De feestelijkheden startten naar goede gewoonte met een aantal speeches, waarbij de sprekers terugblikten op de meemoories (pun intented) van de voorbije vijf jaar. Daarna werden we getrakteerd op een zeer boeiende lezing van Jo Coutuer over hoe AI in te zetten om meerwaarde uit data te creëren. Actueler kan amper.

Na de lezing was het tijd om het glas te heffen op de jarige en te genieten van een overheerlijk vegetarische buffet van de onvolprezen Leuvense cateraar Laura Massa. Ik had talloze boeiende gesprekken en voordat ik er erg in had, was het tijd om afscheid te nemen. Aangezien ik nog een pittige werkweek in het vooruitzicht had, leek half tien mij een perfect moment om afscheid te nemen van de andere feestvierders.

Op de terugweg naar mijn appartementje, waren een aantal ploegen in de Diestsestraat hard aan het werk om in de gietende regen de kerstverlichting te installeren. Voor mijn hoofd nog veel te vroeg, maar een extra streepje licht in donkere tijden is altijd welkom.

Dikke proficiat meemoo! En ik zal alvast jullie traktatie met veel plezier verorberen!

Champagne als aperitief:

Appetizers:

Tonijn • Tataki • Tijgermelk • Paksoi • Wortel:

Gevulde paddenstoel • orzo • Tartufatta:

Ree • Spruit • Kastanje • Spek:

Lijnbaars • Girolles • Gepocheerd ei • Courgette:

Lekker wijntje:

Bebakken Sint-Jacobsnoot • Schorseneer • Spinazie • Aardappel:

Patrijs • Pompoen • Pastinaak • Vin jaune:

Kazen van Elsen:

A pleasant evening was had by all!

We startten de avond in de universiteitsbibliotheek waar we nog net de laatste minuten van het gesprek met het curatorenteam konden meepikken. Vervolgens genoten we van een werkelijk uitstekend walking dinner, verzorgd door Carpe Diem uit Tongeren. Ik liep veel bekend volk tegen het lijf op de vernissage, waardoor ik uiteindelijk maar een kwartiertje de tijd had om de tentoonstelling Routes naar Kennis te bekijken, voordat we om 2Ou moesten vertrekken naar de tweede locatie van de avond: M Leuven.

In M openden vanavond twee verschillende tentoonstellingen: Kennis in Zicht en Dusty Die van Alicja Kwade. Mijn collega en ik besloten ons vooral te focussen op de tentoonstelling van het werk van de Poolse Alicja Kwade. Een goeie keuze, want ik was meteen gefascineerd door de manier waarop deze kunstenares de vertrouwde werkelijkheid vervomd en uitrekt in haar werk. Heel bijzonder. Ik ben alleszins van plan zeker nog eens terug te komen voor deze tentoonstelling en dan pik ik meteen ook Kennis in Zicht mee.

Elke ruimte van de tentoonstelling van Alicja Kwade bevatte meerdere werken die mij aanspraken, maar graag een bijzondere vermelding voor deze variatie op de slinger van Foucault en het werk dat letterlijk illustreert wat het betekent om in cirkels rond te draaien.

Ik pikte ook nog snel de tentoonstelling A History of Touch van Grace Schwindt mee, waarvan me vooral haar kleurgebruik zal bijblijven. Love me some blue!

En daarna was het tijd voor een glaasje witte wijn op de receptie om deze mooie avond vol kunst, wetenschap en boeidende gesprekken af te sluiten.

Het heeft me oprecht deugd gedaan!

Persoonlijk vind ik het heel jammer dat deze collega vertrekt, want wij zaten vaak op dezelfde lijn in het managementcomité en het voelt wel een beetje alsof ik een bondgenoot verlies. Tegelijkertijd ben ik blij voor haar, want ik wist dat ze al een tijdje uitgekeken was op haar huidige functie. Heel knap ook dat ze zich op haar zestigste nog in een nieuw avontuur stort. En wat voor één! Ze komt aan het hoofd te staan van een organisatie die veel groter is dan de onze.

