Mijn vriend en ik woonden in het begin van de avond het aansteken van de kerstverlichting bij, een bijzonder underwhelming event, maar goed, we waren erbij. Vervolgens wandelden we door de Diestsestraat en de Bondgenotenlaan in om de sfeer op te snuiven, te genieten van een spectaculaire vuurspuwact en het eerste glas champagne van de avond te drinken bij de stand van Zonta Leuven. Onderweg naar onze volgende halte, een charmant caravannetje dat Italiaanse wijnen en schuimwijnen serveerde in het begin van de Mechelsestraat, spotten we een poëtische act waar we jammer genoeg alleen het einde van konden meepikken.

In de Mechelsestraat ontmoetten we Goofball en haar zonen, die net als wij een klein hongertje hadden. We genoten van de oestertjes van de Walvis met een glaasje Pelassa (van Ad Bibendum!) als voorgerecht, gevolgd door heerlijk stoofvlees van Laura Massa.

We wandelden samen terug door de mooi verlichte autovrije Bondgenotenlaan en vulden de laatste gaatjes op met kaas- en garnaalkroketten. Wacht, wat zeg ik? De jongens hadden nog een aller-, allerlaatste gaatje waar nog net wat poffertjes in pasten.

Genoten van deze sfeervolle avond in goed gezelschap.

Mijn vriendin en ik namen uitgebreid de tijd om bij te praten en genoten van het eten en elkaars gezelschap. Aangezien mijn vriendin al rond twintig voor negen de trein naar huis wilde nemen, bleef er nog tijd over voor een afzakkertje met mijn vriend. We troffen elkaar in het Grand Café Industrie om te klinken om het einde van de werkweek met een pornstar martini en een paix dieu. De ideale manier om het weekend in te zetten.

De feestelijkheden startten naar goede gewoonte met een aantal speeches, waarbij de sprekers terugblikten op de meemoories (pun intented) van de voorbije vijf jaar. Daarna werden we getrakteerd op een zeer boeiende lezing van Jo Coutuer over hoe AI in te zetten om meerwaarde uit data te creëren. Actueler kan amper.

Na de lezing was het tijd om het glas te heffen op de jarige en te genieten van een overheerlijk vegetarische buffet van de onvolprezen Leuvense cateraar Laura Massa. Ik had talloze boeiende gesprekken en voordat ik er erg in had, was het tijd om afscheid te nemen. Aangezien ik nog een pittige werkweek in het vooruitzicht had, leek half tien mij een perfect moment om afscheid te nemen van de andere feestvierders.

Op de terugweg naar mijn appartementje, waren een aantal ploegen in de Diestsestraat hard aan het werk om in de gietende regen de kerstverlichting te installeren. Voor mijn hoofd nog veel te vroeg, maar een extra streepje licht in donkere tijden is altijd welkom.

Dikke proficiat meemoo! En ik zal alvast jullie traktatie met veel plezier verorberen!

De korte inhoud licht alvast een tipje van de sluier op:

Skin in the Game speelt zich af op een eliteschool, waar tieners worden klaargestoomd om de toekomstige architecten van de wereld te worden, desnoods ten koste van elkaar, in een systeem waar geld het hoogste goed is. Iedere les is doordrenkt met de waarde van winst en macht. Eten of gegeten worden.

Die onderlinge competitie wordt bittere ernst wanneer de wereld het doelwit wordt van een mysterieuze dreiging. Een groep studenten zit vast in een klaslokaal, samen met een directrice en een leerkracht. Buiten heerst er chaos. Wie redt zijn vel? Wie wordt als eerste opgeofferd? Wie verkoopt zijn ziel?

Aanrader!

Champagne als aperitief:

Appetizers:

Tonijn • Tataki • Tijgermelk • Paksoi • Wortel:

Gevulde paddenstoel • orzo • Tartufatta:

Ree • Spruit • Kastanje • Spek:

Lijnbaars • Girolles • Gepocheerd ei • Courgette:

Lekker wijntje:

Bebakken Sint-Jacobsnoot • Schorseneer • Spinazie • Aardappel:

Patrijs • Pompoen • Pastinaak • Vin jaune:

Kazen van Elsen:

A pleasant evening was had by all!

Na een mooie wandeling doorheen het Groot Begijnhof besloten we snel een kijkje te nemen in het STUK en bleven we zo plakken voor een drankje in het studentikoze STUKcafé.

