Na het ontbijt wandelden we onder een prachtig nazomerzonnetje richting de Vaartkom. Mijn vriend en ik wilden zijn ouders graag deze wijk in transformatie tonen. Zeker nu de heraanleg van de Vaartkomoevers eindelijk achter de rug is. Ik kan niet wachten tot de planten volgroeid zijn. Het zal er dan ongetwijfeld nog mooier uitzien.

We genoten van het uitzicht vanop het pas vernieuwde uitkijkpunt aan het beroemde Mariabeeld en brachten vervolgens een bezoek aan de kerk van Abdij Keizersberg waar we een streepje Gregoriaanse gezangen konden meepikken.

Het was me op voorhand niet meer gelukt om ons in te schrijven voor een rondleiding in de abdij, omdat alles volzet was, maar ter plekke bleek dat we toch nog konden aansluiten bij een rondleiding. Heel blij dat dat gelukt is, want de blik achter de schermen van de abdij en de uiteenzetting over ambities van Labora, de organisatie die de site in erfpacht heeft, waren zeer boeiend. Ik wist trouwens niet dat de abdij over zo’n uitgebreide bibliotheek beschikte. We bewonderden de moderne glasramen in de abdijkerk, slenterden door de kloostergangen en namen een kijkje in het voormalige abtskwartier met de privékapel, waar nu een co-working space gevestigd is.

Uiteindelijk duurde de rondleiding een uur en een kwartier. Na een korte drinkpauze in de mooie tuin van Abdij Keizersberg wandelden we langs het Sluispark naar één van de zeven Leuvense wonderen: de Sint-Geertruikerk. Ik toonde de ouders van mijn vriend de koorbanken die zwaar beschadigd werden na een bombardement op Leuven tijdens de tweede wereldoorlog en het eclectische geheel van huizen, gebouwd door kannunik Armand Thiéry uit brokstukken van huizen na de eerste wereldoorlog.

We vervolgden onze wandeling langs de mooi gerestaureerd stadsomwalling aan het Handbooghof en konden tot mijn verbazing door de openstaande werfhekken om de nieuwe aanplantingen en een gloednieuw speeltuintje te kunnen bewonderen op de site van het voormalige Sint-Pietersziekenhuis. Ook hier was het fantastisch de transformatie van deze plek te zien.

Rond kwart na drie kwamen we aan in het gerechtsgebouw dat ook te bezoeken viel deze openmonumentendag. Het gebouw is op zich indrukwekkend en er waren zeer veel plakkaten met extra informatie over de geschiedenis van het gebouw en de vele rechtszaken die hier hebben plaatsgevonden. Het gebouw zelf is volgens mij echter dringend toe aan renovatie. De vroegere grandeur begint te barsten en af te brokkelen en dat is zonde. Al begrijp ik dat de Regie der Gebouwen momenteel wellicht niet over de middelen beschikt om dit grondig aan te pakken.

Tijd voor een drankje! Het was behoorlijk druk op de Leuvense terrasje, maar wij vonden een gezellig plekje op het terras van de Dokteur op het Mathieu de Layensplein. De Dokteur ging open om vier uur en aangezien wij bij de eerste klanten waren, verwachtten we snel bediend te zijn. We moesten immer om 5 uur in het Pauscollege zijn voor de laatste rondleiding van de dag. Dat was echter een misrekening van jewelste. Terwijl het terras langzaam volstroomde, bleven we tevergeefs wachten op onze mocktails. De barman werd bijgestaan door één meisje dat op haar eerste werkdag duidelijk nog niet goed wist wat ze moest doen en hoe alles werkte. Echt wel niet ok hoe dit meisje voor de leeuwen gegooid werd en duidelijk goeie instructies miste. Zo’n grote zaak en terras met maar twee mensen bedienen, is ook om problemen vragen.

Gelukkig trok tijdens het wachten de jaartallenstoet aan ons terras voorbij, zodat we ten minste entertainment hadden. Na bijna drie kwartier wachten, kregen we eindelijk rond kwart voor vijf onze drankjes geserveerd. We slurpten deze zo snel als mogelijk binnen. De reeds betaalde, maar nooit tot aan onze tafel geraakte, portie gemengd lieten we voor wat het was.

In marstempo begaven we ons naar het Pauscollege in de hoop toch nog te kunnen aansluiten bij een rondleiding. We arriveerden een tiental minuten te laat, maar we hadden geluk. Er stond net een groep met gids op het Hogeschoolplein. We voegden ons bij de groep en konden zo toch nog de rondleiding meepikken.

