Reacties op: Moederinstinct

Door: yab

yab — Sun, 13 Dec 2009 18:21:25 +0000

Mij klinkt spuug en kots en uitwerpselen helemaal niet zo idyllisch in de oren. Maar ieder zijn ding, he. Gelukkig zijn er in mijn vriendenkring nog meer dan genoeg mensen zonder nageslacht. En eenzaam voel ik me nooit. Je kan toch iets samen met je partner doen?

Door: olivia

olivia — Sun, 13 Dec 2009 15:04:11 +0000

Ik ben 36 en de enige in mijn vriendenkring die nog geen kinderen heeft.Ik heb altijd wel getwijfeld of ik kinderen wou. Tot nu toe vond ik het best leuk zonder kinderen, maar recentelijk voel ik me meer en meer uitgesloten in de vriendenkring. Ik kan niet “meepraten” en er wordt met mij veel minder afgesproken dan vroeger. De “moeders” doen allerlei activiteiten samen, waar ik als “nietmoeder” niet bijhoor. Ook met sinterklaas en kerst, voel ik meer en meer die eenzaamheid.Iedereen doet vanalles gezellig met zijn gezinnetje.Ik verlang sinds kort ook naar een kind.Maar ik vrees dat dit verlangen er vooral is om “erbij te horen”. Objectief gezien lijkt me dat niet de goeie reden voor een kinderwens. Ach, ik twijfel heel hard. Ik vraag me ook oprecht af hoe leuk het wel ECHT is om kinderen te hebben. Het lijkt zo idyllisch als ik mensen over hun kinderen hoor praten,wat een verrijking het is en zo, maar ik vraag me af of ze wel de waarheid spreken.Ik zou eerlijk es willen weten wie (van de twijfelaars dan) het zich al ferm beklaagd heeft dat hij toch nog aan kinderen begonnen is na twijfelen;.

Door: John Illusory

John Illusory — Sun, 13 Sep 2009 00:22:17 +0000

7 miljard, over enkele jaren. Mama en papa’s gelukzaligheid zal wegsmelten als sneeuw voor de zon als blijkt dat zoon- of dochterlief geen betaalbare woning meer kan vinden over enkele jaren.
Trouwens, Westerse Vaders en Moeders, die Afrikaanse moeders en vaders houden minstens evenveel van hun kind(eren). Maar zij weten niet of hun kroost morgen nog zal leven. Denk daar maar eens aan, als julle genoegzaam en eigenwijs aan het doorzeuren zijn over luiermerken en eerste woordjes en stapjes en door megaconcerns gefabriceerde , in microgolfovens verwarmde baby- en kindervoeding.
Als je dan toch (een) kind(eren) wil, weet dan wat je doet. Verwar liefde niet met emotie. Go all the way; fishsticks en spinazie met aardappelen is geen complete maaltijd. Ik heb, al leerkracht, té veel kinderen ontmoet die ‘fucked up’ zijn. Goede bedoelingen en moederlijke en vaderlijke ‘gevoelens’ en ‘het is een wonder’, dit alles is niet voldoende. Hoe creëren we liefdevolle mensen? Dat is de vraag. Dat doen we niet door emoties te projecterenop de kleintjes maar door bewust om te gaan met alles wat hen aanbelangt.
Anyway, I rest my case.
Voor hen, die geen kinderwens hebben of twijelen; jullie hoeven aan niemand verantwoording af te leggen. Aan niemand.
Aan hen die wel kinderen willen, aub/svp doe ht bewust.
Commentaar op dit berich hoeft niet want ik kom hier niet meer (op) terug
With love,
J.

Door: Lien Web » Nul, één, twee, drie vier of meer

Lien Web » Nul, één, twee, drie vier of meer — Tue, 12 Aug 2008 11:27:57 +0000

[…] een paar maanden kreeg YAB half internetland over haar omdat ze zei dat ze geen kinderen […]

Door: Waarom yab niet meedoet aan wijvenweek

Waarom yab niet meedoet aan wijvenweek — Mon, 24 Mar 2008 22:28:10 +0000

[…] te overtuigen dat de vrouwelijke blogs in kwestie heus wel wat meer dan wijvenblogs zijn? Oja, over kinderen heb ik trouwens mijn zegje al gedaan, ik kreeg zowaar een bende ziedende vrouwen op mijn […]

Door: yab

yab — Tue, 11 Mar 2008 15:20:48 +0000

@Wendy: Ik wil je beslissing helemaal niet beïnvloeden, maar kinderen nemen uit schuldgevoel lijkt me niet zo’n goed idee. Het is jullie keuze!

