Wat volgde was één van de meest tergende algemene vergaderingen die ik in mijn leven heb meegemaakt. Er was massaal veel volk komen opdagen, maar door foute berekeningen van de syndicus konden we de afrekeningen van het vorige jaar niet goedkeuren en een aantal vastgoedinvesteerders hadden zelfs hun advocaten meegenomen om de verdeling van de kosten te betwisten. Bijzonder frustrerend allemaal. Zeker omdat de discussies maar bleven aanslepen en ik sinds de middag niets meer gegeten had. Het was trouwens ijskoud in die business lounge van OHL en hoe langer de vergadering duurde, hoe meer ook mijn humeur onder het vriespunt zakte.

Uiteindelijk werd de vergadering zonder oplossing om 22.30u (!!!) afgesloten, nadat een hoop mensen al stilletjes waren afgedropen. Tegen dan was de regenstorm gelukkig over gewaaid. Omdat de Lijn vandaag helaas staakte, besloot ik van dit regenvrije moment gebruik te maken om naar huis te wandelen. Kwestie van even mijn hoofd leeg te maken na al die oeverloze discussies.

Zal ons leren om een kot te kopen in een gebouw met zoveel andere mede-eigenaars. Gelukkig verloopt de algemene vergadering van ons eigen appartementsgebouw iet of wat gemoedelijker.

Na de tasting reden we met mijn broer en zijn vriendin terug naar hun huis om samen te genieten van het werkelijk uitstekende streetfood sharing dinner van Noen. We genoten met ons vieren van de heerlijke en mooi gepresenteerde gerechtjes.

Bao bun met pulled pork, spitskool, granaatappel & pinda:

Pad thai met scampi:

Bloemkool masala met gepoft brood, kruidensalade & baba ganoush:

Om duimen en vingers af te likken!

Als klap op de vuurpijl verrasten mijn broer en zijn vriendin mij met een magnum flesje voor mijn verjaardag. Ik kijk er al naar uit dit flesje ergens volgend jaar in de zomer samen met hen te kraken. Bij voorkeur bij een barbecue of zo.

En Feniks zag dat het goed was:

Mijn vriendin en ik namen uitgebreid de tijd om bij te praten en genoten van het eten en elkaars gezelschap. Aangezien mijn vriendin al rond twintig voor negen de trein naar huis wilde nemen, bleef er nog tijd over voor een afzakkertje met mijn vriend. We troffen elkaar in het Grand Café Industrie om te klinken om het einde van de werkweek met een pornstar martini en een paix dieu. De ideale manier om het weekend in te zetten.

De feestelijkheden startten naar goede gewoonte met een aantal speeches, waarbij de sprekers terugblikten op de meemoories (pun intented) van de voorbije vijf jaar. Daarna werden we getrakteerd op een zeer boeiende lezing van Jo Coutuer over hoe AI in te zetten om meerwaarde uit data te creëren. Actueler kan amper.

Na de lezing was het tijd om het glas te heffen op de jarige en te genieten van een overheerlijk vegetarische buffet van de onvolprezen Leuvense cateraar Laura Massa. Ik had talloze boeiende gesprekken en voordat ik er erg in had, was het tijd om afscheid te nemen. Aangezien ik nog een pittige werkweek in het vooruitzicht had, leek half tien mij een perfect moment om afscheid te nemen van de andere feestvierders.

Op de terugweg naar mijn appartementje, waren een aantal ploegen in de Diestsestraat hard aan het werk om in de gietende regen de kerstverlichting te installeren. Voor mijn hoofd nog veel te vroeg, maar een extra streepje licht in donkere tijden is altijd welkom.

Dikke proficiat meemoo! En ik zal alvast jullie traktatie met veel plezier verorberen!