Na dit laatste bezoek van de dag keerden we terug naar ons appartement en aten we samen de restanten van de visschotel van de dag voordien op.

Het oorspronkelijke plan was om op zaterdag samen een fietstocht te maken, maar omdat de moeder van mijn vriend last had van haar nek, besloten we de plannen aan te passen en een wandeling te maken.

De voormiddag gebruikten we om de laatste rommel op te ruimen en de op voorhand bestelde visschotel van De Walvis op te halen. Nadat de ouders van mijn vriend ingecheckt waren bij ParkInn Leuven, lunchten we samen met een boterhammetje en reden vervolgens naar Bertem voor een wandeling in de omgeving.

Doordat de ouders van mijn vriend met de wagen gekomen waren, was onze actieradius wat groter dan met de fiets en kozen we een wandeling uit die we nog niet gedaan hadden tijdens de coronaperiode.

Het merendeel van de wandeling was het onverwacht zonnig en warm en we genoten van de mooie holle wegen en de natuur rondom ons. Al hield ik onderweg wel angstvallig de KMI app in het oog, want er was in de namiddag regen voorspeld. Gelukkig schoof de voorspelde regen steeds verder op in de tijd en het leek er even op dat we de dans zouden ontspringen. Te vroeg gejuicht echter: een uur voor het einde van de wandeling werden we overvallen door een stevige regenbui. Gelukkig hadden we grote en stevige paraplu’s bij, die ons tegen het ergste van de bui beschermden. Maar dat nam niet weg dat mijn schoenen en benen stevig onder de modder hingen na de wandeling.

Omdat de lucht er na de regenbui dreigend bleef uitzien, kortten we de wandeling een stuk in en keerden we eerder naar de wagen terug dan oorspronkelijk gepland. Een slimme zet, want we zaten letterlijk nog geen twee minuten in de wagen of er barstte een nieuwe bui boven onze hoofde los.

De rest van de avond genoten we van de heerlijke visschotel van De Walvis, voor de gelegenheid uitgebreid met een half kreeftje per persoon. Gewoon omdat we daar zin in hadden! Uiteraard vergezeld van een glaasje lekkere witte wijn! We sloten de avond af met een aantal miniproevertjes whisky. Kleintjes, omdat we zondag op Open Monumentendag een goed gevuld programma af te werken hadden.

Enfin, deze zaterdag lieten we dat achter ons en genoten we van het aperitief in de zonnige tuin. Spijtig genoeg werd het al snel frisser waardoor we noodgedwongen van binnen naar buiten verkasten. De barbecue was naar goede gewoonte uitstekend en de wijn vloeide rijkelijk. Zo rijkelijk dat ik na het voorgerecht helemaal vergeten ben foto’s van de rest van het eten te nemen.

Laat het er ons alleszins op houden dat ik me van de treinrit terug naar Leuven niet meer zo heel veel herinner en dat ik deze ochtend met een flinke kater ben opgestaan. En neen, dat was niet dit beestje (dat trouwens een kattin is).

Dus paarden we het nuttige aan het aangename en besloten we er een gezellige avond van te maken. Met lekker Chinees eten van Chen’s restaurant in Kessel-Lo en vergezeld van een lekker flesje wijn.

Als afzakkertje kon ik de vriendin van mijn broertje, die traditioneel niet van digestieven houdt, overtuigen om te proeven van de porto die mijn vriend en ik kochten in Porto. En kijk eens aan, ze vond het zelfs lekker! Natuurlijk is een versterkte wijn niet echt een digestief, maar het kan maar smaken!

En de kat van de buren zag dat het goed was:

Voor onze laatste halve dag nemen we de taxi naar Foz do Douro om wat te flaneren op het strand en te genieten van de gezonde zeelucht. Ik steek mijn tenen in het frisse water van de Atlantische oceaan en geniet van zon op mijn gezicht. De water van de oceaan is redelijk onstuimig en nog veel te koud om te zwemmen. Dat verhindert alvast niet dat er een paar zonnekloppers liggen te bakken op het strand.

We gebruiken mijn reisgids om een wandeling te maken doorheen de straten van het gezellige Foz do Douro. We bewonderen de kleurrijk betegelde huizen, bezoeken een begraafplaats, wandelen door een park met een Zwitserse chalet (!) en nemen wat foto’s van het Forte de São João Baptista, dat helaas niet te bezoeken is. Tijdens de wandeling krijgen we via whatsapp te horen dat mijn broer en zijn vriendin met hun wagen gestrand zijn in Piemonte door een platte batterij. Blijkbaar valt de nationale feestdag van Italië op 2 juni en is er dus geen enkele garage open. We supporteren vanop afstand mee en gelukkig slagen ze erin rond een uur of drie in de namiddag een garage te vinden die hun auto van een nieuwe batterij kan voorzien. Qua origineel verjaardagscadeau voor de verjaardag van mijn broer kan dat uiteraard tellen. Maar blij voor hen dat ze hun geplande terugrit op 3 juni niet moeten uitstellen.

