Reacties op: Moeders en dochters

Door: yab

yab — Tue, 01 Dec 2009 21:02:24 +0000

Gelukkig heb ik geen kinderen die ik wiens zelfvertrouwen ik kan ondermijnen.

Door: jurgen

jurgen — Tue, 01 Dec 2009 12:11:01 +0000

opvoeden is een leerproces ….

Door: jurgen

jurgen — Tue, 01 Dec 2009 12:10:21 +0000

namelijk,

Door: jurgen

jurgen — Tue, 01 Dec 2009 12:09:37 +0000

ik versta helemaal wat er gezegd wordt en je hebt overschot van gelijk. Tot voor ik kinderen had dacht ik er ook zo over. Nu ik er zelf twee rondlopen heb besef ik de verpletterende verantwoordelijkheid EN invloed die je op je kinderen hebt. Ik vind mezelf verre van een goede vader, maar ik doe wel heel hard mijn best. En probeer maar eens los te laten wat je het meest dierbaarst is. Als je soms beseft hoe moelijk het is om een paar van je lievelingsschoenen definitief weg te gooien, dan kan je je beginnen voorstellen wat het is om je kind los te moeten laten. Gelukkig zijn ze nog maar 4 en 6 en valt het allemaal nogal mee ….
Ik trek me altijd op aan de wijze woorden van P. Adriaansen, die het in de titel van zijn boek goed samenvat

Door: oker

oker — Tue, 01 Dec 2009 10:16:31 +0000

Achja, wat dacht je van vaders en zonen, moeders en zonen, vaders en dochters….. complete opvoedingsrampen gebeuren er elke dag. Vaak zijn de ouders ook al slachtoffers van hun ouders en geven de die erfenis door aan hun kinderen, nu als dader. Ik zie het zo vaak gebeuren, maar wat doe je er aan? Omdat de loyaliteitsbanden zo sterk zijn, komen de kinderen vaak te weinig voor zichzelf op. Het minste wat je kunt doen (en wat wellicht al een levenstaak is), is werken aan jezelf en zorgen dat het je eigen kind niet gebeurt.

Door: boskabout

boskabout — Mon, 30 Nov 2009 22:09:49 +0000