Zondag sliepen we uit en verorberden we ‘s middags de overschot van de sushi, alvorens samen te vertrekken naar Merksplas-Kolonie, een voormalige landloperskolonie waar landlopers en bedelaars terecht konden tot de staat de wet op landloperij in 1993 afschafte. De ouders van mijn vriend hadden deze plek al eerder bezocht en wilden deze ervaring graag met ons delen. Ik was bekend met het concept van landloperskolonies, maar voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n plek bezocht. Ik vond het erg indrukwekkend. De dreigende grijze wolkenhemel droeg helemaal bij aan de sfeer. Zeer boeiend voor wie iets wil bijleren over een fascinerend stukje Belgische geschiedenis.

In het museum was er een tentoonstelling over de geschiedenis van het gevangeniswezen. Persoonlijk blijf ik ervan overtuigd dat ons huidige gevangenissysteem dringend aan herziening toe is. De meeste van onze overbevolkte gevangenissen slagen er niet in de veroordeelden voor te bereiden op hun terugkeer in de maatschappij na het uitzitten van hun straf. Een grondig debat lijkt me nodig op dat vlak.

Na het bezoek aan het museum wandelden we tussen de regendruppels door naar de landlopersbegraafplaats. Een plek om stil te worden, zeker op een regenachtige, donkere herfstdag.

We rondden ons bezoek af met een drankje in het sfeervol verlichte Colonie 7. Kwestie van ons bezoek op een vrolijke noot te beëindigen.

De terugrit naar Leuven met de cambio verliep, ondanks het slechte weer, vlot. En we hielden een fijn souvenir over aan dit bezoek: zes flessen rode wijn van wijndomein Vidaigne! De ouders van mijn vriend waren zo vriendelijk om deze bij de wijnboer op te halen voor ons tijdens hun uitstap naar Ieper begin november. Ik ga de flessen nog even laten liggen, maar kijk ernaar uit om binnen een jaar of zo het eerste flesje te kunnen kraken.

Gaat dat vooral zelf zien!

De oud-studiegenoot had gereserveerd bij Brel, een gastropub in Berchem. Ik ga heel eerlijk zeggen dat ik iet of wat teleurgesteld was door de beperkte menukaart, maar het was er wel gezellig zitten. De wijnen vielen mij eerder tegen in vergelijking met de wijnen die ik maandag samen met mijn broer dronk, maar daar was het prijskaartje natuurlijk iets hoger. We deelden een aperoplank met ons tweetjes en ik bestelde vervolgens een Oosters geïnspireerde steak tartaar als hoofdgerecht. Alles was lekker, maar ik had toch een beetje een net niet gevoel. Gelukkig maakte het gezelschap veel goed!

Omdat ik mijn nog steeds herstellende lichaam genoeg slaap wilde gunnen, nam ik tijdig afscheid om op een redelijk uur een trein terug naar Leuven te kunnen nemen.

Daarna reden we naar het Wendelenhof voor een diner met z’n tweetjes. We hebben niet vaak de kans om alleen met ons twee iets te doen, dus ondanks mijn langzaam genezende wonden erg genoten van deze avond. We startten de avond met een glaasje BelBul van het Domaine du Chant d’Eole. Bij het aperitief deelden we een bordje gerijpte hertenham en uiteraard kon ik het niet laten om drie Oosterse oesters te bestellen. Als hoofdgerecht kozen we allebei voor de fazant met druivensaus, want wild smaakt altijd deze tijd van het jaar. De chianti classico paste hier perfect bij. De bediening was supervriendelijk en het deed ons allebei plezier dat er duidelijk zorgvuldig nagedacht was over het wijnaanbod. Het restaurant was trouwens al helemaal in kerststemming. Klaar voor de komende feestdagen, al is dat voor mij op dit moment gevoelsmatig nog net een tikkeltje te vroeg.

We hadden allebei nog plaats voor een dessert. Ik ging voor de gepocheerde peer en mijn broer voor de dame blanche. Een calvados van 12 jaar oud was de perfecte afsluiter en maakte dat ik die gekloven lip opeens helemaal niet meer voelde.

Een avond om te koesteren.