Toegegeven, een kattebelletje terug kost geen moeite. Maar in het heetst van de strijd ontsnappen er al eens mails aan mijn aandacht. En eenmaal onbeantwoord zitten er vaak al weer een pak dingen tussen waardoor het uit het zichtsveld geraakt. Ik zeg dan al eens tegen mensen en vrienden: ‘blijf mij gewoon uitnodigingen sturen, als ik niet antwoord wil dat niet zeggen dat ik het niet gezien heb, eerder dat ik er gewoon niet geraak om een antwoord te sturen’

Dat lokt dan een omgekeerde reactie uit bij sommigen: mailen en als ze geen antwoord krijgen: direct bellen. Desnoods ‘s avonds om 22 uur. Om toch maar voor 9 uur de dag erop antwoord te hebben. Dan denk ik soms: ‘had je ook niet gewoon meteen kunnen bellen?’

… en ondertussen blijft je eigenlijke werk en todo’s wel liggen, want e-mail managen, da’s een job op zich.

E-mail, facebook, twitter,…: ‘t zijn toch soms gelijk een dreinerig kinderen die constant achter uw aandacht hengelen.