Het volgende kunstwerk op ons lijstje was Arcangelo IV, 2024-2025 van Berlinde De Bruyckere, wiens werk ik nog niet zo lang geleden kon bewonderen in Bozar. Op het binnenplein van het Van Dalecollege kwam dit ingetogen werk uitstekend tot zijn recht.

Natuurlijk moesten we de jongedames even de Leuvense Oude Markt laten zien, waar ze tijdens hun studententijd ongetwijfeld nog menig uurtje zullen doorbrengen. De traditionele foto met de Leuvense kotmadam mocht natuurlijk niet ontbreken in hun foto-album.

Verder naar de prachtige Leuvense Kruidtuin waar we de sculptuur Flesh in Stone – Components #6 aantroffen van Yu Ji. Minder ons ding, moet ik eerlijk toegeven. De uitbundig bloeiende Kruidtuin en de exotische serres konden op meer goedkeuring van ons gezelschap rekenen.

We zetten onze weg verder langs de in ontwikkeling zijnde Hertogensite en belandden zo op de zaterdagmarkt in de Brusselsestraat. Tijd voor een loempia om een klein hongertje te onderdrukken. Altijd lekker!

In het Pauscollege bewonderden we het poëtische werk https://www.kuleuven.be/600years/schedule/reinout-verbeke“>Everything Comes Down to Earth van Reinout Verbeke. Prachtig en prangend, want het gedicht verwijst naar de klimaatverandering en de vergankelijkheid van ons eigen bestaan.

Vervolgens bewonderden we vanuit de verte het werk the majestic van Ugo Rondinone in College De Valk. Niet gemakkelijk te spotten, dit werk.

Op het Erasmushuis lazen we het gedicht The Experiment van Annelies Van Dyck en we eindigen onze wandeling in het stadspark met een persoonlijke favoriet van mij: Carriers van Alicja KWade, die mij ook al wist te overdonderen met haar tentoonstelling in M.

Door de vele omwegen tijdens onze wandeling slaagden we er helaas niet in om alle werken die op onze planning stonden te bezoeken, maar hey, wel enorm genoten van deze namiddag in de gezonde buitenlucht.

Aangezien die loempia ondertussen al lang verteerd was, keerden we terug naar ons appartement voor een gezellige avond samen. We startten met de overhandiging van de souvenirs die we voor de meisjes kochten in Japan: juweeltjes, waaiers en verzorgingsproducten. Het petekindje van mijn vriend (de oudste dochter van zijn zus) kreeg ook nog een laat verjaardagscadeau van hem: een collectie SkullPanda’s.

Vervolgens serveerden we een heerlijk avondmaal met dank aan onze favoriete traiteur Laura Massa, uiteraard dronken we daar een heerlijke fles Gioco dell’Oca van Poderi Rossi Giovanni bij, gevolgd door taarten van Les Tartes de Françoise als desesrt.

Een heerlijke dag!

Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

We startten de avond in de universiteitsbibliotheek waar we nog net de laatste minuten van het gesprek met het curatorenteam konden meepikken. Vervolgens genoten we van een werkelijk uitstekend walking dinner, verzorgd door Carpe Diem uit Tongeren. Ik liep veel bekend volk tegen het lijf op de vernissage, waardoor ik uiteindelijk maar een kwartiertje de tijd had om de tentoonstelling Routes naar Kennis te bekijken, voordat we om 2Ou moesten vertrekken naar de tweede locatie van de avond: M Leuven.

In M openden vanavond twee verschillende tentoonstellingen: Kennis in Zicht en Dusty Die van Alicja Kwade. Mijn collega en ik besloten ons vooral te focussen op de tentoonstelling van het werk van de Poolse Alicja Kwade. Een goeie keuze, want ik was meteen gefascineerd door de manier waarop deze kunstenares de vertrouwde werkelijkheid vervomd en uitrekt in haar werk. Heel bijzonder. Ik ben alleszins van plan zeker nog eens terug te komen voor deze tentoonstelling en dan pik ik meteen ook Kennis in Zicht mee.

Elke ruimte van de tentoonstelling van Alicja Kwade bevatte meerdere werken die mij aanspraken, maar graag een bijzondere vermelding voor deze variatie op de slinger van Foucault en het werk dat letterlijk illustreert wat het betekent om in cirkels rond te draaien.

Ik pikte ook nog snel de tentoonstelling A History of Touch van Grace Schwindt mee, waarvan me vooral haar kleurgebruik zal bijblijven. Love me some blue!

En daarna was het tijd voor een glaasje witte wijn op de receptie om deze mooie avond vol kunst, wetenschap en boeidende gesprekken af te sluiten.

Het heeft me oprecht deugd gedaan!