Mechelen rijden om de cambio terug te brengen. Vanaf de cambio parkeerplaats is het zo’n twintig minuten stappen naar het station van Mechelen. Geen straf op een zonnige avond. En kijk eens aan, de bouwwerken aan het station zijn er merkbaar op vooruit gegaan.

Om 19.48u nemen we de trein terug naar Leuven. We genieten van een rustige rit naar Leuven in een aangename aircotrein.

En daarmee zit deze vakantie er officieel op.