Het werd alleszins een gezellig afscheid met fijne babbels en een lekker afscheidscadeautje dat ik met plezier zal opdrinken!

We spoorden voor deze bijzondere gelegenheid naar Antwerpen-Centraal om van daaruit de tram naar Zwijndrecht te nemen. Het was even zoeken om op het Astridplein de vertrekplaats van de tram te vinden, die zich uiteindelijk ondergronds bleek te bevinden. Gelukkig waren we nog net op tijd om de tram te halen. Vanaf de tramhalte was het een tiental minuten wandelen naar het huis van de nonkel en tante. Gelukkig had ik mijn flipflops aangetrokken, om deze vlak voor aankomst snel op een bankje te verwisselen voor mijn hot pink zomersandalen mét hoge hakken en plateauzool. ‘t Is dat ik niet zo vaak de gelegenheid heb om deze beauty’s aan te trekken.

Het feest verliep gemoedelijk. Omdat we veel van de gasten (neven en nichten van mijn vriend en een paar van hun kinderen) al zolang niet meer gezien hadden, viel er natuurlijk veel bij te praten. De schoonbroer van mijn vriend ontpopte zich tot een heuse barman (full disclosure: hij heeft effectief een tijd bijgeklust als barman). En ik liet mij de bubbels en aperitiefhapjes smaken. De oudste nicht en haar vriend hadden voor het hoofdgerecht gezorgd: chili con carne. Eerlijk, geen fan van dit nochtans populaire gerecht. En mijn darmen ‘s avonds waren het op dat vlak roerend met mij eens.

Gelukkig kon het dessert: ijs met chocoladesaus mij wel smaken en zorgde het openbaar vervoer ervoor dat we probleemloos thuis geraakten.

Omdat er geen eten voorzien was op het feest, legden mijn vriend en ik een stevige bodem op het zonnige terras van Koreaans restaurant Gyojasang. We deelden Korean pan fried dumplings als voorgerecht en ik genoot van mijn stir-fried kimchi bulgogi beef (al vond ik drie banchan wel wat magertjes). Uiteraard dronken we daar een traditionele kom makgeolli bij. En hoewel Gyojasang een keten is, kwamen de smaken van de gerechten echt in de buurt van de gerechten die ik in Zuid-Korea at. Al zijn de gerechten naar mijn mening iets minder verfijnd dan in Zuid-Korea zelf.

Na deze smakelijke maaltijd wandelden we verder naar ons hotel (onze kamer had zelfs uitzicht op het MAS!), checkten we in en tutten we ons op voor het feest.

En wat een geweldig feest was het! De Natie bleek een heel gezellige feestlocatie. Het gelukkige koppel sprak hun liefde voor elkaar uit en daar kwamen zelfs traantjes aan te pas, terwijl hun twee kinderen ietwat verbouwereerd toekeken. Er waren late night snacks (frietjes en pizza!) en we leefden ons tot in de vroege uurtjes uit op de dansvloer.

Zalig om na het verlaten van het feest maar een paar meter te moeten stappen om doodop in bed te duiken.

En dat hotelontbijtje de dag nadien smaakte dubbel zo goed na al die fysieke inspanningen op de dansvloer.

Warm aanbevolen: de voordracht van Esohe Weyden over inspirerende vrouwen:

Yep, ook de bevoegde minister kon niet ontbreken op dit feestje:

Na afloop van het officiële gedeelte kwam ik veel bekenden tegen die allemaal naar Antwerpen waren afgezakt om te klinken op de jarige. Op de valreep slaagde ik erin me los te rukken van al die gesprekken en een ijsje mee te pikken voordat de kraam helemaal uitverkocht was.

Spijtig dat de laatste treinen van Antwerpen naar Leuven zo vroeg rijden, want anders was ik zeker langer blijven plakken.