Lunchen doen we bij Bar Tolo, een gezellig ingerichte bar met een beperkte menukaart, maar een uitgebreid aanbod aan sangrías. Uiteraard bestellen we een karaf strawberry & passion fruit sangría voor onze laatste lunch op Portugese bodem. Het eten is simpel, maar mijn zalm met risotto smaakt!

Na de lunch brengt een taxi ons terug naar het hotel om onze koffers op te halen. De vader van mijn vriend krijgt stevig naar zijn voeten van het personeel aan de receptie, want hij heeft ‘s ochtends de sleutel van het bagagelokaal niet terug afgegeven aan de receptie. Om de één of andere reden dacht hij dat hij die sleutel mocht bij houden. Niet dus. En ik had er zelf niet op gelet of hij de sleutel terug gegeven had. Na ons uitgebreid verontschuldigd te hebben, krijgen we toch onze bagage terug en bestellen we een taxi naar de luchthaven.

Rond kwart voor drie zijn we op de luchthaven en tot mijn opluchting lijkt ditmaal alles vlot te verlopen. We checken onze valiezen in en drinken nog een laatste glaasje spumante in een wijnbar om te klinken op een zeer geslaagd bezoek aan Porto.

Onze vlucht vertrekt zoals gepland om 16.50u en alles verloopt vlotjes (dat is in het verleden al wel eens anders geweest). In Zaventem is het even wachten tot onze koffers van de bagageband rollen en dan is het tijd om afscheid te nemen. Mijn vriend en ik nemen de trein naar Schulen en zijn ouders die naar Herentals.

Oprecht genoten van de Portugese gastvrijheid.

We spoorden voor deze bijzondere gelegenheid naar Antwerpen-Centraal om van daaruit de tram naar Zwijndrecht te nemen. Het was even zoeken om op het Astridplein de vertrekplaats van de tram te vinden, die zich uiteindelijk ondergronds bleek te bevinden. Gelukkig waren we nog net op tijd om de tram te halen. Vanaf de tramhalte was het een tiental minuten wandelen naar het huis van de nonkel en tante. Gelukkig had ik mijn flipflops aangetrokken, om deze vlak voor aankomst snel op een bankje te verwisselen voor mijn hot pink zomersandalen mét hoge hakken en plateauzool. ‘t Is dat ik niet zo vaak de gelegenheid heb om deze beauty’s aan te trekken.

Het feest verliep gemoedelijk. Omdat we veel van de gasten (neven en nichten van mijn vriend en een paar van hun kinderen) al zolang niet meer gezien hadden, viel er natuurlijk veel bij te praten. De schoonbroer van mijn vriend ontpopte zich tot een heuse barman (full disclosure: hij heeft effectief een tijd bijgeklust als barman). En ik liet mij de bubbels en aperitiefhapjes smaken. De oudste nicht en haar vriend hadden voor het hoofdgerecht gezorgd: chili con carne. Eerlijk, geen fan van dit nochtans populaire gerecht. En mijn darmen ‘s avonds waren het op dat vlak roerend met mij eens.

Gelukkig kon het dessert: ijs met chocoladesaus mij wel smaken en zorgde het openbaar vervoer ervoor dat we probleemloos thuis geraakten.

Omdat er geen eten voorzien was op het feest, legden mijn vriend en ik een stevige bodem op het zonnige terras van Koreaans restaurant Gyojasang. We deelden Korean pan fried dumplings als voorgerecht en ik genoot van mijn stir-fried kimchi bulgogi beef (al vond ik drie banchan wel wat magertjes). Uiteraard dronken we daar een traditionele kom makgeolli bij. En hoewel Gyojasang een keten is, kwamen de smaken van de gerechten echt in de buurt van de gerechten die ik in Zuid-Korea at. Al zijn de gerechten naar mijn mening iets minder verfijnd dan in Zuid-Korea zelf.

Na deze smakelijke maaltijd wandelden we verder naar ons hotel (onze kamer had zelfs uitzicht op het MAS!), checkten we in en tutten we ons op voor het feest.