Door: Wendy

Wendy — Mon, 10 Mar 2008 17:17:29 +0000

Mijn man en ik zijn dit jaar 15 jaar samen. We hebben nooit een kinderwens gehad. En nu eigenlijk nog niet, we zijn graag bezig met kinderen, zolang ze ‘s avonds terug mee naar huis gaan met mama en papa? Maar toch weten niet wat we moeten doen, wel of geen kinderen. Ik ben bang dat we later gaan zeggen ” hadden we maar”. Mijn man heeft dan weer zoiets van, beter dat, dan zeggen dat je ze liever niet had gewild. Ik denk eerder dat er ons door onze omgeving (ouders en schoonouders) een schuldgevoel wordt aangepraat omdat we er geen nemen! We zitten hier echt al een tijdje over te tobben en komen er niet uit.

Door: Atje

Atje — Wed, 05 Mar 2008 11:14:24 +0000

Ik wou altijd kinderen tot mijn 25ste. Nu, jonge 30-gers, ben ik en mijn man (17 jaar samen en 10 jaar gehuwd) het leven anders gaan bekijken. Genieten is de boodschap, vandaag en niet morgen. Wij hebben geen kinderwens en willen ons leven dan ook niet laten omzwaaien door kinderen. Ik heb 3 zussen en een broer en allemaal hebben ze 3 kinderen. Ik ga zondags niet naar thuis omwille van de drukte. Moet ik mij dan schuldig voelen niet aan kinderen te willen denken? Neen, al diegenen die geen respect hebben voor een dergelijke beslissing zijn diegenen die ervan overtuigd zijn kinderen te “moeten” hebben (het hoort zo, iedereen heeft kinderen) en nadien in de krant te lezen wat er met deze hupkes allemaal gebeurt in de wereld !! Dergelijke mensen moesten gesteriliseerd worden !! Hadden die beter dan niet kinderloos gebleven !! Wees blij dat een klein deel van de bevolking zijn verstand gebruikt en ervoor uitkomt en bewust en verantwoord geen kinderen wilt ! Veel van die jonge snotapen beginnen eraan omdat het nu eenmaal zo hoort, mishandelen hun kind tot het dood valt !! Oh ja … dat is pas een kinderwens zeker !!! Think about it.

Door: cynical eddy

cynical eddy — Fri, 01 Feb 2008 20:59:25 +0000

wreed goeie cynische comic over het moederschap

Door: Femke

Femke — Thu, 24 Jan 2008 22:17:39 +0000

Ik heb alles een tijdje niet gevolgd, maar nu toch heel de discussie gelezen.

Wat die kinderen betreft, sluit ik me aan bij yab. Ik begrijp perfect wat je bedoelt

Ik ben zelf ook een kindervriend, acht jaar lang elke zomer van begin tot einde op het speelplein gestaan om daar een dertigtal kleuters te animeren, getwijfeld om kleuteronderwijs te studeren, twee jaar leiding geweest in de chiro (ook bij de kleinsten), vaak gaan babysitten …

Kinderen zijn geweldig, met kleuters kan je inderdaad de leukste gesprekken voeren en niets zo leuk als tekeningen krijgen van je kindjes of van een van he kleuters te horen krijgen dat ie verliefd is op ‘de juf’.

Maar het allerleukste is dat die kindjes op een bepaald moment naar huis gaan en ik dan ook naar mijn eigen, rustige plekje kan. Ik was altijd heel blij als ‘mijn kindjes’ ‘s ochtends aankwamen, maar ik was minstens even blij als ze ‘s avonds weer naar huis vertrokken.

Je eigen kinderen zijn er altijd. Zelfs als ze niet bij jou zijn, zitten ze in je gedachten. Zelfs als ze volwassen zijn, blijven ze je kinderen, met alle vreugde en pijn die daarbij komt kijken.

Mijn mama zegt altijd dat ze, indien ze alles opnieuw kon doen met wat ze nu weet, ze geen kinderen meer zou willen. Nu ze ons (mij en mijn zus) heeft, zou ze ons niet meer willen missen en is ze daar reuzeblij mee, maar toch zou ze het niet opnieuw doen. Grof ? Egoïstisch ? Als je het mij vraagt niet maar wanneer ik dit aan andere mensen vertel, zijn die vaak heel verbaasd. Ze begrijpen zelfs niet dat ik het haar niet kwalijk neem, dat ze zoiets zegt.

Ik kan hier nog een paar uur over doorgaan (ja, ook ik word vaak genoeg geconfronteerd met vriendinnen die smelten bij het zien van babyspullen en haast niet kunnen wachten om eraan te beginnen) maar we zullen het over zoveel jaar gewoon wel zien zeker ?