De hele voorstelling draait rond de vraag of fake ook echt kan zijn. Brandende actueel dus. De enscenering was ook erg bijzonder: met live camerabeelden, bewegende containers die steeds van plaats veranderden, snoeiharde beats en flashy belichting. Er gebeurt zoveel tegelijkertijd op het theaterpodium dat mijn hersenen onmogelijk alles konden capteren. De pauze in de VIP-ruimte was dus meer dan welkom om even te bekomen met een glaasje wijn en wat lekkere hapjes.

Russian Warship, go fuck yourself!

Ook fijn: dat ik een kwartier na de voorstelling mij al kon klaarmaken om in bed te kruipen. Met dank aan mijn lieve collega om voor gastvrouw te spelen.

Na het voorprogramma vervoegden mijn broer en zijn zwangere vriendin ons voor het optreden van Florence. Omdat zij helemaal uit Limburg moesten komen, was het hen niet gelukt het voorprogramma te halen. Het was voor mij de eerste keer dat ik Florence live aan het werk zijn en ik was die onder de indruk. Wat een kracht straalt deze dame uit en wat een formidabele stem. Ik weet niet of ik helemaal mee was met de inzet van de danseressen in de show, maar eigenlijk is dat een detail. Florence wond moeiteloos de ganse Afas Dome om haar vinger. Een geweldig concert!

Na het concert nam ik afscheid van mijn broer en zijn vriendin en begaf ik mij naar de parking van de Afas Dome. Dankzij de tip van mijn vriendin uit Zoutleeuw had ik een ticket gereserveerd voor de Keolis Shuttle om mij terug naar Leuven te brengen. Het vervelende aan concerten in de Afas Dome is immers dat je na het concert niet meer met het openbaar vervoer terug geraakt. Ik hoop nog steeds dat de NMBS ooit latere treinen zal inleggen, maar totdat het zover is, zal ik voor mijn toekomstige uitstapjes naar de Afas Dome gebruik maken van de bijzonder comfortabele Keolis shuttle. Na een vlotte terugrit zette de bus mij af op parking Bodart, waar ik een elektrische blue-bike uitleende om naar het station te fietsen. Heel handig dat blue-bike in Leuven het toelaat om je fiets op een andere plek achter te laten dan het ontleenpunt. En ja, al bij al was ik vrij laat thuis, maar het concert maakte dat meer dan waard.

Appetizers:

Krab uit de Noordzee – in dashi gegaarde koolrabi – flan van knolselder – mierikswortel – jonge paksoi – gel van citrus:

In blanke boter gegaarde skrei uit de Lofoten – crème van schorseneren – zure room – geglaceerde schorseneren – mosterdzaad – jus van boerenkool – olie van dragon:

Gebakken Sint-Jacobsvrucht uit Dieppe – witte beuling van bij Beyens – aardpeer met hazelnootboter – gepekelde Cévennes ui – morieljes – jus van de schil van aardpeer:

Duif uit Anjou op de Green Egg – stoverij van de billetjes – crème van rode biet – witloof in jus van rode biet gegaard – roodlofjus opgefrist met Pedro Ximinez azijn:

Kaasassortiment:

Zoetigheden bij de thee:

Een fantastische avond! En dankzij het vriendelijke aanbod van mijn vriendin om te blijven slapen, moest ik mij niet haasten om de laatste trein naar Leuven te halen.

De treinrit verliep vlotjes en we wandelden met ons zessen langs de Meir naar het Plantin-Moretus museum. Onderweg wierpen we een blik op de mooi gerestaureerde Stadsfeestzaal en sprongen we even binnen bij de vestiging van The Chocolate Line in het Paleis op de Meir op de heerlijke geur van chocolade op de snuiven. Alleen Goofball vond dat maar niets, want die is geen fan van chocolade.

We waren stipt om 13.30u bij het Plantin-Moretus museum voor ons bezoek aan de tentoonstelling. Nu ben ik al wel een paar keer eerder in dit museum geweest, maar ik moet tot mijn grote schande bekennen dat ik dit prachtige historische gebouw tot op heden nog nooit volledig bezocht had. Fijn dat ik daartoe nu de gelegenheid had en al helemaal omdat de huidige tentoonstelling de verhalen van 300 jaar vrouwen van alle rangen en standen in de drukkerswoning vertelde. Heel boeiend om meer te leren over deze figuren die de geschiedenis al eens over het hoofd durft te zien.

De tentoonstelling was interessant en ik kon de scenografie waarbij in elke ruimte een hedendaags silhouet ontworpen door atelier REantwerp als kapstok voor de verhalen diende, zeker smaken. Al had ik achteraf gezien wel meer uit deze tentoonstelling gehaald als ik de audioguide had genomen. Voor mij was het toch vooral het gebouw zelf dat mij het meest fascineerde. Dat en de prachtige oude boeken en drukpersen. Heel leuk ook dat we een demonstratie van zo’n oude pers konden meepikken en een ter plaatste gedrukt aandenken mochten meenemen.

Na ons bezoek aan Plantin-Moretus wandelden we door een stevige sneeuwbui naar het KMSKA, voor een bezoek aan de Magritte tentoonstelling en een blik op de oude meesters. Na toch wel een stevige wandeling, kwamen we om 16u redelijk doorweekt aan in het KMSKA. Gelukkig konden we onze jassen in de vestiaire achter laten om op te drogen.