En wat een geweldig feest was het! De Natie bleek een heel gezellige feestlocatie. Het gelukkige koppel sprak hun liefde voor elkaar uit en daar kwamen zelfs traantjes aan te pas, terwijl hun twee kinderen ietwat verbouwereerd toekeken. Er waren late night snacks (frietjes en pizza!) en we leefden ons tot in de vroege uurtjes uit op de dansvloer.

Zalig om na het verlaten van het feest maar een paar meter te moeten stappen om doodop in bed te duiken.

En dat hotelontbijtje de dag nadien smaakte dubbel zo goed na al die fysieke inspanningen op de dansvloer.

Naar goede gewoonte werd ik culinair in de watten gelegd met heerlijk eten en uitstekende wijnen. Met dank aan mijn broer, die zich de voorbije jaren verdiept heeft in de wondere wereld der wijnen. Zo fijn om te kunnen delen in zijn enthousiasme voor een goed glas, met liefde gemaakt.

Waren totaal niet onder de indruk van al die culinaire hoogstandjes: Feniks en Luna.

Uiteraard sloten we de avond af met een goed glas whisky, alvorens ik goedgemutst de trein terug nam naar Leuven.

Ik had dus een goeie bodem gelegd voor de proeverij, want de wijnkenner van Ad Bibendum had een uitgebreide selectie aan wijnen meegebracht. Voor deze gelegenheid liet ik me vergezellen door mijn broer, die ook een grote fan is van de wijnen van Ad Bibendum. Onze kameraad had de tafel in zijn stadstuintje gedekt en zittend op de hoge stoelen proefden we van de wijnen. Eerlijk, niet elke wijn was spek naar mijn bek en sommige belandden dus in de spuugemmer, maar uiteindelijk waren er toch genoeg wijntjes die mij wisten te bekoren om een mooie bestelling te plaatsen. Komen we weer een paar maanden toe.

Natuurlijk kon onze kameraad het niet laten om later op de avond wat kazen op tafel te toveren. Tot mijn grote vreugde, want die spaghetti bolognese was tegen dan niet meer in staat om op te boksen tegen al die wijntjes.

Het was alvast een supergezellige avond. Fijn om te zien hoe mijn broer genoot van de wijnen en het gezelschap.

Op mijn bestellijst:

6 x Frankland Estate Riesling uit Australië
2 x Antonella Corda Nuragus di Cagliari uit Sardegna
4 x Leeuwin Estate Siblings Sauvignon Blanc uit Australië
6 x Can Ràfols dels Caus Gran roséwijn uit Catalonië
6 x Agricola Cottini Valpolicella Classico uit Italië

We nemen de taxi naar de Douro Marina in Vila Nova de Gaia. Mijn vriend heeft een tocht op een kleinere boot geboekt, omdat dit aangenamer is voor zijn moeder, die dan met haar hoorapparaat minder last heeft van omgevingslawaai. De boot blijkt eigendom te zijn van een vriendelijk koppel dat ons meteen met open armen welkom heet. Naast ons bevinden zich nog een ouder koppel en twee meisjes met een hoofddoek aan boord.

Spijtig genoeg laat de zon het vandaag afweten en is het bewolkt. Daardoor is het een beetje frisser dan we gewoon zijn en haal ik noodgedwongen mijn regenjas boven om me warm te houden. We laten dat de pret niet drukken, want al gauw zitten we met een glaasje bubbels in de hand te genieten van het uitzicht op de oevers van de Douro. Ik nestel mij samen met de moeder van mijn vriend en één van de meisje met een hoofddoek op het bovendek van de boot. Mijn vriend en zijn vader verkiezen het voordek. We hebben een fijne babbel met het meisje met de hoofddoek die uit Saoedi-Arabië blijkt te komen en samen met haar vriendin een trip door Portugal aan het maken is.

De kapitein van de boot zit vol met wetenswaardigheden over Porto en geeft uitleg bij alles wat we zien. Heel boeiend. Onderweg passeren we talloze andere toeristenboten en verrassend veel kajaks. Zes bruggen later bereiken we het verste punt van onze tocht en maken we rechtsomkeert terug naar de Douro Marina.

