We startten met een gezamenlijke lunch met brood en beleg en wandelden vervolgens op het gemak naar M Leuven voor de twee tentoonstellingen ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven.

Na een blik op de vaste collectie en een andere tijdelijke tentoonstelling geworpen te hebben, startten met de tentoonstelling van Alicja Kwade die ik zelf al eerder bezocht tijdens de vernissage. Meteen een schot in de roos. De meisjes vonden het echt geweldig. En ik kan hen geen ongelijk geven, echt een tentoonstelling die je verbeelding aan het werk zet.

De opwarmers:

Alicja Kwade:

We sloten ons bezoek af met de tentoonstelling Kennis in Zicht. Ook een interessante tentoonstelling, maar het werk van Alicja Kwade sprak me eerlijk gezegd het meeste aan.

Van zoveel kunst en kennis krijgt een mens honger! Dus bestelden we sushi bij WabiSabi om samen van te smullen. En uiteraard speelden we terwijl we wachtten op de sushi een spelletje Trial by Trolley! Dat ook bij de dames een succes bleek te zijn.

Naar ondertussen goeie traditie startten we met een lunch in het Victor Bozar Café.

Daarna bezochten we de tentoonstelling, die werk van Francisco de Goya y Lucientes in dialoog bracht met werk van tijdgenoten en kunstenaars van latere generaties. Goya is zonder twijfel één van de belangrijkst Spaanse kunstenaars aller tijden die ook nu nog zijn stempel drukt, maar toch deed deze tentoonstelling het niet helemaal voor mij. Misschien lag het aan de drukte en de velen gidsen die zich met grote groepen doorheen de tentoonstelling wurmden, ofwel was het verhaal dat de curatoren met deze tentoonstelling wilden vertellen mij niet geheel duidelijk.

Omdat onze honger naar kunst nog niet gestild was, besloten we ook een blik te werpen op de overzichtstentoonstelling van John Baldessari, en mij totaal onbekende Amerikaanse conceptuele kunstenaar. En ik moet zeggen dat zijn werk best wel te pruimen viel. Fan van de felle kleuren en het opzichtige behangpapier.

We verlieten Bozar bij valavond, maakten nog een foto op de besneeuwde Kunstberg en van het Koninklijk Paleis en namen vervolgens de trein terug naar Leuven. De batterijen weer opgeladen voor de komende werkweek!

Maar goed, we lieten de NMBS-perikelen niet aan ons hart komen en klonken met een flesje heerlijke champagne op een (hopelijk) fijne avond. Aangezien de gerechten afkomstig waren van Alter, waren we er alvast zeker van dat ons een culinair hoogstaande avond te wachten stond. En mijn broer had voor de gelegenheid enkele uitstekende wijntjes uit zijn wijnkelder getoverd om te serveren bij al dat lekkers. Aangezien mijn broer een even goede smaak heeft als ik, zaten ook de wijnen van uitstekende kwaliteit.

Zalm “label rouge’, koolrabi & pomelo:

Oestertjes:

Kreeft “salad’, pompoen, ras el hanout & mandarijn:

Wilde zeebaars, aardpeer, gerookte paling & gezouten citroen:

Parelhoen “Aradoa”, champignon, knolselder & truffel:

Peer, vanille, hangop & verveine:

Een fantastische avond, die we afsloten met een Uber rit terug naar Leuven, omdat de treinperikelen nog altijd niet achter de rug waren en we geen risico’s wilden nemen omdat we de dag nadien voor een paar dagen naar Lille vertrokken.

Bij het aperitief wisselden we de traditionele secret Santa cadeautjes uit. Naar goede gewoonte zette ik een bon voor een goed doel op mijn verlanglijstje en dat kreeg ik dan ook. Geen verrassingen daar. De ouders van mijn vriend hadden voor de deze feestelijke gelegenheid gekozen voor gourmet. Meestal niet zo’n grote fan van, maar ik apprecieerde het dat ze ook vis voor op de bakplaat voorzien hadden, al blijft gourmet toch altijd een beetje een vettige bedoening.

Na het diner was het tijd voor het dessert, dat ik, op de pralines van Bittersweet na, skipte wegens te veel gegeten. Daarna speelden we met de nichtjes Undercover tot het tijd was om naar Leuven terug te keren.