Voordat we ons naar de museumzalen begaven, moesten er eerst wat hongerige magen gevuld worden. We hadden heel veel geluk dat er net een plek voor zes vrij kwam aan de bar van Grand Café Madonna. Terwijl de volwassenen iets dronken, genoten de jongens van een wafel en de uitwisselingsstudentje van een dessertje.

Op naar de Magritte tentoonstelling! Hoewel de uitwisselingsstudente zei dat ze bekend was met het werk van Magritte en ze dus geen extra uitleg van mij nodig had, begon ik daar op een gegeven moment toch aan te twijfelen. Had niet het gevoel dat ze echt warm liep voor onze meest bekende Belgische surrealist. Maar ik kon me natuurlijk vergissen.

Vervolgens verkenden we de statige oude zalen van het KMSKA met de oude meesters. Ik had de indruk dat dit meer aansloot bij de interesses van de enigmatische uitwisselingsstudente.

Rond sluitingstijd rondden we ons bezoek af in de gift shop en vervolgens bracht de trein ons door de sneeuwstorm heelhuids terug naar Leuven. Aangezien onze magen tijdens de treinrit stevig begonnen te rammelen na zoveel kunst geconsumeerd te hebben, schakelden we via whatsapp mijn vriend in, die vandaag thuis was gebleven. Hij was zo lief om al voor onze aankomst in Leuven naar brasserie Van de Weyer te gaan om een portie van de chef en drankjes voor ons te bestellen. En jawel, alles stond mooi klaar voor ons toen we (voorzichtig want het was glad) het Martelarenplein overstaken van het station naar de brasserie.

Voor het hoofdgerecht koos ik voor een wildgerecht. Dat smaakt altijd deze tijd van het jaar. Na het diner namen we afscheid van elkaar en wensten we Goofball een veilige autorit toe, want zij moest de uitwisselingsstudente nog over gladde wegen helemaal naar Pellenberg brengen.

Lang kon ik niet blijven plakken na de toelichting, want ik moest om 13u alweer in Brussel zijn om samen met de grote baas een andere lastige vergadering voor te bereiden. Gelukkig duurde de verplaatsing met de blue-bike naar het station niet lang. Ik blijf een grote fan van de blue-bike om je na een treinrit te verplaatsen door de stad. Kan geen enkel openbaar vervoersmiddel tegenop.

In het station aangekomen bleek echter dat ik net mijn trein gemist had. Geen nood, ik begaf me naar de Starbucks, alwaar ik een yoghurt en een fruitsapje kocht om de inwendige mens te versterken, maar eigenlijk was de hoofdreden van mijn bezoek het opladen van mijn ongeveer platte laptop. Helaas, helaas… Was mijn laptop te plat, werkten de stopcontacten van de Starbucks niet goed genoeg? Ik slaagde er gewoonweg niet meer in de laptop opnieuw opgestart te krijgen. Ook niet toen ik wat later op een trein met stopcontacten zat. Grote frustratie, want ik had erop gerekend om het verslag van de toelichting van deze ochtend in de Starbucks en op de trein te kunnen maken.

Gelukkig slaagde ik er op ons kantoor in Brussel wel in mijn laptop opnieuw op te laden. Bij deze dus meteen een externe batterij besteld waaraan ik mijn laptop kan opladen. Dit zal mij geen tweede keer meer overkomen!

Gaat dat vooral zelf zien!

De oud-studiegenoot had gereserveerd bij Brel, een gastropub in Berchem. Ik ga heel eerlijk zeggen dat ik iet of wat teleurgesteld was door de beperkte menukaart, maar het was er wel gezellig zitten. De wijnen vielen mij eerder tegen in vergelijking met de wijnen die ik maandag samen met mijn broer dronk, maar daar was het prijskaartje natuurlijk iets hoger. We deelden een aperoplank met ons tweetjes en ik bestelde vervolgens een Oosters geïnspireerde steak tartaar als hoofdgerecht. Alles was lekker, maar ik had toch een beetje een net niet gevoel. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!

Omdat ik mijn nog steeds herstellende lichaam genoeg slaap wilde gunnen, nam ik tijdig afscheid om op een redelijk uur een trein terug naar Leuven te kunnen nemen.

Na een korte speech werd de splinternieuwe parketvloer overgedragen aan de breakdancers van Battle Droids Crew, die hun beste battle skills boven haalden om de vloer in te dansen. Dikke ambiance! Oprecht onder de indruk van de letterlijke flexibiliteit van deze jonge sportievelingen.

Aangezien noch de schuimwijn, noch de witte wijn mij konden bekoren en ik verder geen enkel bekend gezicht zag in het aanwezige publiek, wandelde ik vlak na het einde van de dance battle terug naar Antwerpen-centraal om de trein naar Leuven te nemen. Mezelf voor het hoofd slaand dat ik deze avond geen hotel geboekt had in Antwerpen. Morgenochtend moet ik namelijk alweer naar Antwerpen sporen voor een vergadering in de Singel. Het was mij gewoon helemaal ontgaan dat ik twee dagen vlak na mekaar in Antwerpen moest zijn. Tegenwoordig leef ik letterlijk van dag tot dag en ik mag al blij zijn als ik 24 uur op voorhand mijn agenda geconsulteerd heb.