Yet Another Blog

Ik ben zelf de eerste om te zeggen dat mensen die klagen over geluidsoverlast van speelpleinen in hun buurt weinig verdraagzaam zijn. Maar vanavond kon ik hen heel even begrijpen. In de zetel naast mij zat een kind van een jaar of drie met de meest irritante lach ooit. Haar schelle lach duurde minutenlang, kaatste tegen de ruiten en vulde de ganse treincoupé. En net wanneer ik dacht, oef het is gedaan, en ik me weer probeerde te concentreren op mijn cursus Japans begon het opnieuw. En opnieuw en opnieuw en opnieuw. Waarop de ouders zo nu en dan met weinig overtuigingskracht “sst” zeiden. Zonder resultaat, want die door merg en been gaande lach bleef maar voortduren.  En ik maar hopen dat de rit snel gedaan zou zijn.

Jaja, deze treinrit was ik even een verzuurde mens.

Zonet even langsgegaan bij onze blinde onderbuur. Sinds een paar dagen is zijn nieuwe assistentiehond (en dus geen hulphond, bedankt Daphné) er en die moesten we natuurlijk gaan bewonderen. Een mooie herdershond die (heel grappig) graag zijn staart achterna zit. Zijn baasje zei dat hij Eros binnenkort speelgoed zal kopen en dat hij dan zal stoppen met zijn staart achterna te rennen. Wie weet brengt de Sint wel wat speelgoed voor Eros, op voorwaarde dat hij braaf is en zijn bovenburen ’s nachts niet wakker blaft.

Maandagavond hoorden we het voor de eerste keer. ’s Nachts rond een uur of twee. Een monotone vrouwenstem die klonk alsof ze het nieuws aan het voorlezen was. Maar dan een heel lang en heel saai nieuwsbericht. Een redelijk vervelend geluid, maar goed, om twee uur ’s nachts trekt een mens niet meer op onderzoek uit. Je trekt het donsdeken over je oren en hoopt dat het snel ophoudt.

De volgende nacht weer van hetzelfde. Rond een uur of één (ik was nog aan het werken) stond mijn vriend terug in de leefruimte. Wakker geworden van een monotone vrouwenstem die ik weet niet wat aan het vertellen was. Mijn vriend was lichtelijk geïrriteerd dat zijn slaap twee nachten op rij onderbroken werd. Dus besloot hij op onderzoek te gaan. Het geluid was alleen maar duidelijk waarneembaar in onze slaapkamer en het leek van boven ons te komen. Na een luistertest in de trappenhal bleek echter dat de schuldige de huurder onder ons was.

En toen viel onze frank (euro). Het monotone geluid dat we eerst voor een depressieve nieuwslezeres hadden aanzien (aanhoord?) was een screenreader. Blijkbaar had onze onderbuur, die blind is en we nog van vroeger kennen, de gewoonte om ’s nachts in zijn bed nog wat te lezen of beter gezegd om zich te laten voorlezen. Een klein mailtje met een vriendelijke vraag om ’s nachts niet vlak onder onze slaapkamer die screenreader te gebruiker en de volgende nacht was het probleem van de baan.

En daarmee is dat mysterie ook alweer opgelost.