We bedanken het vriendelijke koppel uitdrukkelijk voor de fijne boottocht en beslissen meteen hun goede raad op te volgen en iets te gaan eten in het charmante vissersdorp Vila Nova de Gaia. Overal op straat staan barbecues waarop de koks de vers gevangen vis grillen. Het ruikt er heerlijk. Op sommige plekken zijn de wachtrijen echter zo lang dat de moed ons in de schoenen zakt. Het is ondertussen al kwart na één en we hebben al stevig honger. Uiteindelijk belanden we bij O Forninho da Afurada, waar het gelukkig iets minder druk is. Geen idee waarom, want de lulinhas (pijlinktvisjes) die ik bestelde, zijn uitstekend. Simpel, maar smakelijk, geserveerd met veel look en patatjes. Gelukkig zijn we zo verstandig wat groenten als bijgerecht te bestellen, want die paar blaadjes sla daarmee geraak ik niet aan mijn dagelijkse dosis vitamines.

We ronden de lunch af om 14.30u en nemen dan de taxi naar het Palácio da Bolsa. We arriveren stipt om 15u voor de rondleiding. Just in time, al had ik door onze late lunch even schrik dat we niet op tijd zouden zijn.

Het Palácio da Bolsa, ontworpen door de architect Joaquim da Costa Lima Júnior, werd in de tweede helft van de 19e eeuw in neoklassieke stijl gebouwd als zetel voor de Handelsvereniging van Porto (Associação Comercial do Porto). In opdracht van koningin D. Maria II werd het gebouw in 1841 als Handelsbeurs in gebruik genomen, om in 1911 terug gegeven te worden aan de vereniging.

Het Palácio da Bolsa is een bezoek meer dan waard. Vooral de Pátio das Nações en de magnifieke Arabische Salon (Salão Árabe) zijn pareltjes. De Arabische salon, gecreëerd door Gonçalves en Sousa in 1862, is geïnspireerd op de Moorse stijl en elke vierkante centimeter is versierd met rijkelijke decoraties. Voor mij is het geleide bezoek van een uur eigenlijk te kort. Ik had persoonlijk nog veel langer kunnen ronddwalen in dit prachtige paleis om al de schitterende details in mij op te kunnen nemen. Maar ik begrijp dat dit gebouw nog in gebruik is en daarom het bezoek gelimiteerd wordt.

We wandelen verder naar de nabij gelegen Igreja de São Francisco. Spijtig genoeg is het niet toegelaten foto’s te nemen van het overdadige vergulde barokke interieur. Gelukkig ben ik heel goed in stiekem foto’s nemen! ‘t Is niet dat er nog auteursrecht op de werken in deze kerk zit. Na de kerk uitgebreid bewonderd te hebben, bezoeken we het bijhorende museum, gelegen in het voormalige Franciscanerklooster. De mooi versierde vertrekken van het museum staan vol met prachtige religieuze kunstwerken. In de kelder bevindt zich een mausoleum met talrijke grafmonumenten waarin de kloosterlingen hun laatste rustplaats kregen.

Rond 17.15u beëindigen we ons bezoek en besluiten we opnieuw af te dalen richting de oevers van de Douro. De zon is ondertussen weer volop van de partij. We genieten van de ambiance langs het water en nemen opnieuw de Funicular dos Guindais naar boven om de Ponte Dom Luís I over te steken naar de Miradouro da Serra do Pilar. We genieten van het uitzicht, maar kunnen niet tot zonsondergang blijven, want ik heb een tafeltje gereserveerd om 19.30u bij Mito voor ons laatste avondmaal in Porto.

Na een fijne wandeling komen we aan in het restaurant. We krijgen een gezellige tafel vlakbij de bar toegewezen en bestellen meteen een karaf sangría espumante. Toch wel dé ontdekking van de trip voor de ouders van mijn vriend, die Portugese sangria. We bestellen een hoop kleine en grote gerechtjes om te delen. Passeren op ons bord: croquetes boi velho (rundskroketjes met chorizo en mayo), bolinha de Berlim (een hartige variant van de boule de Berlin met pata negra ham), tartelete de cogumelos (tartelet van wilde paddenstoelen), cenoura (wortel in misosuke met abrikozenchutney), aipo e cogumelos (bospaddensteoelen met selder), rojões (gerookt buikspek), ravioli van geroosterde pompoen, omelete de gamba. En natuurlijk sluiten we af met een lekker dessertje. Die arroz doce kan ik toch niet aan mij laten voorbij gaan.

Als afzakkertje laten we ons nog wat speciale dranken aanbevelen. We proeven een soort versterkte wijn: Petit Manseng van Sousa Lopes, een glaasje Moscatel do Douro van 10 jaar oud, een glaasje Poças Reserva branca en een Tawny porto van 10 jaar. Om het af te leren.

Culinair zijn we alvast niets tekort gekomen op deze trip.

We genieten van onze laatste nachtelijke wandeling in de straten van Porto. Morgen zit onze trip er helaas op.