Yet Another Blog

Het gebeurt zelden dat ik op reis ga shoppen, maar ditmaal liet ik me toch verleiden door het shopping center Madison vlakbij ons hotel. Het was waarschijnlijk het standje met de honderd verschillende kleuren nagellak dat deze vrouwelijke shopreflex bij mij wakker maakte. In België hebben ze zoveel verschillende kleurtjes niet en hoewel ik een hekel heb aan schmink, kan nagellak mij wel bekoren. In een moment van zwakte kocht ik vier flesjes nagellak (rood, felroze, paars en donkerblauw) en nog een laagje doorschijnend om de kleurtjes langer te behouden.

En toen was er daar die winkel waar ze bh’s verkochten die maar liefst vijf keer goedkoper waren dan de bh’s die ik normaal in België koop en die nog pasten ook. Een twintig minuten later was ik twee bh’s en het gevoel een koopje gedaan te hebben rijker. Om mijn vriendje niet het gevoel te geven dat hij over het hoofd werd gezien, kochten we voor hem flipflops. Met dit tropische weertje zouden die zeker van pas komen. Al bleken de flipflops achteraf bezien een miskoop. De tekening op de voetzool was al na een dag afgesleten en de gaatjes van de riempjes zaten niet op exact dezelfde plaats. Er gaat op flipflopvlak volgens mij niets boven Havaianas (waarop ik al bijna de ganse reis rondloop).

Om niet te veel tijd te verliezen met het middagmaal aten we in het winkelcentrum Pools gebak. En ik kan jullie verzekeren, een stuk sernik (Poolse cheesecake), dat is genoeg brandstof voor een ganse namiddag.

We trokken naar het maritiem museum dat veel groter bleek dan we gedacht hadden. We startten met een bezoek aan het beroemdste gebouw van Gdańsk: de Kraanpoort. De oude volledig houten havenkraan die ook dienst deed als stadspoort, is een constructie die dateert uit de middeleeuwen, maar helaas WOII niet overleefde. Gelukkig zijn Polen goed in het heropbouwen en werkt de constructie nu weer als voorheen. Met behulp van enorme tredmolens konden er vrachten tot twee ton mee worden gehesen tot een hoogte van 27 meter.

Daarna staken we de Wisła over voor een bezoek aan de Sołdek, de eerste Poolse oceaanstomer van na de Tweede Wereldoorlog. Ik denk dat ik de laatste jaren een beetje te veel schepen aan de binnenkant gezien heb, het zei me niet zoveel. Op den duur beginnen die dingen allemaal op elkaar te lijken. Het grootste gedeelte van het museum moest toen nog komen. Een ongelooflijk uitgebreide en zeer verzorgde (zij het in eentalig Pools, al was er op aparte geplastificeerde bladeren uitleg in Duits en Engels beschikbaar) collectie volgde met de nadruk op de geschiedenis van Gdańsk als haven. We zagen gigantisch veel maquettes van schepen (waarvan je bij sommige de motor kon laten draaien en lichtjes laten aangaan, cool!), materiaal dat door duikers naar boven gehaald was uit gezonken schepen, navigatie-instrumenten, oud wapentuig, borden en bestek met afbeeldingen uit de scheepvaart, schilderijen, munten,… Mooi, maar een beetje veel allemaal.

Heel grappig: in Polen is het absoluut verboden om de collectie in een andere volgorde te bekijken dan bedoeld door de curator. In elke zaal staan dames (sinds we in Polen zijn, nog geen enkele mannelijke zaalopzichter gezien) die je de juiste weg wijzen en je ondertussen nauwlettend in het oog houden zodat je niets kan mispeuteren. En owee als je per ongeluk een verkeerde zaal in wandelt. Je wordt in vriendelijk doch beslist Pools terechtgewezen en de juiste richting opgestuurd. De meeste opzichters spreken echt geen woord Engels wat de communicatie dra bemoeilijkt. Wij beperkten ons meestal tot vriendelijk en verontschuldigend glimlachen.

Ondertussen was het al veel later dan verwacht en had ik stiekem een beetje spijt van die winkeluitspatting. We moesten keuzes maken, want we konden niet meer alles zien wat oorspronkelijk op ons programma stond.

We gaven er de voorkeur aan het Uphagen-huis aan de Ulica Długa te bezoeken. De gevel is in vergelijking met andere gebouwen aan dezelfde straat nogal sober, maar het interieur is een bezoek meer dan waard. In de eerste vertrekken zagen we een mooie collectie zilverwerk om vervolgens in een overdadig interieur in rococo- en neo-classicistische stijl terecht te komen: behangpapier met uitbundige motieven, accurate muurschilderingen van allerlei soort dieren en planten, de inwoners.hadden geen encyclopedie meer nodig. We stonden nét voor sluitingstijd weer op de stoep.

Een klein hongertje dwong mij ertoe mijn toevlucht te nemen tot een ijsje. Het was er alleszins warm genoeg voor. De dertig graden werd ook vandaag weer vlotjes overschreden.

