Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

We startten de avond in de universiteitsbibliotheek waar we nog net de laatste minuten van het gesprek met het curatorenteam konden meepikken. Vervolgens genoten we van een werkelijk uitstekend walking dinner, verzorgd door Carpe Diem uit Tongeren. Ik liep veel bekend volk tegen het lijf op de vernissage, waardoor ik uiteindelijk maar een kwartiertje de tijd had om de tentoonstelling Routes naar Kennis te bekijken, voordat we om 2Ou moesten vertrekken naar de tweede locatie van de avond: M Leuven.

In M openden vanavond twee verschillende tentoonstellingen: Kennis in Zicht en Dusty Die van Alicja Kwade. Mijn collega en ik besloten ons vooral te focussen op de tentoonstelling van het werk van de Poolse Alicja Kwade. Een goeie keuze, want ik was meteen gefascineerd door de manier waarop deze kunstenares de vertrouwde werkelijkheid vervomd en uitrekt in haar werk. Heel bijzonder. Ik ben alleszins van plan zeker nog eens terug te komen voor deze tentoonstelling en dan pik ik meteen ook Kennis in Zicht mee.

Elke ruimte van de tentoonstelling van Alicja Kwade bevatte meerdere werken die mij aanspraken, maar graag een bijzondere vermelding voor deze variatie op de slinger van Foucault en het werk dat letterlijk illustreert wat het betekent om in cirkels rond te draaien.

Ik pikte ook nog snel de tentoonstelling A History of Touch van Grace Schwindt mee, waarvan me vooral haar kleurgebruik zal bijblijven. Love me some blue!

En daarna was het tijd voor een glaasje witte wijn op de receptie om deze mooie avond vol kunst, wetenschap en boeidende gesprekken af te sluiten.

Het heeft me oprecht deugd gedaan!

Er was massaal veel pers aanwezig en de voorzitter van de jury maakte het extra spannend door de bekendmaking zo lang mogelijk te rekken. Je voelde de zaal gewoon trillen van ongeduld. Tot uiteindelijk de verlossing kwam: LEUVEN! Gejuich bij de Leuvenaars, teleurstelling en zelfs tranen bij de verliezers. De ploeg uit Molenbeek was oprecht aangedaan en bleef zelfs niet plakken voor een glas op de receptie. Nochtans de ideale manier om een teleurstelling door te spoelen. De ploeg uit Namen daarentegen nam de gelegenheid te baat om te verbroederen met de Leuvenaars. Mooi om te zien en hopelijk komt daar een toekomstige samenwerking uit voort.

Aangezien er veel bekenden waren op de receptie achteraf bleef ik langer plakken dan gepland en zo belandde ik uiteindelijk met de nog nagenietende Leuvenaars op de trein naar Leuven terug. Laat ons zeggen dat de feeststemming voelbaar was in onze wagon.

En als kers op de taart kon ik genieten van een mooie zonsondergang vanaf mijn balkon. Een kleurrijke afsluiter van een fijne dag.

Op de terugweg genoten we van het slenteren door de Bondgenotenlaan, ter gelegenheid van Leuven Autovrij omgetoverd tot een heuse Sport Esplanade.

Na het ontbijt wandelden we onder een prachtig nazomerzonnetje richting de Vaartkom. Mijn vriend en ik wilden zijn ouders graag deze wijk in transformatie tonen. Zeker nu de heraanleg van de Vaartkomoevers eindelijk achter de rug is. Ik kan niet wachten tot de planten volgroeid zijn. Het zal er dan ongetwijfeld nog mooier uitzien.

We genoten van het uitzicht vanop het pas vernieuwde uitkijkpunt aan het beroemde Mariabeeld en brachten vervolgens een bezoek aan de kerk van Abdij Keizersberg waar we een streepje Gregoriaanse gezangen konden meepikken.