Duimen dat het volgende feestje op een zaterdag valt!

We spraken af bij restaurant Notoir, waar we de enige gasten bleken te zijn. Jammer, want je zou toch verwachten dat een restaurant op dit niveau meer gasten moet kunnen aantrekken op een zondagmiddag. Wij lieten het alvast niet aan onze harten komen, want zo konden we genieten van privébediening. Uiteraard startten we de maaltijd met een glaasje crémant de Bourgogne om te klinken op de jarige. Vervolgens bestelden we het viergangenmenu, dat bestond uit kleine verfijnde gerechtjes. De perfecte hoeveelheid om niet met een overladen maag naar huis te gaan.

De ober had opgepikt dat we een jarige in ons midden hadden en zorgde voor een brandend kaarsje op het dessert van mijn vader. Een kleine attentie die ik bijzonder apprecieerde. Notoir is een fijne plek met lekker eten en bijzonder vriendelijke bediening, laat ons hopen dat de klanten volgen…

Croquetas de jamón ibérico:

Gefrituurde artisjok:

Miso, kabeljauw & bloemkool:

Varkenslapje met spek:

Dame notoir:

Iets zoets voor bij de koffie of thee:

Na de tasting reden we met mijn broer en zijn vriendin terug naar hun huis om samen te genieten van het werkelijk uitstekende streetfood sharing dinner van Noen. We genoten met ons vieren van de heerlijke en mooi gepresenteerde gerechtjes.

Bao bun met pulled pork, spitskool, granaatappel & pinda:

Pad thai met scampi:

Bloemkool masala met gepoft brood, kruidensalade & baba ganoush:

Om duimen en vingers af te likken!

Als klap op de vuurpijl verrasten mijn broer en zijn vriendin mij met een magnum flesje voor mijn verjaardag. Ik kijk er al naar uit dit flesje ergens volgend jaar in de zomer samen met hen te kraken. Bij voorkeur bij een barbecue of zo.

En Feniks zag dat het goed was:

Zondag sliepen we uit en verorberden we ‘s middags de overschot van de sushi, alvorens samen te vertrekken naar Merksplas-Kolonie, een voormalige landloperskolonie waar landlopers en bedelaars terecht konden tot de staat de wet op landloperij in 1993 afschafte. De ouders van mijn vriend hadden deze plek al eerder bezocht en wilden deze ervaring graag met ons delen. Ik was bekend met het concept van landloperskolonies, maar voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n plek bezocht. Ik vond het erg indrukwekkend. De dreigende grijze wolkenhemel droeg helemaal bij aan de sfeer. Zeer boeiend voor wie iets wil bijleren over een fascinerend stukje Belgische geschiedenis.

In het museum was er een tentoonstelling over de geschiedenis van het gevangeniswezen. Persoonlijk blijf ik ervan overtuigd dat ons huidige gevangenissysteem dringend aan herziening toe is. De meeste van onze overbevolkte gevangenissen slagen er niet in de veroordeelden voor te bereiden op hun terugkeer in de maatschappij na het uitzitten van hun straf. Een grondig debat lijkt me nodig op dat vlak.

Na het bezoek aan het museum wandelden we tussen de regendruppels door naar de landlopersbegraafplaats. Een plek om stil te worden, zeker op een regenachtige, donkere herfstdag.

We rondden ons bezoek af met een drankje in het sfeervol verlichte Colonie 7. Kwestie van ons bezoek op een vrolijke noot te beëindigen.

De terugrit naar Leuven met de cambio verliep, ondanks het slechte weer, vlot. En we hielden een fijn souvenir over aan dit bezoek: zes flessen rode wijn van wijndomein Vidaigne! De ouders van mijn vriend waren zo vriendelijk om deze bij de wijnboer op te halen voor ons tijdens hun uitstap naar Ieper begin november. Ik ga de flessen nog even laten liggen, maar kijk ernaar uit om binnen een jaar of zo het eerste flesje te kunnen kraken.