Omdat het ons daar de eerste avond zo goed was bevallen, trokken we opnieuw naar hotel Królewski. Ditmaal bespaarden we ons de omweg en namen we de laatste veerboot naar de overkant. We bestelden allebei het gerecht dat mijn vriend de vorige keer had: de praline van kip met geitenkaas. Jammer genoeg stond er nu blijkbaar een andere kok in de keuken of was de geitenkaas die hij/zij de vorige keer gebruikte op. Feit is dat het gerecht nog wel lekker was, maar we werden er niet door van onze sokken geblazen zoals onze eerste avond. Een beetje spijtig, maar het bleef een mooi en romantisch plekje om te dineren.

Bij het terugkeren naar het centrum, veranderde deze mooie dag ei zo na in een nachtmerrie. Gelukkig liep alles min of meer goed af. Mijn vriend en ik waren geblutst en gebuild en ook mijn fototoestel had wat schrammen opgelopen maar we functioneerden alledrie nog.

Na het afleggen van onze verklaring op het politiekantoor, keerden we terug naar het hotel. Laat me jullie zeggen dat we onze laatste avond in Gdańsk wel een beetje anders hadden voorgesteld. De bediende aan de receptie van het hotel gaf ons ontsmettingsmiddel om onze wonden schoon te maken. Na een douche om het vuil van ons af te spoelen en het ontsmetten van de wonden (mijn vriend bleek een grote lap vlees te missen net rond de nagel van zijn dikke teen) gingen we toch nog iets drinken in de bar van het hotel. Het was per slot van rekening onze laatste avond en als er ooit een goeie reden was om wodka te drinken, dan was het deze wel.

Spijtig dat dit incident als een zwarte vlek aan mijn zonnige herinnering van Gdańsk zal blijven kleven. Ironisch ook dat we net vanuit Gdańsk kaartjes naar het thuisfront verstuurden met niets dan lovende woorden over de stad.

Door de drukke bezigheden van dit weekend heb ik het er nog niet over gehad. Het ziet ernaar uit dat het einde van onze lichtodyssee in zicht is. Die odyssee begon, als ik het mij nog goed herinner, ergens vorig jaar in de Massive. Waar we zo overdonderd raakten door het aanbod dat we er alleen in slaagden lampen voor de slaapkamers, de badkamer en het toilet (een miskoop) te vinden. De gekochte lampen werden opgestapeld in de logeerkamer om daar een mooi laagje stof te verzamelen.

Aangespoord door de moedige pogingen van vriend C om deze lampen ook effectief tegen het plafond te krijgen, stonden we datzelfde weekend op een mooie zondagnamiddag in een volgende lampenwinkel: Lichtland. Toen we advies vroegen aan een verkoopsters kregen we het volgende antwoord: “Ik kan dat niet voor jullie beslissen, he, jullie moeten maar zelf uitmaken wat jullie mooi vinden.” Als het aan mij had gelegen waren we op datzelfde moment stante pede de winkel uitgestapt. Mijn vriend wist me echter te overtuigen toch nog even rond te kijken. Uiteindelijk kochten we er niets (ook omdat we een telefoontje kregen dat de dappere lampenophanger onderweg naar ons appartement was).

Vorige zaterdag vatten we de koe opnieuw bij de horens. Onze doelstelling was om lampen tegen ons plafond te hebben hangen vóór het feestje van 2 augustus. Kwestie van de ondertussen afgezaagde opmerkingen over onze ontbrekende armaturen te vermijden. We werden zeer vriendelijk en professioneel geholpen bij Light & Design Centre in Kessel-lo. De eigenaar en zijn vrouw stonden zelf in de winkel en dat maakt een wereld van verschil. Suggesties over het soort lampen dat het meest geschikt was voor een bepaalde plek, ditmaal moesten we er niet om bedelen.

We kochten nog niks, maar zijn van plan een afspraak te maken na de werkuren (luxe!) zodat we in alle rust kunnen beslissen welke verlichting het meest geschikt is voor ons interieur. Spijtig dat de winkel nu drie weken gesloten is. De door ons gestelde deadline van 2 augustus zullen we niet halen, maar we hebben het goede vooruitzicht dat we tegen het nieuwe schooljaar lampen zullen hebben. En deze keer laten we ze installeren door iemand van de winkel. Het kost een beetje meer, maar dat heb ik er graag voor over om geknoei met boren en zonnebrillen te vermijden.

Eat that Lichtland.

- Twee muismatjes met een gelkussen om de pols te ondersteunen (onder het motto: beter voorkomen dan genezen);
- Twee boekjes om al die visitekaartjes in bij te houden die nu op willekeurige plaatsen in ons appartement liggen rond te slingeren;
- Magneetjes;
- Een tweede ijzeren draad om kaartjes aan te hangen;
- Schoenen voor mijn vriendje;
- Acht nieuwe grote borden, kwestie van eens werk te maken van een mooie bordschikking;
- Een groot zwart blad papier van 100×70cm;
- Twee identieke lampen voor in de slaapkamers:
- Een lamp voor in de badkamer;
- Een lamp voor in het toilet.