Het was me op voorhand niet meer gelukt om ons in te schrijven voor een rondleiding in de abdij, omdat alles volzet was, maar ter plekke bleek dat we toch nog konden aansluiten bij een rondleiding. Heel blij dat dat gelukt is, want de blik achter de schermen van de abdij en de uiteenzetting over ambities van Labora, de organisatie die de site in erfpacht heeft, waren zeer boeiend. Ik wist trouwens niet dat de abdij over zo’n uitgebreide bibliotheek beschikte. We bewonderden de moderne glasramen in de abdijkerk, slenterden door de kloostergangen en namen een kijkje in het voormalige abtskwartier met de privékapel, waar nu een co-working space gevestigd is.

Uiteindelijk duurde de rondleiding een uur en een kwartier. Na een korte drinkpauze in de mooie tuin van Abdij Keizersberg wandelden we langs het Sluispark naar één van de zeven Leuvense wonderen: de Sint-Geertruikerk. Ik toonde de ouders van mijn vriend de koorbanken die zwaar beschadigd werden na een bombardement op Leuven tijdens de tweede wereldoorlog en het eclectische geheel van huizen, gebouwd door kannunik Armand Thiéry uit brokstukken van huizen na de eerste wereldoorlog.

We vervolgden onze wandeling langs de mooi gerestaureerd stadsomwalling aan het Handbooghof en konden tot mijn verbazing door de openstaande werfhekken om de nieuwe aanplantingen en een gloednieuw speeltuintje te kunnen bewonderen op de site van het voormalige Sint-Pietersziekenhuis. Ook hier was het fantastisch de transformatie van deze plek te zien.

Rond kwart na drie kwamen we aan in het gerechtsgebouw dat ook te bezoeken viel deze openmonumentendag. Het gebouw is op zich indrukwekkend en er waren zeer veel plakkaten met extra informatie over de geschiedenis van het gebouw en de vele rechtszaken die hier hebben plaatsgevonden. Het gebouw zelf is volgens mij echter dringend toe aan renovatie. De vroegere grandeur begint te barsten en af te brokkelen en dat is zonde. Al begrijp ik dat de Regie der Gebouwen momenteel wellicht niet over de middelen beschikt om dit grondig aan te pakken.

Tijd voor een drankje! Het was behoorlijk druk op de Leuvense terrasje, maar wij vonden een gezellig plekje op het terras van de Dokteur op het Mathieu de Layensplein. De Dokteur ging open om vier uur en aangezien wij bij de eerste klanten waren, verwachtten we snel bediend te zijn. We moesten immer om 5 uur in het Pauscollege zijn voor de laatste rondleiding van de dag. Dat was echter een misrekening van jewelste. Terwijl het terras langzaam volstroomde, bleven we tevergeefs wachten op onze mocktails. De barman werd bijgestaan door één meisje dat op haar eerste werkdag duidelijk nog niet goed wist wat ze moest doen en hoe alles werkte. Echt wel niet ok hoe dit meisje voor de leeuwen gegooid werd en duidelijk goeie instructies miste. Zo’n grote zaak en terras met maar twee mensen bedienen, is ook om problemen vragen.

Gelukkig trok tijdens het wachten de jaartallenstoet aan ons terras voorbij, zodat we ten minste entertainment hadden. Na bijna drie kwartier wachten, kregen we eindelijk rond kwart voor vijf onze drankjes geserveerd. We slurpten deze zo snel als mogelijk binnen. De reeds betaalde, maar nooit tot aan onze tafel geraakte, portie gemengd lieten we voor wat het was.

In marstempo begaven we ons naar het Pauscollege in de hoop toch nog te kunnen aansluiten bij een rondleiding. We arriveerden een tiental minuten te laat, maar we hadden geluk. Er stond net een groep met gids op het Hogeschoolplein. We voegden ons bij de groep en konden zo toch nog de rondleiding meepikken.

Na dit laatste bezoek van de dag keerden we terug naar ons appartement en aten we samen de restanten van de visschotel van de dag voordien op.

Augustus, ik ga je missen…