Daarna reden we naar het Wendelenhof voor een diner met z’n tweetjes. We hebben niet vaak de kans om alleen met ons twee iets te doen, dus ondanks mijn langzaam genezende wonden erg genoten van deze avond. We startten de avond met een glaasje BelBul van het Domaine du Chant d’Eole. Bij het aperitief deelden we een bordje gerijpte hertenham en uiteraard kon ik het niet laten om drie Oosterse oesters te bestellen. Als hoofdgerecht kozen we allebei voor de fazant met druivensaus, want wild smaakt altijd deze tijd van het jaar. De chianti classico paste hier perfect bij. De bediening was supervriendelijk en het deed ons allebei plezier dat er duidelijk zorgvuldig nagedacht was over het wijnaanbod. Het restaurant was trouwens al helemaal in kerststemming. Klaar voor de komende feestdagen, al is dat voor mij op dit moment gevoelsmatig nog net een tikkeltje te vroeg.

We hadden allebei nog plaats voor een dessert. Ik ging voor de gepocheerde peer en mijn broer voor de dame blanche. Een calvados van 12 jaar oud was de perfecte afsluiter en maakte dat ik die gekloven lip opeens helemaal niet meer voelde.

Een avond om te koesteren.

Na een mooie wandeling doorheen het Groot Begijnhof besloten we snel een kijkje te nemen in het STUK en bleven we zo plakken voor een drankje in het studentikoze STUKcafé.

Het volgende kunstwerk op ons lijstje was Arcangelo IV, 2024-2025 van Berlinde De Bruyckere, wiens werk ik nog niet zo lang geleden kon bewonderen in Bozar. Op het binnenplein van het Van Dalecollege kwam dit ingetogen werk uitstekend tot zijn recht.

Natuurlijk moesten we de jongedames even de Leuvense Oude Markt laten zien, waar ze tijdens hun studententijd ongetwijfeld nog menig uurtje zullen doorbrengen. De traditionele foto met de Leuvense kotmadam mocht natuurlijk niet ontbreken in hun foto-album.

Verder naar de prachtige Leuvense Kruidtuin waar we de sculptuur Flesh in Stone – Components #6 aantroffen van Yu Ji. Minder ons ding, moet ik eerlijk toegeven. De uitbundig bloeiende Kruidtuin en de exotische serres konden op meer goedkeuring van ons gezelschap rekenen.

We zetten onze weg verder langs de in ontwikkeling zijnde Hertogensite en belandden zo op de zaterdagmarkt in de Brusselsestraat. Tijd voor een loempia om een klein hongertje te onderdrukken. Altijd lekker!

In het Pauscollege bewonderden we het poëtische werk https://www.kuleuven.be/600years/schedule/reinout-verbeke“>Everything Comes Down to Earth van Reinout Verbeke. Prachtig en prangend, want het gedicht verwijst naar de klimaatverandering en de vergankelijkheid van ons eigen bestaan.

Vervolgens bewonderden we vanuit de verte het werk the majestic van Ugo Rondinone in College De Valk. Niet gemakkelijk te spotten, dit werk.

Op het Erasmushuis lazen we het gedicht The Experiment van Annelies Van Dyck en we eindigen onze wandeling in het stadspark met een persoonlijke favoriet van mij: Carriers van Alicja KWade, die mij ook al wist te overdonderen met haar tentoonstelling in M.

Door de vele omwegen tijdens onze wandeling slaagden we er helaas niet in om alle werken die op onze planning stonden te bezoeken, maar hey, wel enorm genoten van deze namiddag in de gezonde buitenlucht.

Aangezien die loempia ondertussen al lang verteerd was, keerden we terug naar ons appartement voor een gezellige avond samen. We startten met de overhandiging van de souvenirs die we voor de meisjes kochten in Japan: juweeltjes, waaiers en verzorgingsproducten. Het petekindje van mijn vriend (de oudste dochter van zijn zus) kreeg ook nog een laat verjaardagscadeau van hem: een collectie SkullPanda’s.

Vervolgens serveerden we een heerlijk avondmaal met dank aan onze favoriete traiteur Laura Massa, uiteraard dronken we daar een heerlijke fles Gioco dell’Oca van Poderi Rossi Giovanni bij, gevolgd door taarten van Les Tartes de Françoise als desesrt.

Een heerlijke dag!

Na het gesprek met mijn vader sprong ik even binnen bij mijn broer en zijn vriendin, die meteen een glaasje rosé voor me uitschonken. Lang kon ik niet blijven, want ik had een druk weekend voor de boeg, maar een glaasje zacapa rum als afsluiter, daar kon ik natuurlijk geen neen tegen zeggen.

f