Ik moet er wel aan toevoegen dat ik de moed in mijn schoenen voelde zakken toen we de Massive binnenstapten. Zóveel lampen, argl. Gelukkig konden we meteen het ganse bovenverdiep elimineren. De schitterende collectie lusters met bergkristal en aanverwante versierselen zou niet echt in ons interieur gepast hebben. We hebben zowat de simpelste en eenvoudigste modellen gekozen die ze hadden. Blijkt dat noch mijn vriend, noch ik een uitgesproken smaak hebben op het gebied van verlichting. Zolang we maar zien waar we lopen.

Na al ons gewinkel hebben we even de tijd genomen om te bekomen. Overheerlijke zwaardvis gegeten in de Earth Shake en wat bijgebabbeld met T en haar vriend die ook toevallig in de Earth Shake zaten. Daarna zijn we nog even naar de kermis geweest. Natuurlijk kon ik het niet laten op die machientjes met vallende centjes te spelen. Een jeugdzonde. In vroeger tijden kon je mij uren in lunaparken terugvinden en maar zagen bij de ouders of ik niet nog één bakje centjes mocht kopen, want ja, die centjes gingen echt echt echt wel bijna vallen en kijk daar lagen punten bijna voor het grijpen. Jammer genoeg ging het ons vandaag niet zo goed af. Er vielen niet veel centjes en nog minder punten. De buit was erg mager: één Bumbasleutelhanger. Nuja, we zullen daar binnenkort wel een kindje gelukkig mee kunnen maken.

En nu gaan we straks gezellig met z’n tweetjes in bad. Wat kaarsjes, glaasje wijn erbij, megaveel schuim. Relaxen!

‘t Gebeurt mij zelden, maar vandaag heb ik een miskoop gedaan. Ik was op zoek naar iets om de vakantiekaartjes die we regelmatig uit onze brievenbus vissen, op te hangen. Kwestie van mijn neus er nog eens extra op te drukken dat vakantie er momenteel niet in zit. Nu stonden al die kaartjes heel erg rommelig te wezen in onze boekenkast. Het leek me leuk om ze een eigen plekje aan de muur te geven en zo het wit wat op te fleuren. Op naar het Pakjeshuis, want voor prulletjes klein en fijn, moet je bij het Pakjeshuis zijn.

Het eerste wat ik vond was zo’n doorschijnend plastieken geval waar je kaartjes in kan steken. Lelijk en alle kaartjes moeten dan hetzelfde formaat hebben om het iet of wat toonbaar te maken. Ik informeer dus of er nog andere systemen bestaan, want ik had bij een vriendin ooit eens een draad met magneetjes gezien waaraan zij haar kaartjes bevestigde. En hoera, dat was er. Ik had de keuze uit superflashy bloemetjesmagneetjes, nog meer superflashy bloemetjesmagneetjes, superflashy hondjesmagneetjes of superflashy katjesmagneetjes. Goed, niet helemaal wat ik in gedachten had. Ik had liever iets neutraals gehad. Maar kom, nepkatjes zijn leuk.

Dus ik bij het thuiskomen direct aan de slag met mijn magneetjes. Blijkt dat er gewoon veel te weinig magneetjes in zo’n pakje zitten! Mijn draad hangt net voor de helft vol! En d’r staan nog steeds kaartjes in mijn boekenkast. Ik zou andere magneetjes kunnen gebruiken, maar dat staat zo slordig. Ik zou ook terug kunnen gaan naar het Pakjeshuis en een tweede pakje kopen, maar ja, dan zit ik met een ijzeren draad op overschot. Iemand een paar flashy katjesmagneetjes te veel?

Daarstraks ben ik de stripbon (voor stripboeken, you dirty minds!) die ik voor mijn verjaardag gekregen had, gaan verzilveren. De oogst bestaat uit acht nieuwe strips. Ik vermoed dat ik daar toch minstens twee dagen mee zoet zal zijn. Om de uitbreiding van onze stripcollectie te vieren, zijn we vervolgens iets gaan eten in de PurPur. Mijn reclamecampagne voor dit gezellige rookvrije restaurant begint zijn vruchten af te werpen, want we zijn er drie bekenden tegen het lijf gelopen. Een tafeltje is snel bijgeschoven en zo werd ons dineetje voor twee, een dineetje voor vier.

De derde bekende was in het gezelschap van een jongedame die ik alleen maar van ziens kende en zag er duidelijk een beetje betrapt uit. Zij hadden elkaar vast belangrijke dingen te zeggen, want ze zijn niet bij ons komen zitten. Jaja, wie weet zijn we wel getuige geweest van het ontluiken van een prille romance. Zal hem er binnenkort eens over aan de tand voelen…

Update 17/11: Miskoop van het jaar: Twee albums uit de Cyberkiller reeks van Plumail – Godard, uitgeverij Vinci. Een album dat zoveel fouten bevat dat het ongewild grappig wordt. Voor de liefhebbers van camp.